نازخاتون

فیل تر شد

2010-02-09T18:08:00.000-08:00

امتحان می‌كنیم امتحان می‌كنیم امتحان می‌كنیم...

2007-05-31T16:34:00.000-07:00

در شهریور ۱۳۶۷ چه گذشت؟

2007-05-17T11:18:00.000-07:00

در رادیو kpfk شنیدم که امروز پنج شنبه ساعت ۳ بعداظهر به وقت کالیفرنیا برنامهای یک ساعته راجع به کشتار زندانیان سیاسی در شهریور ۱۳۶۷ به زبان انگلیسی پخش میشود و هفتهی آینده قسمت دوم آن پخش خواهد شد. به نظرم دانستن آنچه گذشت شدیدا "حق مسلم ماست". همهی ما که به خاطر سانسور شدید خبری و یا شاید ترس بزرگترانمان از حکایت واقعه، گوشهای از تاریخ سرزمینمان را نادیده گرفتیم. اصرارم به شنیدن و دانستن این واقعه تنها و تنها به این خاطر است که نگذاریم چنین حوادثی تکرار شود. لطفا بدون تعصب و پیشداوری تنها یک ساعت از وقتمان را به این مهم اختصاص دهیم. این هم سایت kpfk، رادیو "انتفاضه" که میتوانید بعدا برنامه را پیگیری کنید. با امید دوستی، محبت، صلح و تساهل و تسامح و احترام به عقاید یکدیگر...

بازمجبور شدم از نازخاتون قبلی برای پخش خبر استفاده کنم. پوزش فراوان!

Radio Intfiada

Voices from Kolkata to Casablanca

Voices of Struggle; Voices of Change
[Intifada = Shaking off - oppression/struggle]

Thursday 5/17/2007, 3pm

Iran: The 1988 Massacres of Political Prisoners; How and Why?

In 1988 the Iranian government summarily and extrajudicially executed thousands of political prisoners held in Iranian jails. The government has never acknowledged these executions, or provided any information as to how many prisoners were killed. The majority of those executed were serving prison sentences for their political activities afer unfair trials in revolutionary courts.

Special Guests:

Azizeh Shahmoradi is an Iranian political and Human Right activist in Diaspora. In 1984, she ws arrested along with her husband and their 18-month-old son by Islamic Security forces at their home. In 1988 she was condemned to death by whipping for being an atheist. Azizeh was ultimately released in 1989.

Jafar Yaghoobi was born in the city of Tabriz, Iran in 1950. He traveled to US in 1973 to attend graduate school at the University of Calornia in Davis. He returned to Iran in 1979. He joined Organization of People's Fedaee after returning to Iran. In 1984, he was arrested along with 100's of other activists across Iran. He survived that mass killing and was freed into house arrest in Tehran in 1989.

Iraj Mesdaghi was arrested in 1981 in relation to Iranian Mujahedin. In 1982 he was sentenced to 10 years in prison. He was finally released in 1991 and in 1994 illegally left Iran with his wife and 25-day-old son. Last year he published a 300-page collection of poems about the 1988 prison killing.

Mehdi Aslani, an Iranian activist, was a member of Organization of Iranian Fedee when he was arrested during the second half of 1984. Mehdi spent close to 5 years in confinement. He was released in 1989 and left Iran in 1997. He currently lives in exile in Germany.

Pante Bahrami was an activist in Iran when she was arresetd in 1981. She was held as a political prisoner for four years and released from prison in 1986. She has since obtained her PhD in Journalism from the University of Dortmund and has done extensive research in comparison of the identity of women in Iran before and after the Islamic Revolution.

***Tune in at the same time next week to listen to the next installment of this program. We willl be addressing the reponse of the International Human Rights community, remembering some of the fallen, and discuss the families of the deceased and those of the survivors.***

This program was produced and hosted by members of the SWANA (South Asia, West Asia and North Africa) Collective of KPFK. We wish to extend our gratitude to all the persons whose cooperation made this proram possible, namely Parvin Moussavi, who helped in production, Lucy Der-Tavitian, the narrator, and to others who dedicated countless hours of research and hard work to make this progarm a reality. This program was edited and engineered by Meliza Figueroa.

2007-05-15T13:51:00.000-07:00

"مسابقهی عکاسی/ Paris-Match/ بزکشی در افغانستان" در وبلاگ جدیدم.دوستان اگر مايل بوديد، آدرس جديد وبلاگم را جايگزين آدرس قبلی کنيد. با سپاس

من دلدادهی جاری بودنم...

2007-05-05T23:57:00.000-07:00

"دل من آوارهست
که سر ماندن يک جايش نيست
می رود گاه به اوج
میزند سر به فلک
در به در
کوچه به کوچه
ز فضا میگذرد..."
خداحافظ

"شيرها و آدمها"

2007-05-03T22:53:00.000-07:00

اين ويدئو همين الآن به دستم رسيد. وحشتناکه. حملهی يک شير به مربیاش در يک باغوحش در تهران. اورژانسی که حتما تو ترافيک گير کرده و ۴۵ دقيقه دير میرسد و پليسی که حتما مشغول تذکر به بدحجابان بوده و توی این ۴۵ دقیقه نيست که کاری بکند. باتونهای شوکدهنده که اصلا برای کارهای مهمتری قراره استفاده بشوند و اصلا ضرورتی ندارد که توی یک باغوحش پیدا بشوند. امکانات کم. پايان غمانگيز برای سلطان جنگل! انشاالله همه چيز به حول و قوهی الهی درست میشود. "الحمدالله چيزی نشده"!!! "خواهران بيرون"!!!

"پس مبادا با بیحجابی ناموسمان، در تولد اولاد ديگران سهيم باشيم "

2007-04-26T12:33:00.000-07:00

اخبار داغ اينروزها و روشهای خندهدار مسئولين مبارزه با بدحجابی همهجای دنيا پخش شده. دوست نازنینی از پاکستان خبر را در مطبوعات کشورش خوانده بود و ای-ميلی فرستاده بود که در ايران شما و از همه مهمتر در ذهن بيمار طراحان مبارزه با بدحجابی در ايران چه می گذرد؟ نوشته بود که میخواهد مقالهای بنويسد در رد اين روش ها که مبادا خدای نکرده اسلاميستهای افراطی پاکستان از اين روشها الگوبرداری کنند و با این کارمیخواهد هشداری بدهد تا به قول خودش دمبشان چيده شود. حالا بيا و مدام اين طرف و آن طرف توضيح بده که چنين است و چنان است و مردم ايران از اين اتفاق خشنود نيستند. اصلا مگر عموم مردم ایران و خواستههایشان اهمیتی برای گردانندگان دارند؟
در رابطه با پرسش اخیر، یاد کامنت آقای وبلاگنويسی افتادم که در جواب وبلاگنويس محترمی نوشته بود: "... چه کسی گفته ما عاشق چشم و ابرو و غمزه شمایم؟ ما پشیزی برای مخالفین نظام و عناصر خودفروخته ارزش قایل نیستیم. خودفروشان اسیر در شهوت و نفاق خود در زباله پرسه میزنند و اگر هنوز نفسکی میکشند؛ فرصتی برای بازگشتشان به معنویت و اسلام است . ما را با شما چه کار است؟ بترسید از آن روز که سپاه مهدی بر شما بتازد و نسلتان را از کره زمین پاک کند. شما لازم نیست از مدیریت نظام و برنامه هایش ایراد بگیری! بقول شما مدیریت ما که ضعیف است، مدافعین نظام هم که در اقلیت، ملت هم که مخالف ماست؛ خوب بروید شادمانی کنید! ضعف نظام که برای شما باید خوشحال کننده باشد! از دوست شما هم پرسیدم پس دیگر چرا همچون مرغ میترسید و جیک تان در نمی آید؟!
ما هم این دنیا را داریم هم آن دنیا را شما چه دارید؟ هم اعتبار در ایران اسلامی داریم هم ارج و مقام در خارج از مرزهای ایران شما چه دارید؟ بدبخت نه روادید اروپا را به شما می دهند نه ویزای آمریکا ونه سمتی در خور در ایران!..." و جالب اينجاست که تا جايی که من اطلاع دارم دوست محترم ما خودش از دلسوختگان اين نظام است... اما نکته ی قابل توجه اين است که هرکس انتقادی میکند، از سر دلسوزی چيزی میگويد، هشداری میدهد، تذکری دوستانه میدهد، مخالف نظام قلمداد میشود و مارک خندهدار "اقدام علیه امنیت ملی" با چسب اهو به او میچسبانند.

در ايران ما هميشه زنان ابزاری بودهاند در دست گردانندگان.چه در زمان رضاشاه که يک باره چادر از سر زنها کشيدند که مدرنيت و تجدد خام و جوان و تازه از راه رسيدهی ايران و ايرانيان را نمايش دهند و اين نمیشد جز به وسيلهی ابزاری به اسم "زن". چه در بعد انقلاب که يکباره هوای اسلام و صادر کردن آن به ممالک ديگر چنان شوری برپا کرد که با نامردی و موزماري از مدارس و ادارات حجاب اجباری شروع شد. حال آنکه در وعدههای داده شده در نوفل شاتو و در برابر فرانسويان "آزاديخواه" خبری از این تصمیمات نبود. هرچه بود نجات ایران و ایرانی از ظلم ستمشاهی بود و مصیبتهای وارده به پیکر ایران عزیز و بزرگنمایی آنها (رجوع کنید به مقالهی اخیر آقای زیدآبادی در روز آنلاین). کاستها و مدارک آنروزها موجود است. ما که بچه بوديم اما بعدها که نوار سخنرانیها را میشنيديم با آنچه که در مدارس و با آن کتاب قطور تاريخ که هر سال قسمتهايي از آن، بدون هيچ شرمی سانسور می شد و قسمتهايی فیالبداهه و مندرآوری به آن اضافه میشد, متفاوت بود. از آن جمله بود، بست نشستن دو آيتالله در سفارت بریتانیای کبیر در زمان مشروطيت که به يک باره و به طرز معجزهآسایی آن فصل از کتاب سال بعد سانسور شد.

اما برگردیم به مسئلهی شیرین زنان. این "شیاطین رجیم" که کاری ندارند جز گمراه کردن مردان دلیر و آزاده. گاهی جادوگرند و گاهی عشوهگر. گاهی خبیثند و نمایندهی شیطان بر روی زمین. فتنهها برپا میکنند و آتشها میسوزانند این اناث لطیف، محیل، دست شیطان از پست بسته. اما چنان که ضرورت ایجاب کند، میشود زنی در صحنه و جانبرکف و شریف و اثرگذار. مگر نبودند زنانی بیحجاب که راهپیماییها کردند دوش به دوش مردان؟ مگر انقلاب اسلامی تنها مردانه بود؟ آنجا که احتیاج به خیل عظیم مردمان بود، چه فرقی میکرد که چادر بر سر داشته باشی و پوشیده باشی یا نه؟ مهم هدف بود و آن هم سرنگونی طاغوت. حرفی نبود بر سر محجبه یا سر باز بودن. همه با هم. اما کار که به سرانجام رسید، عذرشان را خواستیم و شعار سر دادیم که برای زن مسلمان، هیچ وظیفهای مهمتر از شوهرداری و زاييدن بچه و تربيت فرزندان صالح در دنيا يافت نمیشود. اين اوضاع ديری نپاييد و جنگ شروع شد. باز نياز بود به اين زنان نازنين که پشت جبههها را تقويت کنند. يادم میآيد ما دختربچهها آنقدر در حياط مسجد محل به همراه ديگر زنان چه مذهبی و چه غير مذهبي، برای جبههها لپه پاک کردیم که نوک انگشتانمان تاول زد. سالها گذشت. اکنون که زنان ما در پی احقاق حقوقی هستند که از آنها دریغ شده و کاری نمیکنند جز آشنا کردن زنان کوچه و بازار و اتوبوس و تاکسی و خیابان و در و همسایه، با حقوقی نداشتهاشان، با بیشرمی متهمشان میکنیم به "براندازان نرم"! آقایان یک کلام بگویید، " نگویید، نشنوید، نخوانید، ننویسید، نفهمید و ندانید!" و راحتمان کنید! خجالت نکشيد و بگوييد نسوان محترمه تشريف ببريد در اندرونیها. ابزارها جایشان در پستو و اندرونیست. ابزاران محترم بروید که کاری بس مهمتر در انتظارتان است...

اما در مورد بدحجابان. اين آرايشهای گاهی غير متعارف و مدلهای جور وا جور و به قول برخی "لباسهای عجق وجق" جز دستپخت تحميل و فشار و زور خودتان است؟ باوعدهی پرداختن به مشکلات مردم آمديد و جز اضافه کردن بار بيش تر چه کرديد؟ يعنی راهحل تمام معضلات جامعه از سوراخ بدحجابی میگذرد؟ حتا آنقدر انتقادات را برنمیتابید و آنقدر روراست نیستید که باز انگشت اتهام به سوی خبرنگارها و روزنامهها نشانه میروید که فرمانده ی محترم نیروی انتظامی می گوید که "مبارزه با بدحجابي ساخت خبرنگاران است" . کاش با مردم روراست بوديد. مردم ايران به راستی شريفند...

سخن به درازا کشيد. قصدم گذاشتن نمونه ی نامهای بود که "فقط گلها بخوانند". این نامه را امروز دوستی از ايران برايم فرستاده بود. نمونهی از نگاه ابزاری به زن که خود اختیاری ندارد و مردش و پاسدار و چوپان ناموسش همهکاره و سرپرست اوست. ظاهرا این نامه، ابتکاری فرهنگیست برای مبارزه با بدحجابی که در اصفهان توسط ادارهی کل امور اوقاف و خيريه استان اصفهان و امربه معروف حوزهی مقاومت بسيج ۳ امام حسين و ۱ فاطمهالزهرا انجام شده. خود بخوانيد و انديشه کنيد:

"بسمالرب زهرا
ای عزيز که خداوند تو را به سرپرستی خانوادهات برگزيد، غيرت و مردانگی را پيشهی خود ساز تا به گروه مردان راهيابی و نيک بدان که پوشيدگی زنان، تبلور غيرت مردان آنهاست. پس با مردانگي، پاسدار حجاب ناموس خويش باش، آنگونه که غيرت تو را احساس کنند.
امام صادق(ع) فرمود: خداوند غيور است و مردان غيور را دوست دارد.
ای عزيز، بدان نمايش جاذبههای جنسی بدن زن، تاثير در جسم و جان و هورمون مردان بيگانه را به همراه دارد. پس مبادا با بیحجابی ناموسمان، در تولد اولاد ديگران سهيم باشيم که شيطان نيز سهامدار انها خواهد شد و پوشيدگی زن، پادزهر اين مشارکت است.
ای عزيز، ويژگیهای جسمی زن از اسرار و حجاب، حافظ اسرار زيبايیهای زن است، پس نبايد اسرار را بر نامحرمان افشا کنيم که بر خود خيانت روا داشتهايم، و خداوند خيانتپيشگان را دوست ندارد."

پايان...

2007-04-16T23:40:00.000-07:00

اخراجیها رو ديدم. دوستش نداشتم.

به نظر من، نکتهی مثبت فیلم، انتهای فیلم بود و نمایش صحنههای جنگ. چهرهی زشت جنگ. پاهای بریده جوانهای مردم، تلخی مرگ، یادآوری آن روزها. صحنهی خداحافظی از رزمنده ها که خودم هم تجربهاش رو دارم. اتوبوسی که تو صدا و هیاهوی سرود و نوحه و آه و گریه به راه میافته و برادرعزیزتر از جان به زحمت ۱۵ سالهات رو با خودش میبره. مادرت آرام و بیصدا مظلومانه اشک میریزه و تو از خودت میپرسی آیا دوباره برادرت را خواهی دید یا این آخرین باری بود که بوی بدنش رو استشمام کردی.. یاد روزهای قهر و گریه و اعتصاب غذای برادر میافتی که به زور از مامان و بابا رضایتنامه میخواست که بره... بگذریم...

برام فرقی نمیکنه دهنمکی این فیلم رو ساخته يا کس ديگهای. اما شوخیها لوس و يخ و تکراری بودند و گاهی هم به حال و هوای آن روزها نمیخوردند و مربوط به همین چند سال اخیر می شدند. بازیها به دل نمینشستند. بيژن چند باری خنديد از ته دل ولی من فقط يه قسمت فيلم خنديدم و اون شعرخوندن اين اخراجیها ته اتوبوس و بعد تبديل شدنش به سرود انقلابی بود. نفهميدم چرا دهنمکی تو فيلمی که در يوتيوب ديدم، از امين حيايی انقدر عذرخواهی کرد. به نظر من که بازی امين حيايی خيلی سطحی و بد بود. اون از اون فيلم يخ شام عروسی که حيايی و نيکی کريمی اصلا در حدی که بايد باشند، نبودند و من با زور نيم ساعت فيلم رو ديدم و اين هم از اين فيلمش. اکبرعبدی و يکی دوتای ديگه هم که انگار دارند برات جوک ترکی تعريف میکنند. تنها نکتهی مثبت بين بازيگران، حضور اون بازيکن نقش شهيد کشوری بود که اسمش رو هم يادم رفته.

اما به قول آقای پاکدل نازنين، خوبه که "دهنمکی هم برای بيان عقايدش به زبان شريف سينما متوسل شده" و اين میتونه نشانهی خوبی باشه...

پینوشت.در همين رابطه، بهار عزيز هم مطلبی نوشته.

"هر چه دارم از آن شما، جز آزادی اندیشهام"

2007-04-13T12:17:00.000-07:00

*به دوستان، زنان و مردان آزادانديش...

خواننده: فلوران پنی Florent Pagny - Ma liberté de penser

**پروردگار خیر دهد به انسانهای با انصاف:

آيت الله فاضل ميبدي: موارد فقهي مورد اشاره در كمپين قابل تغييرند. جمعه 24 فروردین 1386

تغيير براي برابري: آيت الله فاضل ميبدي اعلام كرد موارد حقوقي ذكر شده در بيانيه كمپين 1 ميليون امضا همگي قابل اجتهاد مجدد و اصلاح است.
عضو شوراي مركزي مجمع محققين و مدرسين حوزه علميه قم با بيان اين مطلب افزود:« قواعد حقوق اجتماعي و جزايي با اجتهاد مجدد قابل تغيير است و قواعد فقه سنتي نيز از اين دست است . چنانچه اگر 13 قرن پيش تعدد روجات عرف بود و يا عقد دختر 9 ساله مستحب بود امروز با رعايت اصل عدالت و شرايط اجتماعي بايد پذيرفت اين موارد ديگر قابل قبول نيست.»
وی در اشاره به برخي تبعيض هاي حقوقي ،در مورد قانون ديه گفت:« در دنياي امروز كه زن و مرد همپاي هم كار مي كنند و حتي زنان در برخي خانواده ها تنها نان آور هستند نصف بودن ديه زن با اين توجيه كه مرد نان آور محسوب مي شود دور از عدل و غير قابل قبول است.»
آيت الله ميبدي با انتقاد از حق طلاق و سواستفاده مردان از اين حق بر لزوم بازنگري در قوانين خانواده تاكيد كرد. اين عضو ارشد حزب اعتماد ملي، برخورد مراجع قضايي با فعالان زن را محكوم كرد و گفت:« اين برخورد در مقابل يك حركت كه نه خلاف شرع است و نه خلاف قانون اساسي درست نيست و ايران را در محافل حقوق بشري جهان محكوم خواهد كرد».
وي در پايان مسئولان را مورد خطاب قرار داد و گفت:« اين جريان به دنبال براندازي نيست و بهتر است دور از جنجال سياسي اجازه داد شهروندان خواسته هاي خود را مطرح كنند. در نهايت ممكن است اين طرح در مجلس راي نياورد و يا شوراي نگهبان اين موارد را رد كند ولي اين برخورد كار سنجيده اي نيست.»

گفتگو: الناز انصاری

در خبرها آوردهاند ...

2007-04-11T00:27:00.000-07:00

گزارشی از «نشست جنبش زنان؛ تهدیدها و مقاومت ها» (با محوریت اعتراض به ادامه بازداشت ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده) در دفتر دانش آموختگان- زنستان
- عباس عبدی: فعالیت های زنان به 2 دلیل با حکومت ارتباطی چالش برانگیز دارد.
-شادی صدر: تعریف واحدی از حجاب شرعی وجود ندارد.
-ژیلا بنی یعقوب: برخورد سیستم امنیتی با زنان هر روز رادیکال تر می شود درحالی که حرکت های زنان هر روز مسالمت آمیزتر و آرام تر می شود.
- نوشین احمدی خراسانی : "تخیل زنانه" به عنوان عامل رهایی بخش از موقعیت پر از خشونت کنونی.
- پروین اردلان: باز هم شکایت می کنیم تا مجریان قانون بیاموزند اقدام غیر قانونی را با قدرت قانونی نیامیزند.

"روزی را به خاطر دارم که روزنامههای زبان زنان را طوری روی هم چيده بودند که فقط "زبان زنان" آن که با خط درشت نوشته میشد به چشم میخورد و در سرتاسر اتاق ديده میشد. من با دقت به آنها نگاه میکردم. خواهرم پرسيد "به چی اين طور خيره شده و نگاه میکنی؟" گفتم "به اینکه زبان زنان چقدر دراز شده، نگاه میکنم." خندهاش گرفت و گفت "الهی که زبان زنان روزی از اين هم درازتر شود."
از خاطرات قمرتاج دولتآبادی خواهر کوچکتر صديقه دولتآبادی

در خبرها آوردهاند که در روزگاران نه چندان دوری خاتونی در دیار یانکیها وبلاگی داشت. راویان دانا و سخنواران اندرزگو روایت میکنند که این خاتون وقتی ساکن فرنگستان بود، بیشتر به رتق و فتق امورات این وبلاگ میپرداخت و آن را به اصطلاح آن زمان، به روز میکرد ، شرح سفرها میداد ، قصهها میگفت و هراز گاهی نقشینهای ضمیمه میساخت. آنگاه که قدمش را برخاک آنور اقیانوسها گذاشت، حوادث چون مور و ملخ بر سر دوستان و آشنایان ساکن بلاد شرق و کشور هزارو یکشب سرازیر شد، ظلمها کردند بددلان و دربند نمودند بیگناهان را. شفقتی در راه نبود و هرچه بود حق مسلمی بود که به آنها نمیدادند و به جایش یک حق مسلم دیگر میدادند. خاتون غمین و سرگشته کنج عزلتی گزید و سر در گریبانش فرو برد و هرچه کرد نوشتنش نیامد. از بد حادثه، راویان آمدند و در یک شب دلگیر طوفانی خبر آوردند که چه نشستهای خاتون که نگونبخت گشتی. خاتون برآشفت، دامن به دست گرفت، آب برزمین گذاشت و علت جویا شد. گفتند داروغهای حکم داده که فيل تر شوی. خاتون خشمگین شد، شور حسینی او را فرا گرفت و انقلابیگری خونش جوشید و بالا آمد و سر رفت و سرانجام گفت: ما را و وبلاگمان را فیلتر کنید، ما و وبلاگمان بیدارتر میشویم! (دلتان هم بسوزد)... اما همان لحظه چشمانش به ساعت مهتابی اندرونی افتاد ( در آن زمان در شبها ساعت مهتابی داشتند و در روزها، ساعت آفتابی-توضیح نویسنده) و دريافت که شر و ور میگويد. "بيدارتر" چه کشکی است؟ ساعت ۱۲ و ۱۷ دقيقهی نيمهشب است و بايد برود بخسبد...

نتيجهی اخلاقی۱. آخه ساعت ۱۲ و ۱۷ دقيقه، نه ببخشيد ۱۲و ۱۹ دقيقهی شب وقت به روز شدن است؟
نتيجهی اخلاقی ۲. حالا نميشد فيل خشک ميکردی ما را و نه فيلتر؟
نتيجهی اخلاقی۳. چقدر امشب نازنين همسرم داره خرو پف میکنه:)
نتيجهی اخلاقی۴. ما هيچ اشارهای به هيچ شعاری نکرديم.
نتيجهی اخلاقی۵. فکر نکنم فيل تر شده باشیم، مزاح کردند با ما!
نتيجهی اخلاقی ۶. خرو پف ها شديدتر شد.
نتيجهی اخلاقی ۷. برو بخواب بچه پررو! ساعت ۱۲:۲۳ شب است!

عکس، کارت پستال و کتاب

2007-04-09T12:36:00.001-07:00

عکسها که بر روی صفحهی مونیتور باز میشون، متحيرم میکنند. بعد شروع به مقایسه میکنم. دختر جوان و بینهایت زیبای عکس، همان دخترک چشم درشت ۱۲ سالهی کلاسم است. همانی که چشمانش میخندید و مژههایش به سیاهی شب بود. با مقنعهی سرمهای و روپوش مدرسه در ردیف چهارم سمت راست کلاس، سر میز مینشست. اما الآن روبرویم دختر جوانیست، با آرایشی زیبا. ژستی گرفته، سرش را به یک طرف خم کرده و با حالتی مهربانانه به من خیره شده و باز به رویم میخندد. به چشمانش نگاه میکنم، نگاه میکنم و باز نگاه میکنم و شاد میشوم. فرستادن عکس ابتکار مادرش است. هنوز پیوند دوستی کوتاهمان محکم است. برای تبریک سال نو بهترین هدیه را برایم فرستاده. نوشته که همسرم خوشبختترین مرد روی زمین است. برایش مینویسم منم یکی از خوشبختترینها هستم. با داشتن او، با داشتن شما، با داشتن انسانهای خوب که هنوز تعدادشان زیاد است. در درونم هيجان، شادي، شور و شوق در تکاپو هستند. تاثير يک عکس اگر چنين باشد، دلم میخواهد هر روز دهها عکس برايم بفرستند.

شايد موهبت دوری چنين باشد. شايد اگر فاصلهها نبود با ديدن عکس شاگرد کوچکم که دختری جوان و زيبا شده اين چنين ذوقزده نمیشدم. شاید با دیدن دستخط دوستی نادیده بر روی کارت پستالی بهاری آنقدر شاد نمیشدم. شاید دیدن دستخط آزی بر روی جلد "بازی آخر بانو" خنده را مهمان لبانم نمیکرد. شاید لمس جلد "و دیگران" و حس کلمات نوشته شده با خودکار آبی در صفحهی دوم "سرخی تو از من" زیر انگشتانم چنین نفسم را بند نمیآورد. دستخط نستعلیق آزی و نوشتهی "یا لطیف، ... عزیزم شاد باشی و سلامت! سال نو مبارک! نوروز ۸۶" از خود بی خودم نمیکرد. شايد عادت میکردم به حضور کسانی که دوستشان دارم.

اما سفر، دوري، فاصلهها هرچند سختی دارند اما گاهی بدون آنکه بدانی، موهبتهايی چنين شگرف برايت به ارمغان میآورند...

از ...

2007-04-05T23:19:00.000-07:00

*خواستم از زنان بنويسم. از ناهيد و محبوبه. از درد مشترک. از بندزنان. از امضا جمع کردن و دستگیر شدن. از گیر سهپیچ جنابان به زنان فعال. از نفسی که نفسگیر شده. از گوشهای سنگین. از انرژی هستهای حق مسلم ماست. از مردانگی مردان. از فیلم مستند سعید حنایی و کشتن زنان خیابانی مشهد که برای سومین بار از Link TV پخش میشد. از تصویر بهشت دروغین چشمهای این جنایتکار. از زن جوان سعید حنایی که نمی دانست رابینهود دنیای کوچکش قبل از" پاک کردن ایران اسلامی از شر موش و سوسک" با این زنان بخت برگشته همبستر می شده. از لبخند کریه تاجر مشهدی که آه میکشد و افسوس جانکاهی میخورد که سعید حنایی تعداد بیشتری از این جرثومههای فساد را نکشت که مبادا ایشان و جامعهی مردان به فساد و تباهی کشیده بشوند. از فریادی که راهی از گلویم پیدا نمیکند این روزها و خود را در فضای سینهام به این سو و آن سو میکوبد. از ای-میلهای شدیدا محبت آمیز اینروزها و فحشهای رکیک محبتآمیزترش. از نویسندهی یکی از ای-میلها که شدیدا میخواهد بداند "من فمینیست کثافت هرزه تا به حال زیر چند نفر ...؟ " از دماغ دراز این آدمها که سوی چشمانشان را کم میکند از نهایت درازی. از ترسم راجع به جنگ. و از قيافهی خندهدار رييسجمهور ايران و همراهان که پز شفقت اسلامی شان به تونی بلر و جهانيان گوشمان را کر کرد. از شفقتی که شامل حال زنان مملکتم نمیشود. از نیمه بودن. از نصفه فرض شدن. از جملهی مزخرف برادر ۳۵ ساله که به خواهر ۵۷ سالهاش میگوید: "زنها دخالت نکنند! موضوع ارث و میراث زنانه نیست!" از اینکه دلم میخواست ایران بودم و با پشت دستم تو دهانش میکوبیدم.

ولی اين روزها سکوت مهمان ناخواندهی ناعزيزی است که دست بردار نيست...

** فرداد دولتشاهی در وبلاگ همنهاد کار ارزشمندی رو شروع کرده. به قول خودش دراين موسم زيباي طبيعت، كوشيده‌است تا بهترين و بدترين وبلاگ زيست‌محيطي سال 1385 را انتخاب كند : " آيا در اين انتخاب دست ياريم را مي ‌فشاريد؟ باور كنيد محيط زيست رنجور وطن، ارزش آن را دارد كه دقايقي از وقت گرانبهاي خويش را به آن انديشه كنيد." دیدن وبلاگش و لیست تعداد زیاد وبلاگهای مربوط به طبیعت و محیط زیست، امیدوارمون میکند. هستند کسانی که دلشان برای طبیعت، درختها، گلها، حیوانات، جنگلها و آبها هنوز میسوزد...

پنج تن از اعضای کمپین "یک میلیون امضا" بازداشت شدند

2007-04-02T10:02:00.000-07:00

تعدادی از اعضای کمپین " یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز" که امروز در پارک لاله به جمع آوری امضا می پرداختند، بازداشت شدند.

ناهید کشاورز، سارا ایمانیان و همسر وی، محبوبه حسین زاده و سعیده امین بعد از بازداشت ابتدا به اداره مفاسد اجتماعی وزرا انتقال داده شده و بعد به کلانتری صد و چهار میدان نیلوفر تحویل داده شدند. بعد از ساعتی پرسش و پاسخ بازداشت شدگان بار دیگر به اداره مفاسد اجتماعی وزرا انتقال داده شدند و امشب را در بازداشت به سر خواهند برد.

مسولان کلانتری به خانواده های بازداشت شدگان گفته اند که فردا صبح به کلانتری صد و چهار مراجعه کنند تا وضعیت بازداشت شدگان را پیگیری کنند.

منبع خبر: زنستان

The people / United / will never be defeated

2007-03-22T00:53:00.000-07:00

خب داشتم چی میگفتم؟

آهان اين که دلم خوشه آخر هفتهای رفته بودم تظاهرات ضد جنگ و روی لباسم يک گلسينه زده بودم که " صلح برای تمام بچههای روی زمين" و با جون و دل در جواب What do you want? فریاد میزدم :PEACE و در جواب when do you you want it تکرار میکردم: NOW.

اين که دلم خوشه پشت ماشينم يک برچسب قشنگ زدم که يک صورت خندون و رنگی وسطشه و یک طرفش نوشته شده World و طرف ديگهاش Peace.
بيشتر از همه دلم خوشه که تمام این هفته در راه رسیدن به محل کار و برگشتنم راديو خلقی KPFK گوش میدادم و گاهی زیرلب و گاهی بلند پشت فرمون، همراه گویندهی رادیو می خوندم:The people United will never be defeated (با ریتم سرود از جا کن/ برپا خيز...).

امروز از راحله ای-ميل قشنگی داشتم با يه عالمه حرف حساب که باعث شد از خودم خجالت بکشم. چیزهایی که نوشته بود برام باعث شد بفهمم که با وجود اینکه مدام در خلوت خودم شعار قشنگ The people United will never be defeated رو تکرار میکنم ولی هنوز نفهمیدمش. درکش نکردم. مهمون داری و رسيدن سال نو و اولين هفتسين تو خونهمون رو بهونه کرده بودم اين روزها برای اينکه يادم بره شب عيدی خيلی از معلمهای معترض دربندند و دور از خانواده. با وجوديکه در فکر نوشتن پستی در اين مورد بودم ولی دست به کار نشدم. قصد داشتم عکس قشنگ یک گل رو از مجموعه عکسهام پيدا کنم و تقديم کنم به همهی معلمين. فکر کردم اينطوری فراموششون نمیکنيم. فکر کردم دوستانی که به وبلاگم سر میزنند با ديدن عکس گل يادشون میمونه که عزيزانی سفرهی هفتسينشون زمين لخته و سال تحويلشون در تنهايی و سردی چندشآور بند سپری ميشه.

متاسفم به خاطر خودم که هيچ کاری نکردم و دريغ از يک اشارهی کوچک در این وبلاگ. مردمی که با هم متحد نباشند هميشه محکوم به شکستند. دنبال چراها نگرديم که پاسخش همين جاست. چراهای سرگشتگیمون. پيش خودمون. پيش من مدعی... من مدعی...

در اين رابطه:
تجمع خانواده های فرهنگيان بازداشت شده...
تنها ٥ نفر از معلمان آزاد شده‌اند.
معلمان بازداشت شده شب عيد را مهمان زندان اوين هستند!

"گل روی ياران خوش است!"

2007-03-19T10:08:00.000-07:00

محبوبه عباسقلي زاده و شادي صدر آزاد شدند! چه خبری بهتر از اين؟ بهار با همهی زیباییهایش مبارکتون باشه دوستان نازنین نادیده و دیده!

آنقدر خوشحالم که نمیدونم چی بنویسم.؟ یک صبح پر از بوی بهار و شنیدن و دیدن این خبر! من پر از شورم، پر از زندگی، پر از انرژی، پر از عشق! برای تک تک شما آرزوی شور، شادی، شعف، شیرینروزی، شیرینبختی، شادکامی، شلامتی :) و شعادت:) (و هر کلمهای که با شین به ذهنتون میرسه) دارم...

برای دریا و دخترکان محبوبه و خانوادههای چشم انتظار و دوستان نگران این دو نازنین از صمیم قلبم شادم. تو این مدت نایی (همون جون و جیریق) برای به روز شدن نمانده بود که این نا هم رسید:)

بهار مبارک! سال نو هم مبارک! عيدتون هم مبارک! به اميد صلح! با آرزوی برچيده شدن آتش جنگ، کينه، ناداني، تعصب، ستم، عدم رعايت حقوق برابر انسانها!

2007-03-12T23:39:00.000-07:00

2007-03-08T13:50:00.000-08:00

در گيرودار خبرهای ناخوشايند چند روز گذشته امين عزيز باعث شد از ته دل بخندم.
اول این آهنگی که در مورد پست جمعه ۱۱ اسفند گذاشته و حالا هم خبر حملهی بلاگدونی.

من فقط موندم که اين بلاگدونی عکسهای من رو از کجا پيدا کرده و در معرض ديد همگان گذاشته. شما جايی رو سراغ نداريد که بابت پخش عکسهای شخصی ازش شکايت کنم؟ قاضیالقضات وبلاگستان فارسی کجاست؟

روزی از آن ما...

2007-03-07T23:59:00.000-08:00

۸ مارس روز جهانی زن بر همهی

زنان و مردان آزادهی جهان مبارک!

حتا پرندگان عاشق حياط خانهی ما هم اين را میدانند...

2007-03-07T12:06:00.001-08:00

ساکت و آرام مینشينم و چشمانم را میبندم. میخواهم حس کنم حال و هوای انفرادی را. صدای ساعت ديواری آرامشم را به هم میزند. به خيال کودکانهام میخندم: "روی کاناپه نشستهای و میخواهی انفرادی را حس کنی؟" بلند میشوم و میروم مینشينم روی زمين. به ديوار خنک تکيه میدهم و باز چشمانم را میبندم و پاهایم را در بغل میگیرم. به دوستان دربندم فکر میکنم و بيشتر به شهلا انتصاری که چند روزیست در انفرادی است و به شادی عزیز. صدایی از خود بیخودم میکند. چشم بسته، سرتاپا گوش میشوم. صدای پرندگان. نمیدانم اسمشان را ولی بس عاشقانه آواز میخوانند. اول یکی و بعد دیگری جواب نغمهی عاشقانه را عاشقانهتر میدهد. حالا یک بلبل است. مطمئنم صدای بلبل است این یکی. پرندگان با نوای دلنشینشان حال و هوای سلول انفرادی تقلبیام را از بين میبرند. انگار به عمد نمیخواهند حسش کنم. با خودم فکر میکنم آيا پرندهای هم آنجا از پس پنجرهی انفرادی که بايد خيلی کوچک و دست نيافتنی باشد، برای شهلا و شادی خواهد خواند...

فردا ۸ مارس است. حتا پرندگان عاشق حياط خانهی ما هم اين را میدانند...

آخرین خبرها دربارهی دوستان دربند

2007-03-07T00:27:00.000-08:00

* اخبار تکان دهنده از زنان بازداشت شده

**حال بعضي از زنان بازداشتي خوب نيست.

*** گفتگويي کوتاه با پرستو دوکوهکي پس از آزادي

**** فحش محبوبشان که خيلي مي گفتند اين بود: «پدرسگ هاي ضد انقلاب».

***** سه تن از زنان بازداشت شده به بند عمومی منتقل شدند.

****** نسرين صبح از بند عمومي به من زنگ زد... از وبلاگ ساز مخالف

******* قبل از اینکه زمستان تمام شود...

********دختران آفتاب ميهمان بند 209 زندان اوين

********* نسرین ستوده موفق به دیدار قاضی نشد.

********** پنج تن از بازداشت شدگان فردا آزاد می شوند

و در آخر : کاش همهی آنها آزاد شوند...

2007-03-05T09:03:00.000-08:00

این دادخواست فرستاده می شود به:

محمود هاشمي شاهرودي رييس قوه قضاييه

غلامعلي حداد عادل رييس مجلس شوراي اسلامي

موضوع دادخواست:فراخوان براي در خواست آزادي بي قيد وشرط مدافعان حقوق زنان که در تاريخ 13 اسفند 1385 دستگير شدند

متن دادخواست:

ما، امضا کنندگان زير، نگراني عميق خود را نسبت به آزار، پيگرد و بازداشت مدافعان حقوق زنان در ايران اعلام ميداريم. ما بويژه از دستگيري 38 تن از فعالان زنان در روز 13 اسفند 1385 در تهران در خلال يک تجمع مسالمت اميز در مقابل دادگاه انقلاب اسلامي نگران و هراسانيم. علاوه بر آن خبر به کار گيري خشونتهاي بي سبب و غير موجه توسط پليس امنيت ملي عليه تجمع‌کنندگان که منجر به وارد آمدن آسيبهاي جسماني به آنان شده، موجب نگراني جدي است.

طبق ماده 27 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران اعلام مي‌دارد که " تشکيل اجتماعات و راه‏پيمايي‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مباني اسلام نباشد آزاد است". اين زنان با تجمع مسالمت آميز خود در صدد اعلام همبستگي با 5 تن از اعضاي ديگر جنبش زنان بودند که براي حضور در يک تجمع آرام در خرداد 85 محاکمه ميشدند.

ما خواستار امنيت، سلامت و آزادي بي قيد و شرط همه افراد دستگير شده، در تجمع مسالمت آميز در مقابل دادگاه انقلاب اسلامي در تاريخ 13 اسفند 1385در تهران ، از جمله افرادي که در ذيل اسمشان آورده شده ، هستيم.

نوشين احمدي خراساني- پروين اردلان- ناهيد کشاورز- محبوبه حسين زاده- محبوبه عباسقلي زاده- نيلوفر گلکار- پرستو دوکوهکي- مريم ميرزا- مريم حسين خواه- ناهيد جعفري- مينو مرتاضي- فاطمه گوارايي- شهلا انتصاري- سوسن طهماسبي- آزاده فرقاني- ژيلا بني يعقوب- ناهيد انتصاري-آسيه اميني- شادي صدر- ساقي لقايي- ساغر لقايي- الناز انصاري- سارا ايمانيان- جلوه جواهري- زارا امجديان- زينب پيغمبرزاده - نسرين افضلي- مهناز محمدي- سميه فريد- فريده انتصاري- رضوان -مقدم- سارا لقماني

و این زنان!

2007-03-05T00:45:00.000-08:00

*این یکی از گویاترین و دلنشینترین نوشتههاییست که امروز خواندم:

جنبش زنان از بند 209 عبور خواهد کرد: پرتره ای از پروین اردلان به قلم مهرانگیز کار

2007-03-02T12:51:00.000-08:00

صدای پای بهار شنیده میشد. يکی از روزهای قشنگ و آفتابی ماه مارس. همان روزهایی که آسمان آبی آبی است و خورشید پیش از پیش سخاوتمند میشود. روز دفاعيهی نگين بود. بعد از تمام شدن مراسم، نگين دعوتم کرد به يک صبحانهی لذيذ در طبقهی دوم Brioche dorée. از همان هايی که feuilleté au chocolat سفارش میدهی با يک Chocolat chaud دبش و ترسی از چاق شدن نداری. یعنی در تمام دنیا، شیرینی خوشمزهتر از feuilleté au chocolat وجود دارد؟ همانهايی که گاه و بیگاه دلتنگ مزهی نابشمیشوی.

کنار پنجره و زير نور طلايی خورشيد خانم دستودلباز، روبروی هم نشستيم. اولین گازی که به feuilleté au chocolat عزيزم زدم، شيرينی و مزهی سحرانگيزش از خود بیخودم کرد. خوشحال بودم از ته دل. برای نگين و پاياننامهاش و در نهان، برای دل و روحم که در آغاز لمس تجربهای شيرين بودند. به چشمان سياه و پراز مهر نگين نگاه کردم. صورتش در آفتاب بود و چشمانش میخنديد. باید بهش میگفتم. به تنها کسی که به من اخم نخواهد کرد یا نگاه عاقل اندر سفیه تحویلم نخواهد داد و نخواهد گفت: " باز دوباره؟ تازه اون ماجرا تمام شده، میخوای از چاله به چاه بیافتی؟" مطمئنم مجبور نخواهم بود که برایش توضیح بدهم: " این با آن یکی فرق داره. اصلا با همه فرق داره. به فاصلهی زمین تا آسمون" و او هم با تمسخر نخواهد گفت: " هه! اون دفعه هم همین رو میگفتی"...

يک جرعه از Chocolat chaud نوشيدم. به خودم دلداری دادم و به نگين گفتم: "فلانی رو يادت هست؟ میشناسيش که؟" گفت" آره میشناسمش". گفتم: " برادرش برام ای-ميل زده... يعنی همیشه برام فوروارد میفرستاد. شاید ۱۰ ماه. ولی يکی دو هفته میشه که از طریق ای-ميلهای شخصیتر با هم در تماسیم... بهم پيشنهاد کرده بيشتر با هم آشنا بشيم..." خنديد. مثل هميشه طبيعی و خونسرد. بعد گفت: "چرا که نه؟ چه اشکالی داره؟" با اين حرف هيجان درونم بيشتر شد. به منظرهی زیبایی که از طبقهی دوم جلوی دیدگانمان پهن بود، خیره شدم و به حرف آمدم. از حس خوبم نسبت به او. از تجربهی تلخی که حالا چقدر به دردبخور شده است. از محترم بودنش. افکار مترقیاش نسبت به انسانها، تعهدش. از مهربانیهايش و مهمتر از همه صداقتش و حدی که به خوبی میشناخت، گفتم. نگين گوش میکرد مثل هميشه و تشويقم میکرد و ميگفت: " خيلی خوبه. چرا که نه؟ همينجوری آدمها همديگر رو میشناسند." و چقدر خوشحال بودم که بهم نگفت: "مراقب خودت باش! حواست رو جمع کن! مثل دفعهی پيش گند نزنیها! آخه چطور اوندفعه نتونسته بودی بفهمی؟ آخه از چی طرف خو شت آومده بود؟ بدون فکر! آبرومون رو بردی!" ...

آن روز آفتابی، با نگین که حرف میزدم یاد حرف دوست نازنینی افتادم که میگفت: "انسانها حق اشتباه کردن دارند." پای تلفن وقتی گریه میکردم بهم گفت:" عزیز دلم، تو حق داشتی اشتباه کنی! اگر تجربهاش نمیکردی که نمیفهمیدی درسته یا غلط!" به راستی ما انسانها هیچ کدام علامهی دهر و یگانه که نیستیم. زندگی تکتک ما انباشته از اشتباه است. دلم نمیخواهد هیچ وقت کسی را به خاطر کاراشتباهی که کرده سرزنش کنم. مهم این نیست که زمین بخوریم. مهم آن است که بعد از هربار زمین خوردن، دوباره روی پای خود بایستیم ولی اینبار با کولهباری از تجربه.

هرسال از سوم تا هفتم ماه مارس، شيرينترين خاطرات ماه مارس ۲۰۰۳ باز بيش از پيش به سراغم میآيند. از لابلای خاطرات سرک میکشند. تکانی به خود میدهند و لذت غریبی را روانهی قلبم میکنند. شيرينیاشان با شیرینی Chocolat chaud وfeuilleté au chocolat برابری میکند...

پینوشت ۱. عکس بالا منظرهی ميدانیست که Brioche dorée به آن مشرف است. عکس از René Peyré است.

پینوشت ۲. Chocolat chaud همان کاکائوی داغ يا هاتچاکلت است. feuilleté au chocolat يک نوع نان است که لای آن شکلات و کرم است وا رويش برشته شده است. وای ی ی ی چقدر خوشمزه است...

2007-02-27T23:12:00.000-08:00

ديروز ترم بهار کالج شروع شد و روز اول کلاسم بود. يه کم هيجان داشتم ولی احساس میکردم اعتماد بهنفسم و آمادگیام برای درس دادن خيلی بيشتر از ترم پيش بود. بيست و پنج تا شاگرد داستم که البته ممکنه در حذف و اضافه کم يا زياد بشند. ديروز وقتی جلوی در کلاس با همکارم حرف میزدم، يکی از بچههای ترم پيش با هیجان اومد طرفم و بغلم کرد. گفت از ديدنم خوشحاله.طفلکی رو انداخته بودم چون اصلا درس نخونده بود و هيچی هم ياد نگرفته بود ولی بيشتر وقتها در کلاس حاضر بود. بچهها خيلی اذيتش میکردند و سربهسرش میگذاشتند چون هومو (گی) بود ولی من خيلی دوستش داشتم. با کمی شرمندگی بهش گفتم نتايج رو گرفتی که؟ گفت بله و متاسفم بابت درس نخوندنهام. گفت استعداد ياد گرفتن زبان فرانسه نداره ولی کلاسهای من رو دوست داشته. خب در نظر بگيريد شنيدن چنين حرفی از طرف کسی که انداختمش چقدر انرژی و البته اعتماد بهنفس به آدم میده.

کلاس رو با Bonjour گفتن شروع کردم.خوشم مياد وقتی بچهها شوکه میشند. به نظر مياد همون اول وقتی هولشون بدی تو ديگ داغ بهتر از اينه که يواش يواش اين کار صورت بگيره. بعد به خودم اشاره کردم، کارتشناسايیام رو نشان دادم، دستم رو گذاشتم روی اسمم، بين بچهها که تو کلاس پخش و پلا به صورت گروههای سه تايی و چهارتايی نشسته بودند، هی چرخزدم و گفتم:... Je m'appelle بعد به قيافههای مظلومشون نگاه کردم و لبخند زدم و تکرار کردم... Je m'appelle . يکی رو که به نظرم اومد از همه خجالتیتره و البته اخموتر انتخاب کردم و رفتم جلوش وايسادم و به خودم اشاره کردم و گفتم:... Je m'appelle بعد به اون اشاره کردم و پرسيدم:؟ Tu t'appelles comment به سختی دنبال کلمات میگشت. ازش يه کم فاصله گرفتم، یک کمی خم شدم و دستم رو مثل اينکه بخوام يواشکی حرف بزنم گذاشتم کنار دهنم و با صدای يواش کلماتی رو که بايد میگفت بهش رسوندم. هر دفعه که يک کلمه رو بهش میگفتم میخنديد. چهرهی اخموی تايلور ديگه اخمو نبود. بقيهی هم از اين ژست من خندهشون گرفته بود. اين جور وقتهاست که دعا به جون اون استادی میکنم که سالها پیش تو ایران باعث شد من يه بار به مدت هفت شب با گروه تئاتر فرانسويش تجربهی آکتور شدن رو پيدا کنم:)

نفهميدم چطوری سه ساعت و نیم گذشت. خيلی زود به هم پيوند خورديم. طبق معمول سعی کردم زود اسماشون رو ياد بگيرم. وقتی اسم کوچيک بچهها رو ياد بگيريم، زودتر ارتباط برقرار میشه. يادمه خودمم که شاگرد بودم، ذوق میکردم وقتی دبيري، استادي يا معلمی اسم کوچيکم رو صدا میکرد. همين الآن هم دلم میخواد شاگردهام اسم کوچيکم رو صدا بزنند. همون حس شادی بهم دست میده که وقتی شاگرد بودم. ديروز وقتی آرن به اسم کوچيک صدام کرد، دوباره همون حس رو تجربه کردم. بعد از یک ربع استراحت که برگشتند بالاخره براشون یک سخنرانی به انگلیسی کردم. برنامه های کلاسمون و مواردی که برام مهمه و برای خودشون اهمیت داره رو گوشزد کردم و هفتهی دیگه یک کپی به همشون خواهم داد. گفتم که میدونم زبان خارجی خوندن گاهی کسلآور و خسته کننده است. یکی از شاگردها گفت: "نه این یکی" تشکر کردم و خندیدم و گفتم میخوام یک کلاس پرهیجان و شاد داشته باشیم. گفتم فقط گرامر رو به انگلیسی درس میدم ولی همزمان فرانسهاش رو هم میگم که گوشتون عادت کنه. خلاصه گفتم و گفتم و یه دو باری هم تپق زدم با انگلیسی حرف زدنم:)) ولی باز فکر میکنم بهتر از ترم پیش شده بودم. خلاصه که انرژی گرفتم یه عالمه.

يکی از شاگردها باردار بود و آخر کلاس بهم گفت که چند روز ديگه وضع حمل میکنه و اگر چند روزی غيبت داشته باشه آيا میتونه نبودنش رو جبران کنه؟ من نفهميده بودم که بارداره و فکر کرده بودم چاقه. بهش لبخند زدم و گفتم بعد از وضع حمل اگر بتونه يک ربع زودتر از شروع کلاس بياد، میتونم بهش کمک کنم. چشماش خنديدند و تشکر کرد و رفت. مريسا موقع رفتن بهم گفت که خيلی Excited شده و خوشحاله. من هم گفتم از بودنش تو کلاسم خوشحالم.

وقتی تخته رو پاک میکردم و تنها شده بودم فکر کردم تمام شاگردهای دنيا مثل هم هستند. دوست داشتنی و پرانرژی. چه ايرانی باشند، چه آمريکايی و چه فرانسوی. برگشتنه وقتی تو بزرگراه تو ترافيک به طرف Downtown LA گير کرده بودم، چشمام به آسمون پرستاره افتاد و نخلهای بلند و ساختمان های نورانی و بلند Downtown LA و با خودم فکر کردم که چند وقتی هست که احساس میکنم دوباره ريشههای جوونم اينجا تو اين مملکت سبز شده...

2007-02-26T00:32:00.000-08:00

* اول کلام اين که میخواستم به بر و بچههايی که در آمريکا هستند و دوست دارند يک کاری انجام بدهند در اين روزهای دلهرهآور، روز ۱۷ مارس تظاهراتی ضد جنگ و برای صلح در سرتاسر آمريکا برگزار خواهد شد. از جمله برگزار کننده های این مارش، Peace and Justice است که البته ما از طريق MoveOn دعوت شديم که حتما در اون شرکت می کنيم. اين دفعه در شهر هاليوود برگزار میشه. حال و هوای اين روزها عجيب شبيه روزهای قبل از حمله به عراق شده، امیدوارم این احساسم درست نباشه...

** دوم: پست ۱۷ بهمن ظاهرا کمی بحثبرانگیز شد و من نتونستم به کامنتها جواب بدم چون یه کمی سوتفاهم پیش اومده بود. بهتر دیدم یک باره اینجا توضیحی بدم که همه بتونند بخونند. در اون پست، گلهی من نه از "مرد ایرانی" که از خانم های ایرانی بود و از جمله از این دوستم. حرفم هم اینه که اگر هر کدوم از ما شیوهی خاصی از زندگی رو می پسندیم و عقاید و نظریاتی داریم که بهشون پایبندیم، چرا انقدر راحت و آسون کوتاه میایم؟ چرا چيزی رو که آزارمون میده و اصلا باب ميلمون نيست، بی چون و چرا می پذيريم. چرا برای باورمون يک کم تلاش نمیکنيم؟ چرا بيشتر پسرامون که همسر فرنگی میگيرند انقدر باز و راحت و بیتعصب با مسايل برخورد میکنند ولی همين حضرات بعد از طلاق گرفتن و ازدواج با يک خانم ايرانی از اين رو به آن رو میشند؟ اين آدم همون آدم است و من معتقدم خود ما خانم ها در اين تغييرات فاحش مقصريم. اين لب کلام بود، اما
هدفم نه کوبيدن کسانی بود که چه از سر اعتقاد قلبی و چه از سر عادت حجاب برسر دارند و نه بالابردن و بهبه چهچه کردن برای کسانی بود که مخالف حجابند و بی اعتقاد به اون. چه این یک مسئلهی کاملا خصوصیست. حجاب داشتن کسی يا نداشتنش هم برای معاشرت با افراد برام مهم نيست، مهم فکر و انديشهی آن هاست. تساهل و تسامح داشتن اونها و احترام گذاشتنشون به دیگران با ظاهر و اندیشهی متفاوته. به طور نمونه، یکی از بهترین و نازنینترین دوستانم که حتا گاهی از خواهر به هم نزدیکتریم و عزیز دلم است، حجاب داره. چند ماهی در خونشون مهمون بودم و با هم شب و روز زندگی کردیم و نشست و برخاست کردیم. هنوز پس از سالها برای هم سوای ای-میل، نامه های ۱۵- ۲۰ صفحهای می فرستیم ، حداقل ماهی دوبار تلفنی با هم حرف میزنیم، پدرش مثل پدر بود برام و مادرش، مادری کرد در حقم. حالا چطور میتونم حتا تصور کنم که به خاطر حجابش طردش کنم یا باهاش معاشرت نکنم. یا در مورد خودم که زمانی روسری سر میکردم فکر میکنم اگر دوستان گل آنروزها میخواستند به بهانهی این که من باهاشون سنخیتی ندارم و اعتقاداتی دارم که اونها بهش پایبند نبودند، من رو از خودشون میراندند، هیچ وقت فرصت و شانس آشنایی با این آدمهای نازنین رو پیدا نمیکردم. من و دوست صمیمی دانشگاهم از خیلی نظرها با هم فرق داشتیم ولی بیاغراق یکی از زیباترین خاطرات زندگیام متعلق به اون روزهاست. یادمه چند نفری ازم میپرسیدند که تو و سانی که خیلی با هم فرق دارید چطور انقدر به هم نزدیکید؟ و من فکر میکنم این سانی بود که بیشتر از من، به تفاوتی که باهاش داشتم احترام میگذاشت. گاهی فکر میکنم اگر این آدمها که هر کدومشون باعث تغییراتی در زندگی من شدند، بهم اجازه و فرصت دوستی با خودشون رو نمیدادند، چه چیزهای گرانقدر و زیبایی رو از دست می دادم...

*** امشب برای اولین بار تمام مراسم اسکار رو با خیال راحت از تلویزیون و در کنار همسر نازنین تماشا کردیم. در تمام مدت یاد شری گلم بودم و روزهایی که برای دیدن فیلمهای قدیمی و هالیوودی لهله میزدیم که از این طرف و اون طرف ویدیوی اون ها رو پیدا کنیم و به هم قرض بدیم، همون روزها که داشتن ویدیو در خانه جرم بود ها :) ...

**** ما هر هفته یکشنبه که میریم کوه، در حال پایین آمدن هاتف (خواننده) رو میبینیم و سلام علیک میکنیم و البته اصلا به رومون نمياريم که شناختيمش. یعنی دیگه خود طفلکش با ما سلام و علیک میکنه و یه بار هم با شرمندگی خندید و به ما گفت که ما امروز یه کم تنبلی کردیم و دیر اومدیم :) امروز داشتم فکر می کردم که سال دیپلم گرفتنم بود که اون شعر " خاله سماور رو جوش کن..." تازه در اومده بود...

زندگی بد زهرماری یا شیرین می شود ؟

2007-02-20T23:10:00.000-08:00

زندگی شیرین می شود *
حالم خوبه خوبه. ملالی نيست جز دوری شما...
کامپيوترم که درست شد باز برمی گردم می نويسم. منتظرشم که سالم و سلامت برگرده...
حالا فعلا اين فيلم رو که راجع به ايرانه و ديدنش امشب حسابی بهمون چسبيد رو پيشنهاد می کنم ببينيد...

زندگی بد زهرماری می شود **
حالم افتضاحه مخصوصا با شنیدن و دیدن این خبرها : کار احمد باطبي به بيمارستان کشيد
- تورم سال آينده بالاتر از 40 درصد
متهم اقدام علیه امنیت ملی کیست؟ -

... تا بعد

2007-02-06T21:20:00.000-08:00

قرا نبود با ديدن عکسهايش شوکه بشوم. قرار نبود او را نشناسم. از قبل میدانستم. احترام گذاشتن به تصمیم او را بارها در خلوت تمرین کرده بودم. بارها پای تلفن جلوی دهانم را گرفته بودم. اما امروز وقتی ای-میلم را باز کردم، دروغ چرا؟ نشناختمش. در آن شلوار گشاد و پيراهن آستين بلند مردانه و آن روسری نخی که گاهی طرهای از موهايش فرصتی يافته بودند که نفس بکشند. باورم نمیشد همانی باشد که بار آخر در ايران ديدم. دو سال اول بدون حجاب و بعد ناگاه زمزمههای همسر مهربان که ۳۰سال است ساکن ينگه دنياست شروع میشود. "همسر روياهای من زنیست که حجابش را حفظ میکند"! اگر با ديدن عکسهايش يک جاييم سوخت فقط به اين دليل بود که همسر مهربان به خانم آمريکايی خود در طول آنهمه سال زندگی مشترک از رويای ديرينش چيزی نگفته بود. تفاوت من و تو نوعی با آن زن آمريکايی ...

*من عاشق اين عکس هستم مخصوصا اون سر کوچولوی خوشگلی که از ميان سياهی سرک میکشد. عکس در ابتدای خيابان سپه و از داخل يک تاکسی گرفته شده.

"مردم! به خدا بمب دردش از باتوم بيشتره!"

2007-02-05T00:10:00.000-08:00

*نمیخواستم بد خبر باشم. نمیخواستم نفوس بد بزنم. ولی اين پست ندا بدجوری حالم رو خراب کرد. خواب لعنتی روز شنبه به یادم افتاد. خوابی که دلم میخواد هیچ وقت راست نباشه. خواب دیدم به ایران حمله شده با بمب اتمی. جزییاتش رو شرح نمیدم. باز خوابیدم که خوابم رو به کل عوض کنم. برای دل خودم هم که شده Happy end اش کنم ولی نشد...
**معذرت می خوام که دو بار به روز شدم.خواهش می کنم اگر اين پست رو میخونيد، پست قبلی رو هم بخونيد و در انتشار هر دو کمک کنيد. بياييد نشون بديم که مثل بازی يلدا هممون با هم همبستهايم...

"سلام به همگی بعد از تقريباً يک سال.ببخشيد که بعد از اين همه مدت با يه مطلب نه چندان فرح بخش به ديدنتون اومدم.
چند روز پيش يک اسراييلی تو نظرخواهی من مطلبی نوشته که فکر می کنم لازمه همه از اون با خبر بشن. اون در قسمتی از نوشته اش می گه:"اوضاع خيلی خطريه و نزديکه به نقطهء غير قابل بازگشت برسه. لحن رسانه های اسرائيلی هر روز بدتر می شه. همه جا تو دانشگاه ها، اداره ها يا تو خيابون حرف از هولوکاست و درسی که يهوديها بايد از اون بگيرند هست، و اينکه اين بار نبايد مثل گوسفند بگذارند قربانی شون کنند.خبرهايی در مورد حمله اتمی به ايران در آوريل داره از سازمان اطلاعات ارتش به بيرون نفوذ می کنه، و شايد راهی برای متوقف کردنش نباشه.ايرانيان در گذشته دوستان ما بودند، تا اواخر دهه هفتاد. چرا ما بايد بجنگيم؟ اون هم با چنين سلاح مرگباری...مردم اينجا از تهران-هيروشيمای بعدی حرف می زنن. اين منو خيلی می ترسونه... من مطمئنم که تقريباً همهء ايرانی ها انسانهای خوبی هستن و از ما به خاطر يهودی بودنمون متنفر نيستن و نمی خوان اسرائيل رو از روی نقشه پاک کنن. چرا مردم ايران رودرروی رهبرانشون به خصوص احمدی نژاد نمی ايستن و بهش نمی فهمونن که سياست هاش داره همه رو به خطر می اندازه؟ ... من از اين می ترسم که حمله با ايران باعث خشونت در تمام منطقه شود. عده زيادی انسانهای خوب برای هيچ خواهند مرد و زندگی نابود خواهد شد.ما بايد راهی برای جلوگيری از اين واقعه پيدا کنيم!!!... همونطوری که شايد بدونيد، در حال حاضر اهود اولمرت نخست وزير اسرائيله. همه ديديم که او چند ماه قبل با لبنان چه کرد. فقط به خاطر دو اسرائيلی که ربوده شده بودند، او يک جنگ کامل در لبنان براه انداخت و کلی نابودی به بار آورد. عده زيادی از مردم اسرائيل معتقدند برای اينکار او توجيهی وجود نداره، و اينکه اولمرت زيادی واکنش نشون داده. و اين دقيقاً دليل نگرانی منه. اهود اولمرت کسيه که "دکمه قرمز" سلاح هسته ای اسرائيل زير انگشتشه. اگه او به خاطر دو سرباز اسرائيلی با لبنان همچين کاری کرد، فکر می کنيد در واکنش به احمدی نژاد که می خواد "اسرائيل رو از روی نقشه پاک کنه" چه خواهد کرد؟اهود اولمرت ديوانه و خطرناک است. برای اون راحت تره که به جنگ بره تا اينکه بشينه و به عواقبش فکر کنه. و اين يکی از دلايل نگرانی منه در مورد اينکه در آوريل چه اتفاقی ممکنه بيفته.. "دوستان، من در اين پنج سالی که وبلاگ می نويسم، هيچ وقت نه ايميل زدم که آی به من لينک بدين نه به نظرخواهی کسی رفتم برای خواننده جمع کردن. خواهش می کنم اگرمی شه صحبتهای اين شهروند اسرائيلی رو که به نظر من خيلی مهم هست توی وبلاگ هاتون انعکاس بدين. خواهش می کنم برای جلوگيری از نابودی همه مون کاری کنيد. من واقعاً می ترسم و خطر رو جدی می بينم.بله منم می فهمم که ممکنه همه اينها شايعه سازی و بلوف باشه. اما به هر حال صحبتيه که بين مردم اسرائيل و نه فقط اونها جريان داره. من جاهای ديگه هم درباره احتمال بمباران اتمی ايران زياد شنيدم.ما حق مسلمی که حق زندگی رو ازموت سلب کنه نمی خوايم! بابا به چه زبونی به اينها حالی کنيم؟ ما نمی خوايم تو مملکتون اورانيوم غنی بشه! نمی خوايم! مردم بلند شيد بزنيد تو دهن اين احمدی نژاد! به خدا بمب اتمی يا غير اتمی دردش از درد باتوم بيشتره!يا حداقل به اين به اين پتيشن لينک بدين. به خاطر ايران، به خاطر خودمون و خانواده هامون. خواهش می کنم."

2007-02-04T21:26:00.000-08:00

*به خواهش فرناز عزيز به اين مطلب لينک دادم برای پیشگیری از فرهنگ پوسیده ی انگ زدن و پرونده سازی و تهمت زدن به دیگران...
"من اینجا خیلی خواهشی نداشته ام. این بار اما خواهشی دارم، ازتون درخواست می کنم به این پست لینک بدهید تا تعداد بیشتری بدانند که آنچه حسین درخشان ادعا می کند ذره ای صحت ندارد و مثل همیشه در راستای دروغ ها، تهمت ها، انگ ها و پرونده سازی های این آقا است. آن هم درست در این برهه که ما باز برو و بیا و بازجویی و دادگاه داریم. ممنونم :)"

** پارسال که ایران بودم به سراغ دوستی دیرین رفتم. نازنین دختر مهربانی که در روزهای سختی دستم رو گرفته بود و بهم اطمینان کرده بود. از مامان شنیدم که با مرد محترمی ازدواج کرده. به محل کارش در پاساژی معروف در اصفهان رفتم. برای شادباشو تبریک و تازه کردن عهد دوستیمان. کمی ناخوش بود و نمیتوانست مدت زیادی روی پا بایستد. علت را پرسیدم. گفت که مگه نمیدونم که ام اس داره؟ انگار با پتک بر سرم کوبیدند. از طریق وبلاگ شهلای گل عزیزم مقالهای در مورد مشکلات افراد مبتلا به این بیماری مدتها پیش خونده بودم ولی هرگز تصور نمی کردم کسی را که رنج این بیماری را با خود دارد، از نزدیک ببینم. دست خودم نبود بغض کردم. مریم دستش رو گذاشت روی دستم و گفت: عزیزم نگران نباش! من همدرد تو این شهر زیاد دارم. مگه نمیدونی شهر اصفهان عروس ام اس لقب گرفته؟ از همسرش گفت و همراهیهای بیدریغ و سخاوتمندانهاش. امشب با خوندن مطلبی در این مورد در وبلاگ راوی عزیز و کشیده شدن به وبلاگ زیر یاد مریم افتادم و مشکلاتی که هیچگاه به عقلم نرسید که درموردش با او صحبت کنم. مشکلاتی که او هرروز با آنها زندگی میکند...

از وبلاگ یک اهری و اتفاقات ساده: اين بازي فرا گير و خوشایند شب يلدا در بلاگستان نيست . اين درد فراگير من نوعيست درد فرد فرد هموطنانیکه از این مسایل آسیب میبینند . آیا بازی یا درد در بلاگستان معنی های خاص خودش را دارد . این بازی یا درد چقدر برایتان ارزش دارد . ارزش لینک دادن یا ارزش تحقیق و نوشتن یا ارزش رساندن این نوع دردها به گوش مسئولین یا ارزش هم دردی و یا ...

ماده ی۱۰
هر شخص با مساوات کامل حق دارد که دعوايش در دادگاهی مستقل و بی طرف ، منصفانه و علنی رسيدگی شود و چنين دادگاهی درباره حقوق و الزامات وی ، يا هر اتهام جزايی که به او زده شده باشد ، تصميم بگيرد.
ماده ی ۱۱
۱ ) هر شخصی که به بزه کاری متهم شده باشد ، بی گناه محسوب می شود تا هنگامی که در جريان محاکمه ای علنی که در آن تمام تضمين های لازم برای دفاع او تأمين شده باشد ، مجرم بودن وی به طور قانونی محرز گردد.
۲ ) هيچ کس نبايد برای انجام دادن يا انجام ندادن عملی که در موقع ارتکاب آن ، به موجب حقوق ملی يا بين المللی جرم شناخته نمی شده است ، محکوم نخواهد شد. همچنين هيچ مجازاتی شديدتر از مجازاتی که در موقع ارتکاب جرم به آن تعلق می گرفت ، درباره ی کسی اعمال نخواهد شد.
ماده ی ۱۲
نبايد در زندگی خصوصی ، امور خانوادگی ، اقامت گاه يا مکاتبات هيچ کس مداخله های خودسرانه صورت گيرد يا به شرافت و آبرو و شهرت کسی حمله شود. در برابر چنين مداخله ها و حمله هايی ، برخورداری از حمايت قانون حق هر شخصی است.
ماده ی ۱۳
۱) هر شخصی حق دارد در داخل هر کشور آزادانه رفت و آمد کند و اقامت گاه خود را برگزيند.
۲ ) هر شخصی حق دارد هر کشوری، از جمله کشور خود را ترک کند يا به کشور خويش بازگردد.

"انقلاب ما انفجار نور بود!"

2007-02-02T00:57:00.000-08:00

مامانم يک پسرعمويی دارند که از اون بد اصفهانیهاست (به معنای مثبت البته و لقب بد اصفهانی داشتن يعنی دارای لهجه ای به غلظت مربا بودن، زرنگ بودن، بامزه و سرو زبان داشتن و يک سری چيزهای ديگر است). اين بچه الآن بايد ۲۴ سالی داشته باشه. چند سال پیش يک بار با خواهرش که اون هم خيلی باهاش صميمی هستم، پا شده بودند اومده بودند تهرانگردی. قرار گذاشتيم با هم بريم دربند. يک عصر تعطيلی بود در "ايام الهی و مبارک دههی فجر". اين آقا هم که هرجا می رفتيم لهجهش رو غليظ تر می کرد و کلی هواخواه پيدا کرده بود. هرچند زياد دربين فاميل محبوب نيست ولی من که خيلی دوستش دارم.

القصه راهی دربند شديم. يک تاکسی دربست گرفتيم و رفتيم. این جناب " پِسِر عامو" و اخوی من رفتند جلو نشستند و من و همشیره ی این آقا و یکی دیگه که یادم نمیاد کی بود، عقب نشستیم. مدام هم با هم "اختلاط" میکردیم و رانندهی تاکسی هم شیفتهی لهجهی پسرعاموی ما شده بود که بغل دستش نشسته بود. يادم مياد نزديک های ميدون تجريش بوديم که يک دفعه روش رو کرد طرف ما و سرآسيمه به خواهرش گفت: آجی آجی یالین این عِینِکِ آفتابیه منو بدين (تو فاميل ما به بچهی نوزاد هم خانم و آقا میگند و خيلی به هم احترام میگذارند:)

"دختِر عامو" گفت: عِینِکِتُ می خی چيکا کونی؟ دم شبيه؟ " پِسِر عامو" هم که انگار خيلی جدی بود باز آشفته تر گفت: آجی دِ یالين* ديگه! مگه نيمیگم عِینِکِمو بدين؟

حالا ما حيران بوديم که جدا تو اين تنگ غروبی اين عينک آفتابيش رو می خواد چی کار بکنه؟ راننده هم مونده بود. و درنظر بگيريد همه ی اين ها در کمتر از يکی دو دقيقه بين اين "خار و برادر" رد و بدل شد.

"دختِر عامو" در کيفش رو که بی شباهت به کيف مریپاپينز نبود باز کرد و هول هولکی دنبال عينک می گشت.

" پِسِر عامو" هم يهو کلی بازی در آورد و شروع کرد به گفتن: آی آجی چشمام! آی آجی يالين!

"دختِر عامو": اوی چِِدس؟ بيا بسون! ايناهانيش!

" پِسِر عامو" بعد از اين کولیبازی عينک رو قاپيد و زد به چشماش. یه "آخیش" هم گفت و بعد با يه لبخند مخصوص شيطنتآميزی رو کرد به ما و البته راننده و گفت:

- مگه نمی بينين اون جا روی اون پارچه هه چی چی نوشتس؟ سواد ندارين؟ اون جا نوشتس که امام ما فرمودن که انقلاب ما انفجار نور بودس. اگه اين عِینِکُ نيمی دادينا، چشاما تا حالا از نورش پُکيده بود**

"دختِر عامو" هم تنها کسی بود که گفت: اَی يخ کوني، بی مِزه!

ما هم که به جای انفجار نور از خنده پُکيديم...

*يالين: زود باشيد! عجله کنيد!
**پکيدن: همان ترکيدن است:)
***آخ يادم رفت اين رو بذارم:

ماده ی ۷

همه در برابر قانون مساوی هستند و حق دارند بی هيچ تبعيضی از حمايت يکسان قانون برخوردار شوند . همه حق دارند در مقابل هر تبعيضی که ناقض اعلاميه ی حاضر باشد ، و بر ضد هر تحريکی که برای چنين تبعيضی به عمل آيد ، از حمايت يکسان قانون بهره مند گردند.

ماده ی ۸

در برابر اعمالی که به حقوق اساسی فرد تجاوز کنند ـ حقوقی که قانون اساسی يا قوانين ديگر برای او به رسميت شناخته است ـ هر شخصی حق مراجعه ی مؤثر به دادگاه های ملی صالح را دارد.

ماده ی ۹

هيچ کس را نبايد خودسرانه توقيف ، حبس يا تبعيد کرد.

Liberté

2007-01-31T23:11:00.000-08:00

به دوست ناديدهای در فرانسه...

*عکس هااز نازخاتون، هانينگتون گاردن، کاليفرنيا.

2007-01-30T09:56:00.000-08:00

*دخترک ايرانی ست. پيچيده شده در برقع افغانی. ۱۳ سال بيشتر ندارد. مستقيم به چشمانت که نه، به دوربين، نگاه نمی کند. نگاهش را از تو دریغ می کند. نگاهی وحشت زده و هراسان. دستش را پنهان در رنگ آبی برقع در دهانش می گذارد. منتظر است که معاينه اش کنند در افغانستان. او را در ايران دزيده اند. به افغانستان آورده اند. بی رحمانه بدن نازکش را آزرده اند. کنار خانم پليس افغانی نشسته است تا از سفارت جمهوری اسلامی ايران کاری برايش کنند. دست آبی اش همچنان در دهانش است و به آينده ی مبهمش خيره شده. از او می پرسد: "خوش هستی؟" جوابش سکوت است. باز می پرسند: "حالا خوش هستی؟ خوبی؟" با لهجه ی فارسی ایرانی عاقبت می گويد؟ " چطور می تونم خوب باشم؟ وقتی بارها بهت تجاوز کرده اند! چطور می توانم خوب باشم؟ خوشبخت باشم؟"... عمق درد اما ژرف است، ژرف...

(نوشته ی بالا مربوط به فيلم مستندی در مورد زنان افغان است که ديشب از کانال Link TV (لينک تی وی) پخش شد.)

**ريشارد کاپوزينسکی يا کاپوشينسکي، نويسنده ی کتاب موردعلاقه ی من "شاه " که به فرانسه خوانده ام، چند روز پيش درگذشت.
نمی دانم به فارسی ترجمه شده يا نه؟ اگر به هر زبان ديگری به اين کتاب که به "شاهنشاه" هم معروف است، دسترسی داريد از دستش ندهيد. وی در اين کتاب "آميزه‌ای از گزارش و ذوق‌ورزی ادبی، سقوط محمدرضا پهلوی، افراط‌گرايی مذهبی و جنبه‌هايی از سوء استفاده از قدرت را به تصوير می‌کشد. در ایران امروز راجع به او خواندم: "زمانی که استالين بخشی از اهالی شرق لهستان را به سيبری تبعيد می‌کند ريشارد با خانواده‌آش موفق به فرار می‌شود و سر از ورشو در‌می‌آورد. بيتوته آنها در ورشو از قضا نزديک به همان محلی است که نيروهای آلمان هيتلری اعدام‌های دسته‌جمعی خود را در آنجا انجام می دادند. و ريشارد کوچولو ناخواسته به دستيار کفن و دفن اين اعداميان بدل می‌شود. خود او تاثير اين تجربه دردناک را چنين توصيف می‌کند:" هر کس که شاهد و ناظر چنين صحنه‌هايی باشد، جنگ تا آخر عمر رهايش نمی‌کند."" متاسفم که او به این زودی خاموش شد...

**بنابر گفته ی علی عزيز خواندن ترجمه ی فارسی اين کتاب توصیه نمی شود. چون ظاهرا با اصل کتاب فرق می کنه. سريال اوشين که يادتونه؟ می گفتند ژاپن می خواد نسخه ی جديدش رو از ما بخره!!! :)

***دنباله ی اعلامیه ی حقوق بشر:

ماده ی ۳

هر فردی حق زندگی ، آزادی و امنيت شخصی دارد.

ماده ی۴

هيچ کس را نبايد در بردگی يا بندگی نگاه داشت : بردگی و داد و ستد بردگان به هر شکلی که باشد ، ممنوع است.

ماده ی ۵

هيچ کس نبايد شکنجه شود يا تحت مجازات يا رفتاری ظالمانه ، ضد انسانی يا تحقير آميز قرار گيرد.

ماده ی ۶

هر کس حق دارد که شخصيت حقوقی اش در همه جا به رسميت شناخته شود.

2007-01-29T09:59:00.000-08:00

*از آن جایی که در ماه بهمن هستیم و به دهه ی معروف به "دهه ی فجر"! نزدیک می شویم خالی از لطف نیست که یک بار دیگر "اعلامیه ی جهانی حقوق بشر" را مرور کنیم. در هر بار به روز شدن یک یا دو بند این اعلامیه را اینجا خواهم گذاشت، تا دوستان حوصله کنند و مرور کنند. کسانی هم که تا به حال این اعلامیه را نخواندند و با مفادش آشنا نیستند آن را بخوانند.

** شنبه در آمریکا تظاهرات ضد جنگ در تمام ایالت ها برگزار شد، در مورد تظاهرات لس آنجلس که خیلی هم مفصل بود بعدا خواهم نوشت... و اما

متن اعلاميه جهانی حقوق بشر

"از آن جا که شناسايی حيثيت و کرامت ذاتی تمام اعضای خانواده ی بشری و حقوق برابر و سلب ناپذير آنان اساس آزادی ، عدالت و صلح در جهان است ؛

از آن جا که ناديده گرفتن و تحقير حقوق بشر به اقدامات وحشيانه ای انجاميده که وجدان بشر را بر آشفته اند و پيدايش جهانی که در آن افراد بشر در بيان و عقيده آزاد ، و از ترس و فقر فارغ باشند ، عالی ترين آرزوی بشر اعلام شده است ؛

از آن جا که ضروری است که از حقوق بشر با حاکميت قانون حمايت شود تا انسان به عنوان آخرين چاره به طغيان بر ضد بيداد و ستم مجبور نگردد ؛

از آن جا که گسترش روابط دوستانه ميان ملت ها بايد تشويق شود ،

از آن جا که مردمان ملل متحد ، ايمان خود را به حقوق اساسی بشر و حيثيت و کرامت و ارزش فرد انسان و برابری حقوق مردان و زنان ، دوباره در منشور ملل متحد اعلام و عزم خود را جزم کرده اند که به پيشرفت اجتماعی ياری رسانند و بهترين اوضاع زندگی را در پرتو آزادی فزاينده به وجود آورند ؛

از آن جا که دولت های عضو متعهد شده اند که رعايت جهانی و مؤثر حقوق بشر و آزادی های اساسی را با همکاری سازمان ملل متحد تضمين کنند ؛

از آن جا که برداشت مشترک در مورد اين حقوق و آزادی ها برای اجرای کامل اين تعهد کمال اهميت را دارد ؛

مجمع عمومی اين اعلاميه جهانی حقوق بشر را آرمان مشترک تمام مردمان و ملت ها اعلام می کند تا همه ی افراد و تمام نهادهای جامعه اين اعلاميه را همواره در نظر داشته باشند و بکوشند که به ياری آموزش و پرورش ، رعايت اين حقوق و آزادی ها را گسترش دهند و با تدابير فزاينده ی ملی و بين المللی ، شناسايی و اجرای جهانی و مؤثر آن ها را ، چه در ميان خود مردمان کشورهای عضو و چه در ميان مردم سرزمين هايی که در قلمرو آن ها هستند ، تأمين کنند."

ماده ی ۱

تمام افراد بشر آزاد زاده می شوند و از لحاظ حيثيت و کرامت و حقوق با هم برابرند. همگی دارای عقل و وجدان هستند و بايد با يکديگر با روحيه ای برادرانه رفتار کنند.

ماده ی ۲

هر کس می تواند بی هيچ گونه تمايزی ، به ويژه از حيث نژاد ، رنگ ، جنس ، زبان ، دين ، عقيده ی سياسی يا هر عقيده ی ديگر ، و همچنين منشاء ملی يا اجتماعی ، ثروت ، ولادت يا هر وضعيت ديگر ، از تمام حقوق و همه ی آزادی های ذکر شده در اين اعلاميه بهره مند گردد.
به علاوه نبايد هيچ تبعيضی به عمل آيد که مبتنی بر وضع سياسی ، قضايی يا بين المللی کشور يا سرزمينی باشد که شخص به آن تعلق دارد ، خواه اين کشور يا سرزمين مستقل ، تحت قيموميت يا غير خودمختار باشد ، يا حاکميت آن به شکلی محدود شده باشد.

* عکس مربوط به خانه ی ایران در سن دیگو است. نازخاتون

اعضای مرکز فرهنگی زنان از زندان آزاد شدند

2007-01-27T19:18:00.000-08:00

*خوش خبر باشيد همگی ! عزيزان دل:)))

** به قول اصفهانی ها: "های ششم حال اومد"!

*** :-) / :)

سه تن از فعالان جنبش زنان در فرودگاه امام دستگیر شدند
از سایت زنستان: طلعت تقی نیا، منصوره شجاعی، فرناز سیفی، روزنامه نگار،فعال جنبش زنان و عضو مرکز فرهنگی زنان ، صبح روز شنبه 7 بهمن ماه ، هنگام خروج از کشور دستگیر شدند. انگیزه سفر آنان شرکت در یک کارگاه آموزشی روزنامه نگاری در دهلی هند بود.
پس از دستگیری این سه تن ماموران امنیتی به همراه آنان به منزلشان رفتند و پس از بازرسی منزل و جمع آوری وسایل شخصی آنان مانند کیس کامپیوتر، کتاب، دست نوشته آنان را به بند 209 زندان اوین منتقل کردند.

من دارم از شدت ناراحتی می ميرم. کسی خبر بيشتری در این مورد داره؟؟؟؟

دو تا چشم سیاه داری

2007-01-26T16:06:00.000-08:00

*هفته ی پیش که خونه ی دوستی بسیار عزیز دعوت داشتیم و طبق معمول دوره هامون بعد از شام دفی می زنند و چند نفری که صداشون خوبه میخونند و من هم که بی هنرم گاهی زمزمه ای می کنم یا فقط با انگشتانم ریتم موسیقی رو دنبال می کنم، یکی از خانم های مسن مجلسمون شعر زیر رو خوند. خیلی به دلم نشست. یه جوری آدم رو گیج و منگ می کنه از اون حالاتی که آدم رو به اوج می بره. همیشه حسرت می خورم چرا نتونستم اون کلاس دفی رو که با دو تا دوستام می رفتیم ادامه بدم. بعد از چهارماه دف زدن! چه مربی خوبی داشتیم و چقدر بلند پروازی می کردیم که خودمون رو برای کنسرت آماده کنیم البته به عنوان سیاهی لشگر. سواد دف زدنمون اونقدرها کافی نبود که اون جلوها دف بزنیم. بی پولی بسوزه پدرت! هر سه نفرمون دانشجو بودیم و بدون آهی در بساط...

چند روزیه که دارم دنبال خواننده ی این شعر می گردم ولی پیداش نمی کنم. یکی می گفت تو "شهر قصه" این شعر رو خوندند. کسی می دونه تو چه سایتی باید دنبالش بگردم؟
اين هم* "دو تا چشم سياه داری" با صدای فريدون فروغی که مجيد عزيز لطف کرد و لينکش رو در کامنت ها گذاشته. يک دنيا سپاس!
** اين هم با صدای بيژن مفيد عزيز. در قسمت دوم نمايشنامه ی ماه و پلنگ.

دو تا چشم سیاه داری
دو تا موی رها داری
تو اون چشات چیا داری
بلا داری بلا داری
دو تا چشم سیاه داری
دو تا موی رها داری

توی سینت صفا داری
توی قلبت وفا داری
صف عشاق بدبختو
از اینجا تا کجا داری
دو تا چشم سیاه داری
دو تا موی رها داری

به یک دم می کشی ما را
به یک دم زنده می سازی
رقابت با خدا داری
دو تا چشم دو تا چشم
دو تا چشم سیاه داری
دو تا موی رها داری

نظر داری نظر داری
نظر با پوستین پوش حقیری مثل ما داری
نیگا کن با همه رندی
رفاقت با کیا داری
دو تا چشم سیاه داری
دو تا موی رها داری

نظر داری نظر داری
خبر داری خبر داری
خبر داری که این دنیا همش رنگه
همش خونه همش جنگه
نمی دونی نمی دونی
نمی دونی که گاهی زندگی ننگه
نمی بینی نمی بینی
که دست افشان و پا کوبان و خرسندم
نمی بینی که می خندم
آخ نمی بینی که دلم تنگه
تو این دریای چشمان سیاه رو
پس چرا داری دو تا چشم دو تا چشم
دو تا چشم سیاه داریدو تا موی رها داری

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت
میخواری و مستی ره و رسم دگری داشت
من آن خزان زده برگم که باغبان طبیعت
برون فکنده ز گلشن به جرم چهره زردم
دو تا چشم سیاه داری
دو تا موی رها داری

** نازنین یار من امروز رفته اسکی و من در خانه مانده ام که مثلا درس بخونم. بعد از چند ماه متقاعدش کردم که به پیر به پیغمبر من از برف زیاد خوشم نمیاد. از سرما بیزارم. تنم تو سرما تا می شه. ماهیچه هام می خواد بترکه. استخون هام می خواد بشکنه. اصلا اون موقعی که من رو از دنده ی آدم!!!!! خلق کردند، خمیره ام را مناسب مناطق گرم سرشته اند عزیز جان:))) حال و حوصله ی زمین خوردن هم ندارم اونم با باسن مبارک! بابا من می ترسم اسکی کنم. یکی دو بار در عمرم بیشتر اسکی نکردم و اونم بیشترش روی برف ها پهن بودم. (البته پارسال که یک روز در فرانسه رفتیم اسکی آی کیف کردیم. اولش هی زمین خوردم هی این بچه مچه های فرانسوی خندیدند ولی تشویق کردند که بلند شو ! می تونی! بعد از دو سه ساعت رفتیم برای لوژ سواری. وای که چقدر لوژ سواریش عالی بود. پررو پررو رفتم طرف یه آقای فرانسوی که با یه تیوب کامیون سر می خورد پایین و گفتم آقا من می خوام با شما سر بخورم پایین و درضمن اولین بارم است و البته بسیار ترسو هم هستم. آقاهه خندید گفت بفرما بخواب روی تیوب. منم رفتم دمرو خوابیدم انگار خونه ی خاله است. خودشم من و تیوب رو هل داد و سر به زنگا که داشتیم به پایین سرازیر می شدیم، خودش رو جیمزباندی انداخت رو تیوب و دو تایی رفتیم پایین. فکر کنم هیچ وقت تو زندگی انقدر جیغ نزده بودم. خیلی خوب بود. آقاهه هم دستش رو گذاشته بود روی شونه های من که یهو وسط راه پرتاب نشم. چقدر خوب بود ها. ولی شب که برگشتم خونه تازه درد های طاقت فرسا شروع شد...) القصه که متقاعد شد که تنهایی بره. منم که بهانه ی درس داشتم. امروز به جای درس خوندن یه عالمه اینترنت گردی کردم و یک آش رشته هم دارم می پزم که یار دلدار که اومد با هم بخوریم. جای یار خیلی خالیه...

2007-01-25T00:48:00.000-08:00

با یکی از دوستان نازنين روزهای گذشته ام حرف می زدم، اعتراض که نه ولی گله می کرد که "سياسی شدی نازخاتون!" گفتم من که نه سواد سياسی دارم و نه سياسی بودم ولی مگه می شه نسبت به بعضی مسائل بی تفاوت بود. اشتياق زيادی دارم که بدونم چه شد و گذشت بر جامعه ی ايران و چه می گذرد. این سال ها حالت آدم تشنه ای رو پيدا کردم که مدام به اين ور و آن ور سر می کشم که شايد جواب سوالات بی پايانم را پيدا کنم. دلم می خواهد بيشتر حالات و روحيات و تجربيات و خاطرات آدم ها رو بررسی کنم و اين همه به برکت اينترنت ممکن شده.
و اما چرای این مقدمه:

* علت گذاشتن مقاله ی "شاه آمد؟..." هم به دليل جذابت موضوع اين مقاله بود. پستی در اين وبلاگ نوشتم و از سر خشم و عصبانيت به وبلاگ نويسی توپيدم که دلم می خواد به خاطر لحن عصبانيم معذرت خواهی من رو قبول کنه البته اگر اين طرف ها پيداش می شه. هرچند هنوز بر سر موضعم هستم ولی به خاطر لحن اين پست هنوز معذبم. متاسفانه به خاطر همان اصولی هم که دارم يعنی مخالفت با هر گونه حذف و سانسور و کامنت بستن و کامنت پاک کردن، نمی تونم اين پست رو حذف کنم اگر نه اين کار رو می کردم. شايد بودنش بابت يادآوری در فروخوردن خشم چيز بدی نباشه. القصه که يکی از جذابيت های مقاله ی ذکر شده در بالا، برای من، کشف همين "شاه کوچک" در وجود خودم بود.

** من نه هوشنگ اسدی رو می شناسم، نه طرز فکر و ديدگاه و گذشته و زندگی اش را. زمان انقلاب هم ۵ سالم بيشتر نبود يعنی همان موقع که انقلاب ۵۷ بدون دخالت من و همسن و سال هام اتفاق افتاد و طبيعتا ما هيچ دخالتی در وقوع اين انقلاب نداشتيم ولی تا سالها ی سال بار اون رو به دوش کشيديم. بنابراین تکرار می کنم اگر مقاله ای را در اينجا گذاشتم تنها به دليل محتوا و موضوع اون بود که پسنديدم.

*** فرد ديگری مقاله ای در جواب اين مقاله ی هوشنگ اسدی نوشته که خواندمش. لحن تند، پر ازخشم، گاهی غيرمنطقی و بی نهايت افشاگر. ( مقاله نوشته ی ايرج مصداقی نامی است). خواستم فقط بگم من که آقای مصداقی رو هم متاسفانه نمی شناسم و سعی می کنم، مبنای تشخيص خوبی و بدی هر مقاله ای رو محتوا و نگرش و حرفی که مقاله حامل اون هست، بدونم. متاسفانه ایرج مصداقی آنقدر تند و گزنده افشا گری کرده که به جای تاثیر گذاری قسمت هایی که می تواند حقیقت هم داشته باشد، مقاله رو برای منی که بدون شناخت از نویسنده ی مقاله، اون رو مطالعه کردم، تا حد شعارزدگی و تهمت و افترا زدن پایین آورده.

**** بهتر نیست به جای پیش کشیدن کتاب منتشر شده توسط نوشابه ی امیری ( که فقط صدای ایشون رو می شناسم که با کارتون های مختلف و پسر شجاع اگر اشتباه نکنم، مهمان خانه های ما می شد) و ایراد گرفتن به این موضوع ، به نقد خود اسدی بپردازیم؟ اگر از اسدی ایرادی می گیرید، چرا پای همسر ایشون و کتابش به میان میاد ، من موندم؟ کی و چه وقت یاد می گیریم که نگاه نقادانه ی خودمون رو متوجه محتوا و کلام مقاله کنیم و نه متوجه نویسنده ی اون. اگر ایرادی به اسدی است، نامه ای، مقاله ای مستقیم بنویسیم و بگیم آقای محترم شما این بودی و آن بودی و ما می خوایم خفه ات کنیم:)

*****شخصا ترجیح می دم نگاه خوشبینانه ای به مسائل داشته باشم هر چند متهم به ساده لوحی بشم. اگر کسی خلافی مرتکب شده، دلم می خواد بهش فرصت جبران این خلاف رو بدم. این شیوه ی "پته روی آب ریختن" و "دل خنک شدن" شیوه ی کهنه ایست که اقلا از روشنفکران و تحصیل کردگان انتظار می رود که به کار نبرند.

****** باز هم تکرار می کنم اگر می خواهیم حقایق برملا شود، شیوه ی نقد خودمون رو باید اصلاح کنیم. به کس و کار شخص مورد انتقاد کاری نداشته باشیم. سر و کار انتقاد ما اگر با شخص است که هیچ، نقدش کنیم. ولی اگر با مقاله است پس مسائل شخصی را قاطی نکنیم. هرچند که در مقاله ی "شاه رفت؟ شاه آمد"، خود اسدی هم در قسمتی اشاراتی به کسانی کرده که این هم از نگاه من خواننده خالی از اشکال نیست.

روی صحبتم با سیاسیون با تجربه است. اگر می خواهید من نوعی خواننده ی نوشته هایتان شوم، لطفا شیوه ی نقد و بررسی خودتون رو به روز کنید.وظيفه ی همه ی شما انتقال تجربيات و داستان ها و سرگذشت خودتون به نسلی ست که ندانست چه شد که اين چنين شد. خواهشا با اين شيوه های تند و انقلابی ما رو از خودتون دور نکنيد. سال ۵۷ و اون بحث های تند و داغ و افشاگری و به کار بردن کلمات بس سنگين با بار معنايی سنگين تر مانند "خائن" ،"مزدور" و "جاسوس "و غيره سال هاست که سپری شده. امروز پنج شنبه ۵ بهمن ۱۳۸۵ است...

خداحافظ L'abbé Pierre ( ابه پير)!

2007-01-22T00:49:00.000-08:00

L'abbé Pierre ساعت ۵ و ۲۵ صبح امروز دوشنبه ۲۲ ژانویه در سن ۹۴ سالگی در بيمارستان Val-de-Grâce بعد از يک هفته بستری بودن درگذشت. صدای فراخوان اين کشيش خطاب به مردم فرانسه در سال ۱۹۵۴ برای کمک به بی خانمان ها، گرسنگان و بی پناهان و سرزنش دولتمردان و تک تک مردم در بی توجهی به اين وضعيت ، يکی از تاثيرگذار ترين صداهايی است که قرن بيستم شنيده بود. يکی از نمونه های انسانيت و بشر دوستی برای همیشه رفت. يادش گرامی. بدرود...

ديروقته بايد برم بخوابم. اگر وقتی بود بعدا راجع بهش بيشتر می نويسم...

"شاه رفت؟ شاه آمد؟"

2007-01-19T00:42:00.000-08:00

اين مقاله به شدت ارزش خواندن دارد. برای دوستان در ايران و به خاطر فيلترينگ تمام مطلب را اينجا می گذارم. نکات آموزنده بسیار دارد. از دستش ندهید.

"تا وقتی سخن يک ديگر را نمی شنويم، خود را قطب جهان می دانيم، مرگ مخالف را می طلبيم و هر که را مانند ما سخن نگفت به تهمت و افترا و گلوله به مسلخ می بريم، شاهان کوچکی هستيم که اگر زمانه ما را بر تخت بنشاند قبای استبداد خواهيم پوشيد و شمشير جلاد را تيزتر خواهيم کرد."

شاه آمد، هوشنگ اسدی

روزی که بعد از تاريخی طولانی - يعنی همه تاريخ ايران – "آخرين شاه" با چشمانی گريان رفت، ما زخميان، شلاق خوردگان، زندان رفتگان، ممنوع شدگان، ما مدعيان آزادی همگان و برابری بشريت، مناديان آزادی ليبرالی و عدالت سوسياليستی و بهشت مذهبی؛ تاج شاهی را که هزاران پاره شده بود بر سر گذاشتيم

همان روز که روزنامه ها با تيتر "شاه رفت" در آمدند، در ميادين مجسمه اش را پائين کشيدند؛ در کوچه عکس هايش را دريدند و در خيابان ها پايکوبی و شادمانی کردند، آنروز بود که شاه آمد.
گمانمان که "شاهگ" يکی است که از دو هزار و پانصد سال پيش، به زور و به نام های گوناگون تاج بر سر نهاده، خود را فر ايزدی و مهر آريا می خوانده و بر ما حکم می رانده است. هم او شلاقمان می زد، و به زندانمان می برد اگر به فرمانش نبوديم و يا در درستی حرف و رفتارش چند و چون می کرديم. و روزی که بعد از تاريخی طولانی - يعنی همه تاريخ ايران – "آخرين شاه" با چشمانی گريان رفت، ما زخميان، شلاق خوردگان، زندان رفتگان، ممنوع شدگان، ما مدعيان آزادی همگان و برابری بشريت، مناديان آزادی ليبرالی و عدالت سوسياليستی و بهشت مذهبی؛ تاج شاهی را که هزاران پاره شده بود بر سر گذاشتيم. جامه دريده سلطنت را پوشيديم، سلاح های آتشين را از سربازخانه بيرون ها بيرون آورديم و بدست گرفتيم، بر تانک ها سوار شديم. و اگر همه اينها بدستمان نيفتاد، مشت داشتيم که بر دهان ها بکوبيم و دهان که رگبار تهمت بباريم.
شاه که يکی بود، تکثير شد. نه، شاه که در ما بود، سر بر آورد. آنکه زندانی شاه بود، زندانبان شد. آنکه فرمان مرگ گرفته بود، جامه فرمانده جوخه آتش پوشيد. ديگری که قلمش را شکسته بودند، فرمان به شکستن قلم ها و بيشتر به بريدن دست ها داد. رقابت درشاهی بالا گرفت. هر که بيرحمتر، شاهتر. هر که خون بيشتر ريخت و گلوی بيشتری دريد به ميراث شاهی نزديکتر.
شاه دو هزار و پانصد ساله به خلوت خانه ها کاری نداشت، شاهان نوپا به جست وجوی اتاق های خواب همسران بر آمدند. زنجيريان ديروز، دشمنان امروز شدند. آنکه ديروز با من به شکنجه گاه می رفت، امروز مرا خائن می خواند.
ديداری عجيب در خاطره ام نقش بسته. می تواند مثالی تاريخ باشد. همان روزهای اول انقلاب با رحمان هاتفی در خيابان ارديبهشت وارد کتابفروشی شبگير می شديم که سينه به سينه سعيد سلطان پور در آمديم. سعيد نگاهی به رفيق سال های دراز زندان و شنکنجه اش رحمان انداخت. سبيل های کلفتش را جويد و گفت "خائن." رحمان تا فرق سرش سرخ شد. رحمان و خيانت؟ سعيد که او را خوب می شناخت، زير لب نام حزب رحمان را بر لب راند و رفت. دليل خيانت رحمان که لب جوی نشسته و رفتن رفيقش را می نگريست اين بود که به حزبی معتقد بود که سعيد آن را خائن می دانست. و شاه سومی که در خلوت می خنديد، سعيد و رحمان را يکايک به قتلگاه برد و خنجر بر گلويشان کشيد. منتظر نماند که از آندو که اکنون شهيدانند، يکی را فرصت بدست بيايد که صلابت شاهی خود را بر گردن ديگری آزمونی باشد.
و شاه سوم فقط قاتلان رحمان و سعيد و عامران آنها نيستند. شاه سوم منم. توئی. اوست. مائيم. شاه منم ، توئی، اوست. مائيم. شاه همکار نازنين هر روز من است که با هم چوب استبداد دينی را خورده ايم و در نزديکی هم آواره ايم؛ و صبح که برمی خيزد تا باز هم عليه "حذف" مصاحبه کند يا بنويسد، ادامه سناريو حذف مرا در ذهنش کامل می کند. شاه آن خانم مقاله نويسی است که در جواب نامه ای برای خواندن يک رمان، تيغ تيز بر می کشد و همه کسانی را که در دوران اصلاحات در ايران فعال بوده اند، به اتهام خيانت بر خاک و خون می کشد. شاه آن آقايی است که کتابی چهار جلدی تاليف می کند، تا خود و همفکرانش را قهرمان قهرمانان زندان های جمهوری اسلامی معرفی کند و "ديگران" را در مسند خيانت بنشاند. شاه آن جوانی است که شعر هم می گويد، نمايشنامه هم می نويسد و در شهری از آلمان برای گذران زندگی تاکسی می راند و روزی را انتظار می کشد تا نوبت "انتقام" برسد. فهرست اعدامش را هم در داشبورت بنزش آماده دارد. باور کردنی نيست، اما واقعيت دارد که گوگوش و اکبر گنجی با هم در فهرست انتقام او به انتظار نشسته اند.
*
در چنين روزی – ۲۶ دی که روز رفتن محمدرضاشاه پهلوی از ايران است - پرسشی را که با من بود با ديگران در ميان گذاشتم. مقاله "شاه رفت؟" که در پايان اين مطلب برای رجوع تکرارش کرده ام، سئوالی را طرح می کرد که اکنون ۲ سال بعد از انتشار آن پرسش و ۲۸ سال بعد از رفتن شاه از ايران، پاسخش را گرفته ام. و در اين پاسخ است که همه ويرانی ايران را می بينم و فردا را مخوفتر از ديروز می يابم.
"شاه" آنکه قرن ها دشنامش می داديم، با همه فصل های خونينش، اگر در دور دست به بابل رفت به فتح لوح آزادی با خود داشت و در زمانه نزديک به ما اگر مردانی که به کشتنش برخاسته بودند امان خواستند، فرمان بخشش داد و آنان را در تلويزيون کشور کنار بسته نزديک "ملکه" نشاند.
آن "شاه" تاريخی پيش از انقلاب و حتی بعد از آن برای حفظ ظاهر هم شده دادگاهی داشت و دادستانی و کيفرخواستی و حکمی. "شاه" تاريخی خود شاه و حاکم و نويسنده و قاضی و مجری حکم نبود.
و شگفتا! شاهانی که من باشم، توباشی، او باشد، ما باشيم از تبار شاهی تنها خون ريختن را آموخته ايم. هر روز بی دادگاه و قاضی حکم خيانت و ارتداد صادر می کنيم. می خواهيم قربانيان ما که حتی مجال دفاع به آنان نداده ايم، نزد ما توبه و گذشته خود را جبران کنند. فرمان تاريخی اين است: همه بايد چون من بينديشند ورنه جلادان با نقاب های رنگارنگ آزادی و تساهل و عدالت و بهشت بر درگاه ايستاده اند.
۲۸ سال پيش در اينطور روزی تنها يکی از ميليون ها "شاه ايرانی" رفت. روزی که "شاه" درون ما برود، حتی اگر هزار سال ديگر باشد بايد رفتن "شاه" را جشن بگيريم.

۲۶ دی ۱۳۸۵ - پاريس

*****

شاه رفت؟
هوشنگ اسدی

صبح ۲۶ دی ماه ۱۳۵۷ تحريريه کيهان غلغله بود. ده روز پيش از آن اعتصاب بزرگ مطبوعات ـ که داستان آن فراموش مانده ـ پايان گرفته بود و برای اولين بار بعد از مرداد سال ۱۳۳۲، مطبوعات کاملا مستقل و "آزاد" منتشر می شدند. بهاری کوتاه و دلپذير که فقط دو ماه و نيم طول کشيد و پيش از آمدن نسيم نوروزی زير استبدادی نوزا که می رفت جانشين استبداد کهنه شود، به زمستان سرد و خونين دير پا يی مبدل شد.
رحمان هاتفی که به رهبری او کيهان پيشتاز عرصه های انقلاب بود، سردبير بلامنازع بود و نگارنده اين سطور به همراه روزنامه نويس قديمی، محمد بلوری که رحمان او را پيرمرد خنزر پنزری می ناميد، معاونين رحمان بوديم.
آن روز، هنوز بعد از اين همه خون و حادثه در يادم هست، مصطفی اميرکيانی روزنامه نويس قديمی که سرنوشتی جز خانه نشينی نيافت، آستين ها را بالا زده بود و انتظار می کشيد تا از تلويزيونی که به تحريريه آورده بودند، گزارش خروج شاه را ببيند و بنويسد. شاهرخ صداقتيان روزنامه نويسی از نسل ما که او هم سرنوشتی جز مهاجرت نيافت به فرودگاه مهرآباد رفته بود تا از نزديک رفتن شاه را گزارش بدهد. من مسئول ارتباط مستقيم با شاهرخ بودم و گزارش های لحظه به لحظه او را به اطلاع تحريريه می رساندم که نويسندگان و خبرنگاران آن مانند اشباح بين ميز سردبيری و تلويزيون مصطفی در گردش بودند. شک نبود که "شاه" می رود. روز قبل رحمان هاتفی را به "شورای انقلاب" خوانده بودند و رئيس شورا به او گفته بود: "توافق شده شاه بدون خونريزی برود. ما روزنامه ها را به همکاری دعوت می کنيم." عين اين سخنان را ساعتی بعد آخرين رئيس ساواک هم به سردبير کيهان گفت. رحمان از او پرسيد: "ارتش؟" او جواب داد: "توافق همه جانبه است."
اين اخبار می گفت "شاه" می رود. اماهيچکس باور نمی کرد. ارتش و ساواک هنوز با قدرت تمام حضور داشتند و رفتن "شاه" را سخت می شد باور کرد و بازگشت سريعش را آسان.
از صبح آن روز بحث در "ميز سردبيری" ادامه داشت. تا روز قبل از آن با توافق سردبيری اطلاعات، هنوز از شاه به فعل جمع نام برده می شد: "گفتند... رفتند..." و همين دستاورد بزرگی بود که "اوامر مطاع ملوکانه" به فعل جمع تنزل پيداکرده بود. اما امروز اگر شاه می رفت، هنوز بايداز فعل جمع استفاده می کرديم؟ رحمان لحظه ای انديشيد و جواب داد: "نه. در اين رفتن بازگشتی نيست. شاه مرد." و از من خواست با هيات سردبيری اطلاعات هماهنگ کنم. قرارمان اين بود که در مباحث اساسی دو روزنامه اصلی کشور به يک شيوه عمل کنند که خطر دامنگير يک روزنامه نشود. من تلفنی با محمد شمس معاون زنده ياد غلامحسين صالحيار صحبت کردم و موضوع را در ميان گذاشتم. بعد از چند تماس تلفنی قرار شد:
۱ ـ تا خروج قطعی شاه صبر کنيم
۲ ـ تيتر "شاه رفت" را باحروف ۸۴ سياه به عنوان تيتر يک روزنامه به چاپ برسانيم
توافقی که دقيقا انجام شد. نمی دانم چرا استاد صالحيار در سال های پايانی عمر خود، درمصاحبه ای گفت: "من تيتر زدم: شاه رفت..." گمانم زمان حوادث را از خاطر او زدوده بود.
بعد از اين توافق من به تلفن چسبيده بودم و آنچه را شاهرخ گزارش می داد با صدای بلند تکرار می کردم. پرويز آذری قوی ترين وعجيب ترين صفحه بند دنيا به قهرمان های مارکز می ماند، از وقتی که از زندان شاه آزاد شده بود، اين لحظه را انتظار می کشيد. حالا تيتر ۸۴ سياه "شاه رفت" توی کشويش بود. سيگارش را می جويد و راه می رفت. گاه می آمد و دست روی شانه من می گذاشت. چشمان سبز رحمان درخشش عجيبی داشت. هيچ کدام از نويسندگان و خبرنگاران بزرگ ترين روزنامه ايران که آن روزها در تيراژ ۷۰۰ هزار تايی منتشر می شد، نمی دانستيم اعلام خبر "شاه رفت" که انتظارش را می کشيديم، به معنای پايان عمر حرفه ای همه ما، زندان و شکنجه است. از آن جمع ۱۱۰ نفره اکنون فقط يک نفر در کيهان مانده، و بقيه سرنوشت های شگفت يافته اند که موضوع کتابی است.
سرانجام شاهرخ بی تاب از آن سوی خط گفت:
ـ هوشنگ، هوشنگ، شاه رفت.
باور نمی کردم.
ـ خودت ديدی؟
ـ خودم ديدم. شاه رفت.
گوشی را گذاشتم و با صدای بلند گفتم:
ـ شاه رفت.
تحريريه کيهان در سروری بی پايان فرو رفت که با صفحه اول روزنامه به خيابان ها رسيد و جشن بزرگ "شاه رفت" را بپا کرد.

*
وقتی در دادگاه ۶ دقيقه ای حجت السلام نيری ايستاده بودم و کيفرخواست خود را می شنيد م که مرا مستحق اعدام دانسته بود، هنگام قرائت ماده سوم کيفرخواست: "همکاری با روزنامه کيهان زمان طاغوت..." همه اين لحظات از مقابل چشمانم گذشت، به دستان فربه "قاضی القضات" نگاه کردم و از خود پرسيدم:
ـ شاه رفت؟

*
۲۶ سال پيش در چنين روزی "محمدرضاشاه پهلوی" از ايران رفت. بعدها وقتی در سفری به مصر همراه با گروهی از مقبره او ديدن کرديم، دلم برای وارث تاريخ شاهنشاهی ايران گرفت که جايی چنين کوچک در کنار مقبره سلاطين مصر داشت. و ديرتر هنگامی که مصاحبه هايش را بدون عينک ايدئولوژی خواندم، دريافتم که او هم به سبک خودعاشق ايران بود، اما وقنی اين عشق ثمره نفرت می داد که "شاه" ايران می خواست همه بی پرسش و انديشه به اين سبک گردن بگذارند. و سرانجام "محمدرضاشاه پهلوی" رفت، اما ميراث "شاه" باقی ماند. در روز رفتن او انبوهی که در خيابانها رفتن "شاه" را جشن گرفته بودند، شاهان کوچکی بودند که در رفتن "شاه بزرگ" پايکوبی می کردند. تخت نشين شاهی رفت و ريشه شاهی ماند. اندکی بيشتر نپائيد که هزاران شاه با هواداران خرد و کلان خود ظاهر شدند. هر کس حرف خود را "امر" و نظرش را "مطاع" دانست و هيچکس حاضر نشد به حرف ديگری گوش کند. ميراث شوم شاهی از قلب ها سر برآورد و هزاران "شاهک" بجای شاه رفته به نبرد با يکديگر پرداختند. همه بساط شاهی به نام "انقلاب" زنده شد و همه استيداد دير سال زير پوشش "خلق" و "مردم" و "امت" جان تازه گرفت. يک سر استبداد کوبيده شد و هزار سر تازه برآمد. و در اين هياهوی غريب، هيچکس صدای پيرمرد "بازرگان" را نشيند که گفت
ـ دشمن ما استبداد است...
استبداد نوزايی که ارابه اش "بازرگان" را کنار زد و از روی اجساد خونين همان هايی که روز "شاه رفت" در خيابانها می رقصيدند، گذشت. و هنوز اين ارابه در گذ ر است و تا هر کدام از ما "شاهکی" هستيم، چهار چرخ تهمت، شکنجه، زندان و اعدام که ارابه استبداد را می برد، از رفتن نحواهد ماند.
در آ ينه روزگار نيک بنگريم، اين استبداد هولناک ماست که برمی آيد و صاحبان قدرت را در هر لباس و طايفه تسخير می کند و به هيئت مستبدی تاره در می آورد. و مستبدان که اين همه دشنامشان می دهيم و سرمايه های ملی را هزينه می کنيم تا از ميانشان برداريم، جز "ما" نيستند. تا وقتی سخن يک ديگر را نمی شنويم، خود را قطب جهان می دانيم، مرگ مخالف را می طلبيم و هر که را مانند ما سخن نگفت به تهمت و افترا و گلوله به مسلخ می بريم، شاهان کوچکی هستيم که اگر زمانه ما را بر تخت بنشاند قبای استبداد خواهيم پوشيد و شمشير جلاد را تيزتر خواهيم کرد.

*
۲۶ سال پيش در چنين روزی محمدرضاشاه پهلوی رفت، اما "شاه" نرفت.
و تا "شاه" نرود، سرزمين ايران بر زخم های کهنه و مهلک خود مرهمی نخواهد ديد.

۲۶ دی ۱۳۸۳

2007-01-17T09:23:00.000-08:00

اميد جان هدیه ی لحظه ها ممنونم از تذکرت و خودم هم خودم را در اين نوشته نمی شناسم. به قول تو اثر همون "لحظه ی سرخ بی خودی" است. پنهان نمی کنم که عصبانی بودم و با عصبانيت نوشتم. شايد بايد ملايم تر می نوشتم کاری که تا حالا در برخورد با صاحبان اين گونه تفکر کردم. قبول دارم که در عين اين که خواستم پايبند به اصول اخلاقی باشم، ولی اين بار فراتر رفتم. متاسفم. تنها درسی که گرفتم اين است که آدميزاد همواره بايد در حآل خودسازی باشد و هيچ وقت کامل نمی شود. هر لحظه بايد مواظب باشی. مواظب همه ی اون اصولی که بهش پايبندی يا فکر می کنی که پايبندی...

پی نوشت۱. اميدوارم دلبستگان به کوروش، نوشته ی پست قبلی را توهين به خودشان ندانند. طرف صحبتم آدم های متعصب بودند. همين!

پی نوشت ۲. نوشته های شراره های آتش در بهار را از دست ندهيد.

2007-01-16T11:03:00.000-08:00

اين پست جواب يک وبلاگ نويس "ذوب شده در کوروش کبيره" که طبق گفته ی خودش از بد حادثه و "شانس گندش" گذارش به وبلاگ من افتاده و اون هم درست موقعی که من اون پست "وظيفه ی شرعی" رو نوشتم. می خواستم ندیده بگیرمش ولی انگار گاهی اوقات نجابت زیاد ... به بار میاره. البته من نمی دونم ایشون خانم است یا آقا!!! من بنا بر اصولی که بهش پایبندم و به رسم ادب اگر وبلاگ نویسی رو نشناسم و کامنت از او داشته باشم، تا جایی که بشه بهش سر می زنم. تشکری می کنم و کامنتی می ذارم و اگر ازش خوشم بیاد آدرسش رو جایی نگه می دارم که خواننده ی وبلاگش بشم. آمدنم به وبلاگ شما به دلیل همین اصل بود جان دل و نه خوش آمدن!

۱- ببین جان دل اگر من تو پستم به مردها فحش بدم که البته اهل این کار هم نیستم، امثال شما میایید صداتون رو بلند می کنید و داد و فغان راه می اندازيد که ای فمينيست فلان فلان شده ی گيس بريده. وقتی هم که از رفيق و دوست زندگيم می گم، متهمم می کنيد به "عروس پستی" بودن! اين يکی ديگه خيلی خنده داره. اگر وقت گرانبهات اجازه می داد و يک کليکی می کردی رو آرشيوی که درش به روی همه بازه می فهميدی مفهوم "پستی" بودن چيه. مشکل شما اينه که حتا در تصورتون هم نمی گنجه که کسانی تو اين دنيا هستند که عاقل و بالغند و به دور از سنت های دست و پاگير شريک زندگی شون رو انتخاب می کنند و می تونند خيلی هم خوشحال و راضی باشند. بعد هم اگر من "همسر همسر همسر" به گفته ی تو می کنم، دلم می خواد بابا جان! تو چرا دلت به حال من می سوزه جان دل؟ بنده دارم با يک انسان به تمام معنا زندگی می کنم، کسی که سر تا پا شور و عشق و انسانیته و باز همان طور که گفتم چون در تصورت چنين رابطه هايی که شکرخدا در وبلاگ شهر هم کم نيست، نمی گنجد، اين ديگه مشکل خودت است جان دل!

۲- من اگر دو بار رفتم جلوی فدرال بيلدينگ ايستادم، فقط و فقط برای فرياد زدن صلح بوده چون صلح در باورم نهادينه شده. برای این نرفته بودم که ندای "الموت لاسراییل" سر بدم. از زندگی "گوسفند وار" در هیچ جای دنیا هم خوشم نمیاد. دلم می خواد در تعیین سرنوشت خودم به اندازه ی یک رای سهیم باشم. زندگی هم برام تنها در پول در آوردن و تفریح کردن خلاصه نشده. دلممی خواد جهانی فکر کنم. دلم می خواد عضوی از جامعه ی جهانی باشم و نه تنها ایرانی. اين کسانی هم که تو ازشون به عنوان "سربازهای ما" نام می بری نه حالا که به قول خودت "مهر گذرنامه ام خشک نشده"و نه وقتی که خشک بشه هم سربازهای من نيستند و نخواهند بود. من آرزوی دنيايی بدون سرباز رو دارم. سربازهايی که با پوتين و اسلحه بخواند دموکراسی رو زوری زوری بچپانند به يک ملت؟ يا خودتون رو به ... (نادانی) زديد يا استغفرالله !!!! چه انگيزه ای در اين جنگ خانمان سوز بوده جز نفت و پول يک ملت تو سری خور؟ بابا خود آمريکايی ها هم دل خوشی از اين رييس مملکتشون ندارند، بعد شما ايرانی های کوروش دوست شديد کاسه داغتر از آش؟ شمايی که دم از عشق کوروش می زنيد، کدومتون وقتی جنگی بر پا می شه ( حمله اسراييل به لبنان با جينگولک بازی های نصرالله) و زنان و کودکان زير بمب و موشکند يک لحظه از خونه های گرم و نرمتون بيرون ميايند ؟ به خدا شمار ایرانی ها به تعداد ۱۰ انگشت دست هم نبود. خو ب معلومه دغدغه تون چيز ديگه است. به شما چه که اين "عرب های سوسمار خور" بميرند، بهتر! اون روزی که اومدند و امپراطوری پرس رو زير سم اسب هاشون نيست و نابود کردند، بايد می دونستند چه عاقبتی در انتظارشونه، نه؟ دارند تقاص همون روزها رو پس می دند پدر سوخته ها.

۳- يادم رفته بود امثال شمايی که پاشنه ی در کاخ سفيد رو از جا کنديد و می کنيد و فرش قرمز می خوايد زير پای سربازهای پوتين پوش پهن کنيد و موس موس آدم احمقی مثل بوش رو می کنيد که تو رو به ابوالفضل بيا به ايران حمله کن تا ايران ما آزاد بشه! شما ها حتا دلتون برای ملت و مردم و همزبان خودتون هم نمی سوزه، چه برسه به مردم لبنان و حتا اسراييل! اگر بر اساس دلیل و منطقتون، رهایی ایران با حمله ی آمریکا میسر می شه، لطفا یک بلیط بگیرید و تشریف ببرید ایران و منتظر حمله شوید. راستی اگر حمله ای بشه چه به سر مقبره ی کوروش کبیر خواهد آمد و دیگر جایی نیست که بروید و "بوسه ای بر مقبره ی این معبود" خود بزنید...

۴- تا آنجایی که من می دانم، کوروش به طرفداران آیین های دیگر احترام می گذاشت و حتا آمده است که به جمعی از یهودیان تحت ظلم کمک و یاری رساند. می گویند داشتن آزادی عقیده و آیین و دین و مذهب در مملکتش زبانزد بود. کاش شما ذوب شدگان، به جای تعصب عجیب غریبتون، اقلا این چیزها رو یاد می گرفتید. برای شما ایران کشوری است واقع شده در مرکز دنیا. تنها کشوری که فرهنگ ۲۵۰۰ ساله و یا بیشتر دارد و بقیه ی دنیا باید بروند کشکشان را بی زحمت بسابند. غذای ایرانی، دختر ایرانی، زن ایرانی وای چه چشمایی داره، پسر ایرانی، فرش ایرانی، هنر ایرانی، خاک ایرانی، زبان ایرانی، پسته ی ایرانی، زردچوبه و دارچین ایرانی، حکومت به سبک ایرانی، میوه ایرانی آصلا تک است. همه ی دنیا هم متعلق به ایران بوده و تمام. خاک بر سر این آمریکایی ها و فرانسوی ها و انگلیسی ها و هلندی ها که ایران رو با عراق اشتباه می گیرند. آدم نیستند.حالیشون نیست.

۵- همان طور که گفتم من فقط رفتم جلوی فدرال بیلدینگ ( ساختمان بلند در عکس های قبلی - قابل توجه کسانی که نمی دونند) برای این که نمی تونم در برابر بی عدالتی سکوت کنم و بشینم تو خونه ام و کانال های مزخرف لس آنجلسی رو نگاه کنم و خوشحال باشم که جای من که گرم و نرمه، دیگران هر مشکلی دارند به من مربوط نیست. در ایران هم که بودم در حد وسع و توانم سکوت نمی کردم و باز هم که برم سکوت نمی کنم. اما شما وبلاگ نویس محترم به گمانم برای راحت کردن خود رفته بودی اونجا چون آمار دقیقش رو داری که می گی " این فدرال بیلدینگ هم یه دستشویی زنونه کم داره".دفعه ی ديگه ازشون بخواه اين کمبود رو جبران کنند. ما که احتياجی نداريم.

و اما ۶- يک اطلس جغرافيا را از کتابخانه ی شهرتون بگير تا يادت بياد که آمريکا کشوری پهناور است و جا برای هر کس که اراده کند به انجا بيايد، هست. وبلاگ نويس محترم مگه خدای نکرده تو دربان يا سرايدار آمريکا هستی که برای ديگران تعيين تکليف می کنی که کی بياد اينجا و کی نياد؟ مگه روزی که خودت اومدی کسی جلوت رو گرفت؟ تو کی هستی که به ديگران ديکته می کنی که کجا زندگی کنند و کجا نکنند. بنابر توصيه ات اگر خودت توی يک روستا می موندی چه طوری می خواستی اون "دلارها" رو خرج کنی؟ بهتره به جای تعيين تکليف کردن به ديگران به همان امورات عديده ی خودت برسی جان دل که وقت تنگ است و کوتاه...

"سرزمین من... قلب تو رو شکستند هر کی به نوبت خویش..."

2007-01-14T21:18:00.000-08:00

امروز نزدیک بود برای شکم مامانم و بغل برادارنم که دلتنگشان شده ام و یک سری مسائل دیگر مرتبط به این کلیپ**، آبغوره ای بگیرم که این خبر را خواندم و غصه پر کشید. البته شنیدن این خبرها همیشه خوشایند است و امیدوارم بیش از پیش از این خبرهای شادی آفرین داشته باشیم. ولی با اون آبغوره ها که خشک شد چه کنم؟ متن این خبر را برای کسانی که در ایران هستند، اینجا می گذارم:

نازنين فاتحی از قصاص نجات يافت
نازنين فاتحی، دختر جوانى كه در مقابل سه مرد مهاجم به وسيله چاقو از خود دفاع كرده و يكی از مهاجمان را از پای در آورده بود با صدور حكم شعبه ٧٤ دادگاه كيفرى، از قصاص نجات يافت.

خبرگزاری فارس: دختر جوانى كه در مقابل سه مرد مهاجم به وسيله چاقو از خود دفاع كرده و يكی از مهاجمان را از پای در آورده بود با صدور حكم شعبه ٧٤ دادگاه كيفرى، از قصاص نجات يافت.
به گزارش خبرنگار اجتماعی فارس، اين دختر جوان كه نازنين نام دارد پيش از اين در شعبه ٧١ دادگاه كيفری محاكمه و به قصاص محكوم شده بود.
نازنين كه مدعی است در دفاع از خود مرتكب قتل شده است پس از صدور حكم به آن اعتراض كرد كه پرونده برای رسيدگی بيشتر به ديوان عالی كشور فرستاده شد.
قضات ديوان عالی كشور پس از بررسی پرونده حكم قصاص متهم را نقض و پرونده را برای رسيدگی دوياره به شعبه ٧٤ دادگاه كيفری استان تهران فرستادند.
مهاباد معروف به نازنين ١٧ ساله كه دارای سابقه فرار از خانه است در اين پرونده متهم به مباشرت در قتل جوان ٢٣ ساله‌ای به نام يوسف در تاريخ ٩ اسفندماه سال گذشته است.
نازنين در اين روز در يك درگيری در اكبرآباد كرج پسر ٢٣ ساله‌ای را با ضربه‌ چاقو مجروح كرد كه پسر جوان پس از انتقال به بيمارستان به علت شدت جراحات جان سپرد.
درنخستين جلسه محاكمه متهم كه ١٣ دی ماه سال گذشته برگزار شد پسر ١٨ ساله‌ای به نام حميد به عنوان مطلع در جايگاه حاضر شد و در خصوص روز حادثه گفت: آن روز من، نازنين و دختر و پسر ديگری كنار خيابان ايستاده و در حال صحبت بوديم كه دو نفر به نام‌های محمود و سلمان به سمت ما آمدند و خواستند كه از آنجا برويم.
ما موتور خود را روشن كرديم و قصد داشتيم از محل برويم كه يكی از آنها سنگی به سوی ما پرت كرد.اين كار او باعث شد كه سميه و نازنين با آنها درگير شوند.
در حين درگيری يوسف نيز وارد ماجرا شد كه در يك لحظه متوجه خونريزی از شكم او شدم.
سپس جوان ديگری به نام روزبه نيز به عنوان مطلع به جايگاه آمد و با تكرار ادعاهای حميد اظهار داشت: ما با نازنين در خانه فساد مردی به نام جهانگير آشنا شديم. روز حادثه دو پسر جوان از ما خواستند كه همراه آنها به خانه مجردی‌اشان برويم كه اين موضوع باعث درگيری ما شد.
قاضی عزيز محمدی‌ رئيس شعبه ٧١ دادگاه كيفری تهران در ادامه جلسه رسيدگی به اين پرونده از متهم خواست كه با حضور در جايگاه به دفاع از خود بپردازد كه او گفت: من اتهام قتل را قبول دارم ولی او را به صورت عمدی نكشتم. روز حادثه همراه برادرزاده ١٤ ساله‌ام به نام سميه برای خريد لباس عيد از خانه خارج شديم كه در ميان راه او حميد را ديد و خواست كه همراه او برويم. او سوار موتور حميد شد و من نيز سوار موتور روزبه‌ ، دوست حميد، شدم.
در ميان راه روزبه گفت، می‌خواهد سيگار بكشد به همين خاطر در محل حادثه توقف كرد. در آنجا دو پسر جوان به سمت ما آمدند و خواستند كه همراه آنها به خانه مجردی‌اشان برويم.
من از روزبه خواستم كه از آنجا برويم سوار موتور شده‌ بوديم كه يكی از آنها سنگی پرت كرد. سميه به سمت آنها رفت و به خاطر اين موضوع با دو پسر جوان درگير شد.
من هم در دفاع از برادرزاده‌ام وارد درگيری شدم. در اين هنگام يوسف هم به آن محل آمد.
او مرا محكم گرفت و لباس و كاپشنم را پاره كرد. من با چاقويی كه برای دفاع از خود همراه داشتم خطی روی دست او كشيدم و همراه سميه فرار كرديم.
نازنين ادامه داد: يوسف با موتور به دنبال ما آمد كه من در دفاع از خود چاقو را به سمتش پرت كردم. نمی‌دانم چاقو به كجای او اصابت كرد.
متهم به قتل كه تاكنون دوبار در زندان خودكشی كرده است در آخرين دفاعش نيز مدعی شد قصد كشتن يوسف را نداشته است.
پس از محاكمه نازنين در شعبه ٧٤ دادگاه كيفری استان تهران قضات اين شعبه او را از اتهام قتل عمد تبرئه كرده و عمل او را دفاع مشروع تشخيص دادند.

* وكلای دادگستری، آقای محمد مصطفایی و خانم شادی صدر بطور داوطلبانه وكالت نازنین فاتحی برعهده داشتند.

**کلیپ سرزمين من رو ببينيد لطفاْ. شرح حال مردم ستمديده ی عراق و افغانستان و فلسطين و ايرانه. با صدای گيسو شاکری٬ شعر: خالده نیازی و امير صبوری و تنظيم آهنگ: محمد شمس. به درد کسانی می خوره که منتظرند امام جورج دبليو بوش بياد و نجاتشون بده.

وظيفه ی شرعی...

2007-01-12T12:09:00.000-08:00

دیروز در کتابخانه ی شهرمان نشسته بودم و غور در مطالعه ی پیچ و تاب های رمان رویای تبت و کتابت اندیشه ام درباره ی مضامین بلند این کتاب بودم که احساس کردم کوله پشته ام دارد می لرزد. شستمان خبر دار شد که همسر زنگی زده در باب پرسیدن احوالات ما و تشویق های بیکران سوسک دست و پا بلورین خود. در راستای اين که ما از روشن گذاشتن اين آفت الهی در مکان های عمومی و ديرينگ ديرينگ کردنش و حتا پیغام گوش دادن در این مکان های مقدس بيزار و مشمئزيم و از همين تريبون هم استفاده کرده و بيزاری خود را به گوش جهانيان می رسانيم، از ميز خود دل کنده، پناهنده شديم به Coffee Shop زيبای کتابخانه و ابتدا برای کوبيدن به دهان استبداد و استعمار و استثمار و... يک شرب داغ که در اصطلاح فرنگی می شود
café latté سفارش داديم. و زير يک بخاری هوايی و روی يک صندلی لمی داديم تا گوش جان بسپايم به پيغامی که يقين داشتيم از آن همسر است.

متن پيغام بدين شرح بود:
بسم الله قاسم جبارين! چه نشسته ای نازخاتون که دستگاه و ارگان جان برکف و ضد استعماری move on مرحمت نموده و برای ما قاصدی چارپا (همان ای-ميل) فرستاده که وعده ی ما امشب بر سر چهارراه Fair oaks برای سر دادان شعارهايی دشمن کوب! ای ملت جان برکف بپا خيزيد که "ددششمممنن" بيدار است و ما بيدارتر. اگر پلاکاردی هم برضد تصميمات پسرعموی کاتوليک اسمش رو نبر هم داريد بياوريد. بياييد تا با هم فرياد بزنيم : ای بوش برو پيش موش!

ما هم زنگی با اين مظهر غرب يعنی تلفن همراهمان به همسر زديم و گفتيم وظيفه ی ديني، شرعي، مدني، انساني، علمي، آهان مذهبی ما همانا حکم می کند که در اين کار خدا پسند شرکتی فعال داشته و اجر و قرب از آن خدای واحد کسب نمايیم. از آن جا که اصولا ما عادت کرده ايم که هميشه در صحنه باشيم، نشستنمان در کتابخانه و کسب علم به جای در صحنه بودن، ننگی است که با آب زمزم هم شسته نخواهد شد مگر ان که مايع ظرفشويی گلرنگ داشته باشيم.

رفتيم و به اين موج خروشان پيوستيم و فرياد بر آورديم:

-" امشب کدام مادر گريه خواهد کرد؟ "
-" Bush lied, terrorists multiplied"
- " ما می گيم جنگ نمی خوايم، وزير جنگ عوض می شه، ما می گيم جنگ نمی خوايم ، فرمانده هان عوض می شند، نه جنگ می خوايم و نه بوش! لعنت به هر دو تاشون" /
- " ديگه خجالت بکش انقدر سرباز نفرست عراق"
-" اگه راست می گی خودت و دخترات بريد بجنگيد ها ها "
- "Bush is sooooo over"
- " ما صلح می خوايم ياالله يا الله يا الله!" حبيبی يا نور العين يا صاحب خيالی حبيبی حبيبی حبيبی حبيبی...
- " War kills childeren and many other living things " اين شعار دخترکی بود ۶ ساله که با خط خودش نوشته بود و پيرامونش را نقاشی کرده بود و در جواب مادر خود که فرياد بر آورده بود: ما چی می خواهيم؟ جواب می داد : صلح. مادر دوباره با صدای گرفته از ته دل فرياد می کشيد: کی صلح رو می خواهيم و دخترک می گفت: حالا !

باری ما يک ساعت به وظيفه ی شرعی خود عمل کرديم و می دانيم که الآن چند دانگی در بهشت به نام ما سند خورده است. البته ما خواستیم پارتی بازی شود واز زمین های شمیران بهشت به ناممان شود، حال نمی دانیم مقبول افتاد یا نه؟ و اما دوربینی نبود تا این لحظات تاریخی را ثبت کنم بنابراین مجبورم که عکس های چندین ماه پیش را که در تهران جلس و به مناسبت راهپیمایی برای صلح و در مزمت حمله ی اسراییل به لبنان گرفته ام در اینجا بگذارم.شیوه ی تظاهرات در این جا به این صورت است که پلاکاردی در دستان مبارک می گیری و در چهار طرف یک چهارراه پر ترافیک قرار می گیرید بعد فریاد می زنید و شعار می دهید و از ماشین ها استمداد می کنید که در حمایت از شما کمی بوغ یا بوق مرحمت نمایند و گاهی گذر کامیون ها با اون بوق های گوشخراششان بسیار فرح بخش و امیدوار کننده است.به کرات نيز با پلاکارد خود از اين سوی چهارراه به آن سوی چهارراه جولان می دهی و رانندگان را مجبور به خواندن نوشته ی روی آن می کنی. البته گاهی فحش هم می خوری که بلافاصله قلبت را به درد می آورد.

دیشب در طول یک ساعت ما(حدود ۱۲۰ نفر بوديم) مدام تشویق شدیم و بوق همراهی شنیدیم و آفرین به ما گفتند و حتا چند خانم و آقا ماشین های خود را پارک نموده و به ما ملحق شدند. آخر این شهر ما مرکز انسان های همیشه در صحنه و صلح طلب است. دیشب تلفات کم داشتیم. فقط سه بار و یک بار یک پسرک ۱۲-۱۳ ساله ی پرشه نشین به ما ملت در صحنه فحش مرحمت نمودند و یکی هم گفت: بروید گم شوید. ما خودمان به چشم دیدیم که ما آن جا ایستاده بودیم و ایشان بود که رفت گم شد ها ها ها

پي نوشت. روی عکس ها کليک مرحمت نماييد تا بهتر ببينيد.

کاش یه کم دست و دلم به نوشتن می رفت :)

2007-01-10T22:35:00.000-08:00

*اصلا دست و دلم نمی ره که از روزانه های زندگيمون بنويسم بسکه دنيا به قول مادربزرگ خدابيامرزم، آشوب شده. طفلک می گفت: دوره ی آخر زمون شده. يه حساب سرانگشتی می کنم می بينم ۱۷ ساله ديگه نيست و هنوز صاحب زمانی نيامده و آخر دنيا نرسيده...

**فقط بگم ما خوب خوبيم و از با هم بودن کيفور می باشيم. امروز که همسرک اومد خونه با ماشين خودم بردمش يه جايی گشتی بزنيم. کلی قربان صدقه رفت که جيگر رو ببين چه دست فرمونی پيدا کرده. به قول تيلا : ها ها ها . شبنمک می گفت که نترس و يه روزی مياد که کلی از راننندگی کيف می کنی. من هر بار سرعتم از ۷۰ مايل يکی دو درجه می ره بالا، ناخودآگاه ياد شبنمک ميافتم و زود پام رو از روی گاز بر می دارم...

***با دیدن موفقیت تیلا در وزن کم کردن، می خوام همت کنم شروع کنم یکی دو سه کیلو ناقابل سوغات ینگه دنیا رو کم کنم. اینجا نوشتم که مجبور بشم و خجالت بکشم. از خودم بدم اومده...

**** به خاطر فيلترينگ گفتم تکه هايی از اين مصاحبه رو که امروز خوندم اينجا بذارم. کسانی که دلشون می خواد اين مطالب رو بخونند، ازش محروم نشند. اگر هم حوصله ندارید لطفا همین جا استاپ!

گفتگو با محمد مصطفایی (وکیل نازنین فاتحی)/ سه شنبه ١٩ دی ١٣٨٦ / سهيلا وحدتی

وحدتی: شما از چه زمانی وكالت نازنين فاتحی را به عهده گرفتيد و چگونه با اين پرونده آشنا شديد، و چه وكيل ‏های ديگری در اين دفاع با شما همكاری می كنند؟
مصطفايی: من با خانم صدر وكالت اين پرونده را قبول كرديم ما از طرق مختلف مثلا نشريات متوجه اين می‌شويم ‏كه شخصی نياز به وكيل دارد من تا كنون وكالت ٦ پرونده كه زنان در وضعيت بحرانی قرار دارند را بطور ‏داوطلبانه پذيرفته‌ام.‏
وحدتی: آقای مصطفايی، پرونده نازنين فاتحی به عنوان دختر جوانی كه در دفاع از خود در مقابل آزار جنسی ‏مرتكب قتل شده چند روز ديگر برگزار می شود. ممكن است لطفا خلاصه ای از اين پرونده را بگوييد
مصطفايی: نازنين متولد ١٣٦٦ اهل سنندج و مقيم كرج است ٩/١٢/١٣٨٣بود كه نازنين به همراه سميه به بيرون ‏از خانه رفته و در حوالی يكی از روستاهای كرج به دو موتور سوار كه از قبل همديگر را می شناختند برخورد ‏می كنند. اين دو موتور سوار آنان را به يك محل خلوت كه اطراف آن باغ و مزارع كشاورزی بود می برند در ‏اين محل سميه با حميد بحث و مشاجره می كند و خواستار اين می گردد كه به منزل برگردند در اين حين دو ‏موتور سوار كه سه پسر بودند سر می رسند و دو دختر را اذيت می كنند. دخترها با چوب و سنگ سعی می كنند ‏كه از چنگال اين سه نفر نجات يابند. دو نفر از آنها به نامهای محمود و سلمان، سميه را اذيت كرده و حتی كاپشن ‏او را در می آورند و مقتول نيز با نازنين درگير می شود. ‏نازنين چون می‌بيند جان و ناموس سميه و خود او در خطر است، چاقويی كه از قبل داشت را در آورده و بدوا به ‏بازوی مقتول به نام يوسف می‌زند يوسف دست بردار نمی‌شود و عكس العمل شديد تری از خود نشان می دهد. ‏در نهايت نازنين با چاقو ضربه‌ای ديگر به يوسف زده و چاقو به قلب وی اصابت می‌كند و يوسف به قتل ‏می‌رسد.‏

وحدتی: آيا قانون ما چنين است كه اگر زنی در مقابل تجاوز جنسی مقاومت كند و مجبور شود به مرد تجاوزگر ‏صدمه بزند، قصاص می‌شود و اگر مقاومت نكند، متهم به زنا می‌شود؟
مصطفايی: مطابق قانون ايران دفاع از هتك ناموس خود يا ديگری موجب آن خواهد شد كه قاتل مجازات نشود. ‏ليكن آنچه كه ايجاد مشكل می نمايد، اثبات قتل در مقام دفاع است. از طرفی اگر زنا به زور و عنف باشد زانيه ‏مجازات نخواهد شد. اينجانب با نظر شما و كسانی كه چنين برداشتی از قانون ايران در اين مورد دارند مخالفم‎. ‎هر ‏چند در قوانين ما ايراداتی به چشم می‌خورد كه می‌بايست اصلاح و بعضا نيز نسخ شود. در مورد هر پرونده می‌‏بايست اظهار نظر خاص كرد. در مورد نازنين يقين دارم موكلم به هيچ عنوان قصد قتل را نداشته است. او می‌‏خواسته از خود و برادر زاده‌اش دفاع كند .‏

وحدتی: نازنين در اين پرونده به عنوان دختر ١٨ ساله‌ای كه مرتكب قتل شده محكوم می شود و ادعای او در ‏مورد دفاع از خود زير سوال می‌رود. زيرا كه در ١٧ سالگی مورد تجاوز قرار گرفته، چهل روز است كه از خانه ‏فرار كرده، و گويا به يك خانه فساد هم رفت و آمد داشته است. پس قاضی عمل او را مبنی بر «دفاع از خود» ‏نمی‌پذيرد زيرا از ديد قاضی، دختری كه باكره نيست و به خانه فساد هم رفت و آمد داشته، نبايد از تجاوز مردی ‏ناراحت شود. و گويا نازنين هم با آگاهی به همين فرهنگ حاكم بر جامعه است كه بيان كرده قصد دفاع از ‏خواهرزاده‌اش سميه را داشته كه باكره است. آيا به نظر شما تاثير فرهنگ سنتی جامعه برروی روند اين دادگاه ‏به چه ميزان و چگونه بوده است؟
مصطفايی: متاسفانه فرهنگ سنتی غلط در جامعه ما همچنان وجود دارد در جای جای حكم شعبه محترم ٧١ ، به ‏مواردی اشاره شده كه از نظر اكثريت قضات محترم دليل بر عدم پايبندی نازنين به اخلاق حسنه و نتيجتاً آمادگی ‏وی برای ارتكاب جرم بوده است. اما مسلماً بی پناهی ، دور بودن از محيط خانواده ، محروميت از نيازهای اوليه ‏زندگی و قرار داشتن در معرض انواع و اقسام خشونتها و خطرات عاطفی و اخلاقی و حيثيتی، چيزی نيست كه ‏برای يك دختر جوان جذابيتی داشته باشد و او را از محيط خانه فراری كند؛ اظهارات شفاهی منتسب به پدر موكله ‏‏( بر فرض انعكاس صحيح آن در پرونده كه گويا مورد تكذيب وی می باشد.) ‏
در قسمتی از حكم صادره مورد استناد قرار گرفته ، بدين شرح كه: « ... اينها ديگر دختر من نيستند و من هيچ ‏مسئوليتی در قبال آنها ندارم و حاضرم كه آنها را بكشند و خيلی خوشحال هستم كه در رابطه با قتل آنها را دستگير ‏كرده ايد چون ديگر به درد اجتماع نمی‌خورند ....» بيش از آنكه موجب زير سوال رفتن خصوصيات اخلاقی ‏موكله و سببی برای سرزنش او در قبال پيشامدهای زندگی كوتاهش باشد ، نشان می دهد كه چرا و چگونه دختران ‏كم سن و سالی چون مهاباد و سميه فاتحی خانه را ترك می كنند . بايد پرسيد كه آيا هيچ اشتباه و قصوری در ‏تربيت و مراقبت از سلامت عاطفی ، روانی و اخلاقی فرزندان از جانب چنين خانواده هايی صورت نگرفته است؟ ‏آيا برای سلب مسوليت كردن از خود قبلاً نبايد مطمئن شويم كه آنچه روی داده ، حاصل لغزشها و خطاهای خود ما ‏نبوده است؟ ‏
آنچه در گزارش معاينه پزشكی قانونی در مورد صدمات و علائم خود زنی راجع به مهاباد (نازنين) و سميه فاتحی ‏گزارش شده، انحراف اخلاقی آنها را ثابت نمی‌كند، بلكه نشاندهنده عمق اختلال عاطفی و روانی موكله و ‏برادرزاده‌اش است ، اختلالی كه محيط خانواده در پيدايش آن نقش اساسی و كليدی دارد . اين علائم خود زنی كه ‏با گواهی پزشك قانونی هم تاييد شده، می‌تواند ناشی از عمق اضطراب و ناراحتی موكله از مشكلات وشدايدی كه ‏در زندگی برايش ايجاد شده، باشد و به هر حال نمی تواند شخصيت اخلاقی موكله را زير سئوال ببرد.‏
‏ ‏در شرايطی كه والدين و خانواده به هر دليل قادر نيستند نيازهای مادی ، معنوی ، روانی و عاطفی دخترانی مانند ‏موكله را مرتفع سازند ، با خشونت با آنها رفتار می كنند (نظير پشت دست با قاشق داغ كردن) و از همه مهمتر، ‏آگاهی های لازم را به آنها نمی دهند. دختری كه از خانه می گريزد، در محيط بی رحم و خشونت آميز كوچه و ‏خيابان بايد به كسی و جايی پناه ببرد و چون متاسفانه نهادهايی دولتی و غير دولتی نتوانسته‌اند به موقع به فرياد ‏اين نوجوانان بی پناه برسند ، امثال حميد و روزبه هستند كه چنين پناهگاهی را به آنها وعده می‌دهند و طبيعی ‏است كه در اين وضعيت چنين دخترانی ناچارند لااقل تا حدی توقعات به اصطلاح حاميان خود را در نظر بگيرند: ‏اينگونه روابط منافی عفت به هيچ عنوان به اختيار و رضايت امثال موكله بر قرار نمی شود ، تنها گزينه‌ای است ‏كه آنها در برابر خود مشاهده می‌كنند و به ناچار و از روی اكراه به آن تن در می دهند.‏
‏ ‏قضات محترم نمی‌بايست بيتونه كردن در طويله و ساختمان نيمه كاره را دليل بر انحراف اخلاقی بدانند، اگر ‏چنين عملی درست باشد بهتر است با خود بيانديشم كه آيا ممكن است دختری در سن و سال موكله و برادر ‏زاده‌اش، بيتوته كردن در طويله و ساختمان نيمه كاره را دوست داشته باشد؟! در حقيقت اين احساس كه در خانه ‏كسی منتظر ما نيست و كسی از بازگشت ما استقبال نمی‌كند و حتماً ما را موأخذه و سرزنش خواهند كرد و از ‏خانه بيرون خواهند انداخت ، موجب می‌شود كه چنين دخترانی خود را در شرايطی احساس كننده كه راهی برای ‏فرار از آن ندارند. آنها احساس ترس و شرمندگی می كنند، خود را بی آنكه واقعاً چندان مقصر باشند گناهكار تر ‏از آن می دانند كه خانواده آنها را ببخشد و فرهنگ غلط عمومی به اين وضعيت وخيم روانی دامن می زند ... ‏
‏ ‏
وحدتی: ميزان تحصيلات نازنين چقدر است؟
مصطفايی: نازنين تحصيلات چندانی ندارد او از خانواده بسيار فقير است و فقر به آنها اجازه پيشرفت نمی دهد .‏

وحدتی: آيا در مورد تجاوز به نازنين در دادگاه صحبتی شد از اين جهت كه مورد پيگرد قرار بگيرد و فرد ‏تجاوزگر مجازات شود؟
مصطفايی: آن تجاوز به زور بوده و توسط يكی از آشنايان صورت گرفته. نازنين در اين مورد شكايت هم كرده ‏ولی به دلايل خانوادگی پيگيری نكرده چون اگر خانواده او می فهميدند كه به وی تجاوز شده، به خاطر تعصبی كه ‏داشتند معلوم نبود چه بلايی به سرش می‌آوردند. از طرفی باز هم اين موضوع باعث نمی‌شود كه شخصی از ‏خودش در مقابل تجاوز ديگر دفاع نكند.

وحدتی: شهود دادگاه كه هستند؟ آيا همان مردانی كه از صحنه فرار كرده‌اند؟
مصطفايی: هيچ كس غير از افراد حاضر در درگيری حادثه را نديده اند.
‏
وحدتی: آيا همه شاهدهايی كه ناظر در صحنه بوده‌اند، بر عليه نازنين شهادت می‌دهند، و فقط سميه است كه ‏به نفع او شهادت می‌دهد و شهادت او به خاطر زن بودن نصف شهادت يك مرد محسوب می‌شود؟
مصطفايی: آنچه در اين پرونده اهميت دارد اين است كه واقعيت روشن شده و درگيری اين چند نفر به اثبات رسد. ‏ممكن است شاهدها به نفع نازنين شهادت دهند مهم برای من اين است كه واقعيت گفته شود، يعنی مزاحمت سه ‏پسر به دو دختر...‏

تاريخ به روايت تصوير يا به روايت YouTube عزيز!

2007-01-09T01:01:00.000-08:00

خداوند يک در دنيا و صد در آخرت به اين دست اندرکاران و راه اندازان YouTube اجر دهد که انقدر فيلم های جالب می شه در اون پيدا کرد.

* يک فيلم راجع به ايران ۲۷ سال بعد از انقلاب. فیلم بیشتر به درد فرانسه زبانان عزیز می خوره ولی اگر حوصله کنید و خوب گوش بدید، موضوع رو متوجه خواهید شد. اختلاف طبقاتی فاحش و تهوع آور، دماغ های عملی متعدد، جامعه ای کاملا مصرفی از دستاوردهای اين انقلاب است. خودتون ببينيد. دردناک تر اينه که دختر توی فيلم می گه از بچه گی يادمون دادند خودمون نباشيم. دروغ بگيم. اعتماد نکنيم حتا به نزديک ترين دوست خودمون و خود واقعی مون رو نشون نديم. گزارشگر کانال دو فرانسه از خوش می پرسه: تکليف ما تا حدی روشن شد. اصلا می تونيم به چيزايی که گفته می شه اعتماد کنيم يا نه؟ اين فیلم حالم رو خیلی بد و دگرگون کرد...

** به دنبال خاطراتی که موناهيتا از قبل و بعد انقلاب می گه اين فيلم رو پيدا کردم که دوست داشتيد ببينيد.

*** اين هم يک مصاحبه ی کوتاه با بختيار. باز هم به دنبال نقل خاطرات موناهيتا. تو رو به ابوالفضل اين فيلم ۶ يا ۷ دقيقه ای رو ببينيد.

**** گزارش يک روز زندگی شاهانه ی محمد رضا پهلوی و فعاليت های خودش و همسرش. تفسير نمی کنم. خودتون ببينيد. برای ما که نديده بوديم ديدنش جالبه. (به اين فيلم ها به عنوان سند تاريخی نگاه کنيد و گذاشتنشون در اين وبلاگ دليل موافقت نويسنده ی اين سطور با محتويات آن نيست.) باز یه چیز کوچولو بگم: از دیدن صحنه های دولا شدن و خم شدن و دست و پا بوسیدن حالم بد می شه. سی سال از اون روزها می گذره. اون رفت و یکی دیگه اومد و بعد یگ دیگر و این فرهنگ بزمجه هنوز سر جای خودش باقیست...

***** اين هم وصيت نامه و عکس های روزهای آخر محمد رضا پهلوی.

****** ببين اين YouTube ما را به کجا ها که نمی برد...

******* الآن در خبرها خوندم خط فقر در تهران به ۵۰۰ هزار تومان رسيده و در شهرستان ها ۳۵۰ هزار تومن. آقای رييس جمهور دست گلت درد نکنه. "انرژی هسته ای حق مسلم ماست"!

و در آخر: خدا رحم کرده دست و دلم به نوشتن نمی ره اين روزها...

2007-01-07T21:39:00.000-08:00

پيش نوشت.
موناهيتا ی عزيز در دعوت به بازی يلدای من و چند تا وبلاگ نويس ديگه، داره از یکی از خاطرات خودش از دوران قبل انقلاب می گه. اگر نخونديد حتما اين کار رو بکند. نامه ای طولانی در پست قبلی اش گذاشته که جدا ارزش وقت گذاشتن داره. در پست جديدش هم لحظه ورود "فرشته" به ميهن و رفتن "ديو" رو توضيح می دهد.

* دو سه روزه حال خوشی ندارم. خبر درگذشت برادر يکی از دوستانم در فرانسه رو شنيدم. يکی از دوستان گلم زنگ زد گفت که قاصد خبر بديه. گفت به شاهرخ زنگ بزن حال خوشی نداره. برادر بيست و اندی ساله اش در ايران بر اثر ريزش کوه در گذشته. هفت سالی می شه که برادرش رو نديده بود. لعنت به اين جدايی ها. دست و دلم طرف تلفن نمی ره. گريه هام رو اين ور و اون ور خونه کردم. امروز بالای کوه يک لحظه حالم بد شد. به درخت ها و دريا نگاه کردم و ياد اون بچه افتادم و ديگه نتونستم روی پا بند بشم. چند دقيقه ای نشستم. فکر کردم اگه به شاهرخ زنگ بزنم بهش چی بگم. کاش پيشش بودم و بغلش می کردم در سکوت. اين طوری بهتر می شه مصيبتی اين چنينی رو تحمل کرد. يادمه وقتی بابا مردند فردا که رفتم سر کار، تا به شاهرخ گفتم بغضم ترکيد. دستش رو گذاشت رو شانه ام و منو به طرف صندلی برد و نشست کنارم و سکوت کرد. چقدر بهتر تحمل کردم. دوست مشترکمون پای تلفن گفت زنگ بزن به بچه ها (شاهرخ و برادرش) بالاخره تو خواهرشون هستی. به همدردی ات احتياج دارند...

** دليل ديگه ی به روز نکردنم اينه که نوشتنم نمياد. مدام می نويسم و پست نمی کنم. دلم نمی خواد چرت و پرت بنويسم و وقت ديگران رو بگيرم. گاهی دلم می خواد بشينم شرح سفر های عقب افتاده ام رو مثل سه سال پيش بنويسم ولی انگار شدنی نيست...

*** اين هم لينکی که تازه امشب دريافت کردم شايد برای بعضی ها تکراری باشه. مصاحبه و شرح حال ميس کانادا به نام نازنين افشين جم که برای اثبات و آزادی دختری همنام خودش ، نازنين فاتحي کمپين و پتيشن و وبلاگی درست کرده. فعاليت هايی از اين دست به نظرم هميشه مبارک و جای خوشحاليه. فقط وقتی مادر نازنين فاتحی رو که به کردی زيبايی صحبت می کرد، می بينم و محلی که زندگی می کنند، نمی دونم چرا انقدر از خودم خجالت می کشم...

****اين هم مصاحبه ی راديو صدای آمريکا با شيرين عبادی. عليرغم تمام نقد و انتقادات دوستان، ما که به ايشان احترام می ذاريم.

***** فيلم نيمه پنهان رو دوباره ديدم. اين بار کنار همسرم. چقدر چسبيد. راستی اين زهرا خانم انقدر معروف بوده؟ يا اين يکی معروف شده و باز هم زهرا خانم هايی از اين دست وجود داشتند؟ تو کتاب گلی ترقی که به فرانسه چاپ شدی به اسم " سه خدمتکار" راجع به زنی صحبت می کنه که مياد خونه ی مادری ايشون و اونجا هم کار و هم زندگی می کرده. خانمی که از بد روزگار قبلا به کارهای خلاف مشغول بوده. بعد از انقلاب يه بار توی کميته، که ايشون رو به خاطر شرکت در يک مهمانی دستگير می کنند، به همين خانم بر می خوره که حالا شده "خواهر" و مامور اجرای تعزيرات. راستی اين انقلاب ها چه ها که نمی کنند...

****** اما اين چند وقته تو وبلاگ ها و کامنت هاشون گشتم و گشتم و می خواستم تمام کامنت هايی که در مورد اعدام صدام نوشته شده رو جمع آوری کنم. يعنی اون هايی که با لذت از شرح مجازات هايی می گفتند که خودشون دلشون می خواست اگر جای عراقی ها بودند، اعمال می کردند. يه کم نااميدی بهم دست داد و گفتم در جامعه ای که تعدادی از فرهيختگانش چنين با لذت از چشم در آوردن و تکه تکه کردن آدم ها می گند، هنوز راه طولانی برای پيمودن داريم. راه طولانی برای رسيدن به روزی که در کشورمون خبری چه از اعدام های علنی و در ملا عام و چه غیر علنی نباشه...

خوابی که تعبيرش چنين بود...

2006-12-30T17:31:00.000-08:00

ما ديشب تا ساعت سه نصفه شب بيدار بوديم. همسر ناراحت بود و پشيمان که چرا صحنه ی طناب دار انداختن دور گلوی صدام را نگاه کرده. بعد که چراغ ها خاموش شد من هر چه کردم خوابم نبرد. مجبور شدم عزیزم راصدا بزنم که "تو رو خدا نخواب، بيدار بمون تا خواب به چشمان من هم بياد و با هم بخوابيم". حال خوشی نبود. نه دلم خنک شد و نه خوشحال شدم و نه فرياد شادی سر دادم. دلم برای تمام آن ناگفته هايی سوخت که تا ابد به تاريکخانه ی سکوت سپرده شد. دلم برای صفحات نانوشته ی تاریخ سوخت که دیگر نوشته نخواهد شد. دلم سوخت چون تمام کسانی که در این سی سال چهره در پس پرده مخفی کرده بودند، ديشب نفسی به راحتی کشيدند و آسوده سر بر بالش گذاشتند. تمام کسانی که در جنگ ۸ ساله بین دو کشور همسایه، در نهان به اين آتشخانمان برافروز دامن زدند، کسانی که اسلحه های شيميايی در اختيار صدام و ارتشش گذاشتند، کسانی که دستانشان همچنان آلوده به خون و نفس پيکر شيميايی شده ی کودکان کرد عراقی ست ، کسانی که برای صدام و جنونش دست زدند و تشويقش کردند و ياريش دادند. متاسفم که فرصتی باقی نماند که پرده از اين ناگفته ها برداشته شود.

لطفا نگوييد که دردکشيده ی جنگ و زخم خورده ی آن نيستی، که هستم. ادای روشنفکری ست، خب باشد. هيچگاه با مرگ انسانی حتا درنده خو ترينشان شاد نشدم و نخواهم شد. ديکتاتوری خاموششد اما آيا صفت ديکتاتوری و پتانسيل بالای آن در کشوری چون عراق نيز به خاموشی گراييد؟ چه درس عبرتی خواهد بود برای ديکتاتورانی که همچنان بر جايگاه و مرام خود پافشاری می کنند؟ چه تضمينی خواهد بود که ديگر چنين دیکتاتورانی از دل همين مردم بيرون نيايند؟ دور باطل کشت و کشتار همچنان می تازد و پيش می رود. امروز صدام حسين است که قرار بود کشتنش دل خنک کن مردمان باشد و فردا ديگری و پس فردا باز هم ديگری...

لينک های مرتبط:
- برخیز مادر ! از وبلاگ امير عزيز
- پس از بد سگال از آشپز باشی نازنين

شبی با صدام حسين

2006-12-29T12:39:00.000-08:00

خیلی اوقات برام اتفاق افتاده که خواب دوستی قدیمی، فامیلی دور و یا کسانی رو می بینم که حتا از نزدیک هم ندیدمشون. مثلا دو بار به فاصله ی چند ماه خواب یکی از دوستان دوره ی راهنمایی ام رو دیدم که نزدیک ۱۵ ساله حتا نمی دونم چه می کنه و ندیدمش. خواب دیدم شوهرش و دو پسرس رو بهم معرفی کرد و من رو برد تو مطب دندانپزشکی اش و خلاصه از زندگیش برام گفت. بار دوم باز اومد به خوابم. اون موقع هنوز فرانسه بودم. اومد و این بار از تک تک خواهراش گفت و من رو برد خونه ی جدیدشون و دیدم دیگه تو اون محله ی قدیمی نیستند. مادرش پیر شده. خواهر کوچیک هاش با شوهراشون اومدند توخوابم و خلاصه که جالب بود. آتشی به جانم افتاد که چطور می تونم پیداشکنم. با یکی دیگه از همدوره ای هامون که هنوز تو اون محله زندگی می کنه تماس گرفتم که تو رو به پیر به پیغمبر از فلانی چه خبر داری و می تونی پیداش کنی ؟ دوست طفلک مشترکمون رفته بود دم خونه ی سابقشون و دیده بود از اون جا رفتند و هیچ کس از آدرس فعلیشون خبر نداره ولی شنیده بود که این دوست ما دو تا پسر داره و برای خودش دندون پزشک هم شده و خلاصه یه جورایی این خواب من انگار درست در اومده بود. خواب هایی از این دست زیاد می بینم و گاهی نه همش ولی گاهی به واقعیت تبدیل می شه. همسر عزیز دل می گه تا حالا کسی رو ندیده که به اندازه ی من خواب ببینه (مثل همون سوسکه و دست و پای بلورین دیگه:) مثلا هر وقت از آزی نامه ی کاغذی دارم و یا از یه سری دوستام ای-میل دارم شب قبل یا روز قبل خوابش رو می بینم. حالا این که چیزی نیست ، مسئله ی مهم تر اینه که چند سالیه می تونم روند خوابم رو تغییر بدم یعنی اگر شب خواب بدی ببینم که در خطرم، وسط خواب و سر به زنگاه از خواب بیدار می شم . با چشمان بسته آبی می خورم یا دستشویی می رم که خواب از سرم نپره و بعد میام سر جام می خوابم و دنباله ی خواب رو به میل خودم تغییر می دم. یعنی سوپرومن بازی و این حرفا...

دیشب خواب دیدم در طبقه ی دوم یک ساختمون بسیار کوچیک یک اتاق خیلی کوچیک دارم و اتاق بغل دستی ام هم یکی از دوستان هندی ام که یه پسر جوانی ست اجاره کرده و تو پا گرد طبقه ی پایین یک اتاق باز هم کوچیک تر از ما هست که صدام حسین اونجا نشسته . توی خواب می دونستم که قراره اعدامشکنند و خودش هم اطلاع داشت. بیچاره آسته می رفت و آسته میومد و منتظر اجرای حکم بود. ظاهرا دادگاه بهش اجازه داده بود که تا قبل از مرگش آزاد باشه. محله مون شبیه محله های قدیمی تهران بود. من تو خواب فکر می کردم در فرانسه هستم ولی جالب این جا بود که وقتی می خواستم آدرسم رو به پلیس بدم که حالا شرحش رو می دم، آدرس خونه ی حالامون رو در آمریکا می دادم. چه آش شله قلمکاری شد ها...

یه بار صدام از خرید برگشته بود و بیچاره یک کوله انداخته بود روی شونه اش و ریش و سبیل هم داشت . تقریبا ظاهرش مثل همون وقتی بود که تو عراق گرفته بودندش ولی ریشش کوتاه تر بود. باری ایشون داشت از خرید میومد که من توی راه پله دیدمش و بهشسلام کردم و اونم با تعجب که یکی پیدا شده بهش سلام می کنه، جوابم رو داد. بعد چند ساعت بعدش که من بر می گستم دیدم در اتاقشرو باز کرده و ملتمسانه نگاه می کنه. نشستم تو راه پله و اونم نشست روی پله ها ولی پایین تر از من. راجو هم اومد رد شد و محلشنذاشت و با اشاره به من گفت که چرا با این مردک نشستی. خلاصه که صدام شروع کرد درددل کردن با من و تو چشماش اشک جمع شده بود. منم خوب گوش می کردم و نچنچ می کردم. بعد فرداش دیدم اومد تو طبقه ی ما و می خواست بره تو اتاق راجو ولی راجو بیرونشکرد و گفت که همون تو راه پله بمونه بهتره. عد خواست بیاد تو اتاق من که یه چایی با هم بخوریم و منم وحشت کرده بودم چون احساس می کردم پررو شده و ممکنه باعث دردسر بشه. رفتم تو اتاقم ولی دیدم داره در رو هل می ده. منم در رو با هر چی فشار بود بستم و اومدم سراغ تلفن همراهم و به پلیس زنگ زدم و با بدبختی و ترس و لرز و صدای آهسته، آدرس خونه ی خودم و همسر جان رو دادم. خانمی که پشت گوشی بود گفت ببخشید ولی هیچ نیرویی نداریم که به محل اعزام کنیم . نه ماشین داریم و نه مامور. حالا صدام هم هی داشت با قفل در ور می رفت و عنقریب بود که بیاد تو. من زنگ زدم به یه جای دیگه و خلاصه گفتند تا یک ساعت دیگه پلیس میاد. منم دیگه دیدم چاره ای نیست، رفتم توی تراس و از اونجا مثل زورو پریدم تو کوچه و همون جا وایسادم. صدام اومد تو اتاق من و شروع کرد به گشتن وسائلم و من هم آه از نهادم بلند شد چون پول و یک کیسه جواهر و طلا رو جا گذاشته بودم و تمام کارت های شناسایی ام رو. ایشون هم جواهراتم رو برداشت و اومد تو تراس و جلوی چشم من جواهرات و پولم رو که تو یه کیسه ی پلاستیکی بودند برداشت و اون طلا زرد های دهاتی که نمی دونم از کجا اومده بود تو اون کیسه و من اصلا کی خریده بودمشون رو از رو تراس پرت کرد جلوی پام. بعد هم گفت که حآلا میاد حسابم رو می رسه و من نمی دونستم تو اون تاریکی چه بکنم... اینجا بود که با علم به ناتوانی ام در سر سامان دادن به اوضاع و احوال در خواب، از خواب بیدار شدم و اطمینان پیدا کردم که تو خونه ی خودمون و پیش همسر جانم. هر چه بیشتر چسبیدم به همسرم و خوشحال و مصمم و قوی برگشتم تو دنیای خواب.

یک فلشبک زدم به زمانی که تلفن می زدم به پلیس. از همون جا به همسر جان زنگ زدم و اون گفت ترتیب اومدن پلیس رو می ده. بعد دویدم طرف پول و مدارک و البته کیسه ی طلا و جواهر و بعد پریدم تو تراس و بعد توی کوچه و منتظر شدم که قیافه ی صدام رو ببینم که این بار دیدنی بود. صدای بوق ماشین پلیس رو از دور می شنیدم که دیگه خوشحال و راضی از خواب بیدار شدم و دیدم جدا صدای آژیر ماشین پلیس از خیابونمون داره میاد. ساعت رو هم نگاه کردم نزدیک ۴ صبح بود و دیگه با خیال راحت خوابیدم. حالا تعبیرش چیه و اصلا صدام حسین تو خواب من چی کار داشت؟ این رو دیگه باید متوالیان امر و صاحبان نظر بدونند... :))))

سه سال؟

2006-12-26T23:41:00.000-08:00

راستی چه بر سر بم آمد؟

بازی یلدا

2006-12-22T18:54:00.000-08:00

خب خب شب يلدا هم گذشت و خوشمزه گذشت و پر از خوردن بود. نرگس جيگر طلا من رو هم دعوت به بازی کرده که من در يک اقدام انتحاری می خوام پرده از چند راز سربه مهر بردارم که تا حالا اين کار رو نکردم.

قسمت بی ناموسی:
۱- من اصلا عاشق اينم که وقتی تو خيابون با همسر راه می ريم و اون دستش رو دور شونه ی من می ذاره، دست مبارک راست من از دور کمر ايشون رد بشود و در جيب سمت راست پشت جا خوش کند. اصلا هم برام مهم نيست کسی به ما چپ چپ نگاه کنه. شما هم امتحان کنيد خيلی خوبه؛)

۲- چند ماه پيشبه دندونپزشکم که يک خانوم ماه ايرانيه، پررو پررو گفتم.... نه نمی گم خيلی بده :) خجالت کشيدم...

قسمت دراماتیک:

۳- شب عروسیمون از بس فشار های مهربانانه ی تنی چند از بستگان بر من زیاد بود و محبت فراوان کرده بودند ( بستگان درجه ی دو) من به مدت ۴۶ دقیقه و ۵۵ ثانیه در آغوش همسرم گوله گوله اشک ریختم و هق هق گریه کردم و بعد که حالم خوب شد راحت تا صبح خوابیدم.

قسمت با ناموسی:

۴- کلاس سوم دبيرستان تا وسط های چهارم دبيرستان نور الهی به من تابيده بود و من دو سال چادری شده بودم. دو سال تمام وای ی ی ی

۵- ۷ سالم بود که با خواهرم و دختر کارمند پدربزرگم که به ترتيب ۹ ساله و ۶ ساله بودند، هر سه عاشق مش رمضون کارگر پدربزرگم شده بوديم . يک دل و نه صد دل. مشرمضون قدی به بلندی شير علی قصاب داشت و موهاش بور بود و يک سبيل خرمايی هم داشت. وای چه شود. آهان راستی اون موقع ۲۵ سالش بود. فکر کنم اين اولين عشق زندگی من بود که يه چند هفته بيشتر طول نکشيد.

۶- یه بار تو عمرم دزدی کردم و اونم دزدیدن یک مشت آلبالو خشکه از خونه ی همسایه ی روبروییمون که دخترش همکلاسیم بود در سن ۱۰ سالگی. انقدر این خانم هنرمند و ماه بود و از این کارهای خوشمزه می کرد که نگو. ولی به ما هیچ وقت تعارف نمی کرد.

از موناهیتای گل، نیلوفر تاجبخش خوشگلم، پوپکی خودم که بهش زنگ زدم ولی زنگ اصلا نخورد و می خواستم سورپریزش کنم، شراره های آتش عزیزم و انگشت نمای گل، خواهشمی کنم اونام این بازی رو هرچند باتاخیر ادامه بدند.

2006-12-19T12:11:00.000-08:00

بار اولی که برگشتم تهران، احساس کردم انگار همين ديروز بوده که ترکشکردم. اون يک سال انگار در خواب و رويا گذشته. انگار يکی اون روز آخر رو به اين روزی که برگشتم کوک زده بود. تنها چيزی که باعث می شد گذر زمان رو درک کنم، جای خالی آدم ها بود. فکر کردم اين حس مختص بار اول است و بس. اما بار دوم باز در راه خانه از مهراباد، همين حس مرموز را داشتم. لا کردار، تلخ و شيرين بود این حس. نصفه شب از خیابون های محبوب نارنجی رنگم ( به خاطر نور خیابون ها) می گذشتيم و به در و ديوارها و مغازه های آشنا خيره شده بودم. انگار می خواستم تصويرشان را تو ذهنم نگه دارم و ابدی کنم يا اين که با تصاوير دو سال قبل مقايسه شان کنم. بار سوم آمدم بعد از يک سال. چهره هايی که دوستشان داشتم و دارم پشت شيشه های مهرآباد به رویم لبخند می زدند. چقدر هيجان زده شدم. دوستی که به خاطر آمدنم مرخصی گرفته بود تا سورپريزم کند. شب کنار هم تا صبح ناگفته های يک سال غيبتم را مرور کرديم، خنديديم تو تاريکي، جلوی دهانمان را گرفتيم که مبادا صاحب خانه ها را بيدار کنيم. گفتم و گفت، شنيدم و شنيد. چقدر دوستش دارم خدايا. فردا صبح با هم رفتيم تهران گردی از ۹ صبح تا ۱۰ شب. رفتيم انقلاب، جمهوري، ولی عصر، قنادي، چلوکبابی نايب پارک ساعي، سينمای ميدان ولی عصر و فيلم زن زيادی... باز هم یک سال نبودنم محو شده بود گم شده بود آن وسط. اما باز نبودن چند عزیز گذر زمان را مثل تلنگري، ياد آور شد...

اين نوشته ی سرزمين رويايی علت نوشتن اين چند سطر شد. هرچند با احساس پرسوناژ درون نامه همذات پنداری نمی کنم ولی زیبا نوشته شده. هزارتو را بخوانيد، خالی از لطف نيست...

خوب کرديم و بازم می کنيم...

2006-12-12T15:51:00.000-08:00

* تو ايران نيستم که تو انتخابات شورای شهر( و نه خبرگان ) شرکت کنم ولی اگر بودم حتما اين کار رو می کردم. خيلی خوب هم می دونم که گزينش و کارهای پشت پرده به هيچ وجه دموکراتيک نيست و کانديداها هم خيلی هاشون اون چيزی نيستند که من دلم می خواد باشند. استدلال های مخالفين شرکت هم هرچی باشه و خيلی هم محترمه، ولی دلم نمی خواد دوباره به وضعی برگرديم که شخصا خودم در کودکی و جوانی و نوجوانی تجربه کردم. ديدن عکس های دانشجو ها تو وبلاگ های مختلف و قسمت هایی کوتاه از فيلم روز ۱۶ آذر تو TV5 دوباره اون روزها رو برام زنده کرد. ديدن دانشجوهای مثلا بسيجی و هيبت هايی که دارند (ته ريش، انگشتر عقيق، ريش های کم پشت، لباس های متحد الشکلشون) من رو ياد همون روزهايی انداخت که کسانی با همين ظاهر روی ما بچه های ۱۳-۱۴ ساله آب و گل می پاشيدند و با موتورهاشون گاز می دادند و می رفتند. يکيشون پسر فشاری سر کوچه مون بود ( نمی دونم چرا به باباش از همون زمان های قبل انقلاب می گفتند آقای فشاری و اسم مغازه اش هم به جای سوپر، فشاری بود) که يهو زد و انقلاب شد و اينا شدند گربه ی عابد و زاهد. آقای فشاری خودش مرد خوبی و بی سر و صدايی بود ولی ديگه بعد انقلاب تو صورت ما نگاه نمی کرد. يعنی از سال ۵۶ تا سال ۵۷ نمی دونم چی شده بود که اين اتفاق افتاده بود. پسرش هم از اون بچه تخس های محل بود که رفت و بسيجی شد و مامور آب و گل پاشيدن تو سک و صورت دخترهای محل. تنهایی و یا با دوستاش موتور هوندا سوار می شد و پيرهنش هميشه رو شلوارش بود. گاهی که بیکار بود یا اسلام به زعم آقایان به شدت در خطر افتاده بود، ترک موتور دوستشمی نشست و سطل دستشمی گرفت. گمونم یکی از اون سطل ماست های تو مغازه ی باباش رو بلند می کرد و به امر مقدس ساختن این معجون می پرداخت. شنيدم بعدها يکيشون شهيد شد. مطمئن نيستم همون آب و گليه بود يا برادرش. حالا اين مقدمه رو نوشتم که بگم ديدن بسيجی های جان برکف من يکی رو پرت کرد به اون روزها.

**و اما پينوشه مرد و اين رزها از KPFK گرفته تا Democracy Now! همه جا از کشتار ۳۰۰۰ و خرده ای و ناپديد شدن مبارزين دوره ی تاريک پينوشه می گند. بیشتر مردم تو خیابون ها به شادی و پايکوبی مشغولند و گاهی هم گريه می کنند که حيف شد مرد و اين همه سوال بی پاسخ گذاشت. هنوز عکس عزيزانشون تو دستاشونه و غم بزرگی رو دل و تو چشماشون. از خودم می پرسم وقتی در سال ۶۷ بيش از ۴۰۰۰ هزار نفر از جوون های پرشور و انقلابی با هر مرام و مسلک و خط و مشی ای اعدام شدند و خود من شخصا تا قبل از اومدنم به فرانسه و این فراگیر شدن جادوی اینترنی و ارتباطات، از هيچ کدومشاطلاعی نداشتم جز به صورت مبهم، چرا اين طور که در همه جای دنیا راجع به ديکتاتوری پينوشه و کشتار و مرگ و ميری که به راه انداخت حرف ها زده می شه و مقاله ها نوشته می شه و تصاوير پخشمی شه، در مورد کشتار ۶۷ اون طور که بايد و شايد خبری نيست؟ کم کاری ايرانيان عزيز چه در داخل و صد البته در خارج در نقل واقعيت ها و آن چه بر پيکره ی جوانان ما مثل بختک فرود اومد؟ چرا يک آقايی به اسم عباس ميرزا ابوطالبي که در شکل و شمایل اصلاح طلبی قد علم کرده، به خودش اجازه می ده در پاسخ به اين سوال بگه: "خوب کردیم و اگر کسی در جبهه‌های جنگ شهید نداده حق ندارد حرف بزند!" کسی که کشتن ديگری رو به خاطر دگر انديشبودن مباح و روا می دونه و با پرروگی می گه خوب کرديم و بازم می کنيم، متاسفم که بايد در انسان بودنششک کرد، شک کردنی. دلم جدا می خواد از کسانی که يک روزی تو انقلاب شرکت موثر داشتند و هيجان اون روزها رو درک کردند و سوار بر جريان مقاومت ناپذير اون موقع بودند، به من جواب بدند چرا کم نبودند و نيستند امثال من که روحشون از فاجعه ی ملی شهريور ۶۷ خبر هم نداشت؟ چه کرديد تا از ياد نره و چه کنيم تا زنده بشه؟ منظور من بيشتر در سطح جهانی مطرح کردن اين موضوعه. من که اون روزها ۵ سالم بيشتر نبود و چشم بر هم زدم و انقلاب رو تنها با روسری ژرژت سورمه ای شناختم که در یک روز اول مهر آخر دهه ی پنجاه به زور زیر گلوم گره زدم.

*** می گند چرا عکس آتيش زدند و پاره کردند. من اين کار رو تاييد نمی کنم ولی مگر غير از خودتون اين کارها رو تو جامعه رواج داده؟ شمايی که مدام صحنه های هيجان انگيز سوزوندن اين پرچم و اون پرچم رو نشون می ديد و چهره های هیجان زده ی خشونت طلب گرد آتش رو تو تلویزیونتون تبلیغمی کنید و هورا می کشید. شمایی که تو مدرسه ها با شعار های مرگ بر... اولين درس مرگ ديگری خواهی و خشونت ورزیدن رو تو سرهای کوچک بچه ها زور تپون می کنید. شمایی که می شکنید و آتیش می زنید و شعار می کشم می کشم سر می دید. این هم نسل دستپخت و حاصل تلاشهای بیست و اندی شماست. بچشیدش . چه طعمی می ده؟ اگر به حرف و درد دلشون گوش می داديد و آن چه که "حق مسلم" ( اين حق مسلم هم دمار از روزگار ما در آورد) اوناست ازشون دريغنمی کرديد، جان من کار به آتش زدن عکس نمی کشيد...

**** اين هم آهنگ زيبا و تصاوير چه گوارا. حال و هوای زيبايی داره اين صدا و اين آهنگ. به خاطر اين آهنگ که با ورسيون های مختلف خونده شده و می تونيد تو همين لينک به چند تاشگوش بديد، می خوام برم اسپانیایی یاد بگیرم:)

من و او

2006-12-04T22:46:00.000-08:00

*وقتی بهم می گه عزیز دلکم تو اين همه سال کجا بودي؟ حرفی ندارم بزنم جز اين که دست هام رو محکم تر دور گردنش گره کنم...

**اين چند روز که مريض شده طفلک من، جيگر درد گرفتم. امروز که از سر کار برگشتم خونه حالش خيلی بهتر بود. با هم نشستيم و فيلم دختری با گوشواره ی مرواريد رو دوباره ديديم...

*** اون روز که رو زمين نشسته بودم و روزنامه های لس آنجلس تایمز رو مرتب می کردم، اومد دو زانو نشست کنارم. مودبانه گفت: جيگر طلا دعوت کريسمس من رو قبول می کنی؟ با من ميای مهمونی اداره مون؟ خنديدم. خنديد. گفت البته بليت ورودی برات رزرو کرده بودم ولی گفتم رسما هم دعوتت کنم. گفتم که چقدر اين کارهای ظريفش رو دوست دارم. روزنامه های لس آنجلس تايمز هنوز کنار اتاق مرتب نشده باقی مونده...

2006-11-30T10:07:00.000-08:00

باز هم ۹ آذر. چهارمین سال! نمی دانم تا کی می خواهم سال هايی را که نيستی بشمارم. امروز که از پنجره ی آشپزخانه به آسمان آبی و زردی دلنواز خورشيد نگاه کردم، ياد يک روز بهاری افتادم که تمام خيابان ... تا خانه را پياده آمديم. وقتی ۹ آذر از راه می رسد ياد روزهايی ميافتم که خوب بودند. روزهای تلخ اما گاه گاه به سراغم می آيند ولی ۹ آذر دلم برای غربت و تنهايی ات به درد می آيد. حتما می آيند با گل! امروز پنج شنبه است. مطمئنم يکی از ما که مهربان تر از ديگران است و بود به سراغ تنهای ات خواهد آمد. با خانواده ی کوچکش. پسرانش می پرسند از تو. با دستان کوچکشان به عکس روی سنگ اشاره می کنند و او کلمه ی پدر بزرگ را برايشان تکرار خواهد کرد...

2006-11-17T09:13:00.000-08:00

ديشب که همسر پشت کامپيوترس نشست منم دفتر و دستکم رو جمع کرد اومدم روی تخت پهنش کردم. به عادت تمام اون روزهای دانش آموزی دمر افتاده بودم روی متنی که داشتم ترجمه می کردم و هر بار هم بلند می خوندم که اون هم نظری بده. غرق بودم لابه لای کلمه ها و جمله ها که لينگ گزارش تد کاپل رو باز کرد و گفت که نگاه کنم. اولين لينک مربوط بود به مصاحبه ی اين خبرنگار کانال ديسکاوری با يک آقايی در تهران. گاهی نگاه کردم گاهی فقط گوش دادم. دومين لينک مربوط بود به مصاحبه ای با يک جوون اصفهانی و دوستاش در ميدان نقش جهان. نمی دونم چی بود تو کلام اين بچه (پسر دبيرستانی) که انقدر منقلبم کرد. لهجه ی اصفهانيش، سادگی و راستگوييش، يه جور مظلوميت یا نگاهش؟ خيلی بهم ريختم. شايد ياد روزهای گذشته ی خودم افتادم شايدم ياد برادر کوچکم. شايد ياد خيلی از آرزوهاييم افتادم که يه روزی حتا تصور دست يافتن بهشون رو هم نمی کردم. شايد ياد بدو بدو های خودم برای پيدا کردن کار، گريه هام، نا اميدی هام، طفلکی بودنم در اون روزها که رنگش گاهی بدجوری خاکستری می شه. یاد روزهای خوب گردش تو نقش جهان، یاد مظلومیت خیابون چهارباغ که یه سری دورشهری به اسم ساختن مترو دارند خرابش می کنند ، ياد چيزهايی که می تونستيم داشته باشيم و ازمون دريغ شد...

لينک کامل مصاحبه ها اين جاست. می تونيد ببينيد.

خانوميت!!!

2006-11-15T08:51:00.000-08:00

می شينم و به دست های پر از چين و چروکش که با مهارت گل کلم ها رو خرد می کنه و بغل هويج های منظم خرد شده می ذاره، با دقت نگاه می کنم. می گه هر وقت مياد آمريکا برای بچه ها از ترشی سير گرفته تا پياز ترشی تا ترشی ليته و مخلوط و شور درست می کنه و تا يک سال مشکلی ندارند. می گم تو فروشگاه ايرانی ترشی هست ولی زياد خوشم نيومده و قيمتش هم به نسبت مزه ش گرونه. می گه ديگه شوهر کردی، خانوم باش ديگه! می خندم از ته دل. می گه که جدی داره حرف می زنه و بايد کدبانو باشم و خونه دار و البته خانوم. سربه سرش می ذارم می گم چششششم چون شما می گيد ديگه خانوم می شم. می گه که خودت بايد ترشی بذاری و باز رو کلمه ی خانوم اصرار می کنه. می گه خرج شوهرت رو کم کن.

می گم حالا اين خانوم شدن چطوری درست می شه؟ می گه: ۳ تا بادمجون متوسط رو تو سرکه سيب می جوشونی. ترخون و مرزه و گشنيز و جعفری هم از هر کدوم يه بسته می گيری و خرد می کنی. بادمجون رو له می کنی و با اونا قاطی می کنی. هويج و گل کلم و کرفس رو ريز و بادقت خرد می کنی. سيب زمينی ترشی هم که نيست ولی اگه بود خيلی بهتر بود. خلاصه که بعد از اين که همش خشک شد قاطی کن و بهش سیاه دونه هم بزن و بذار توی يه "بولونی". از ۹۹ سنتی بخر. ببينم چه می کنی دختر.

با همسر نازنين رفتيم و همه ی دستورات خانوم شدن رو همراه و شونه به شونه ی هم مو به مو اجرا کردیم. سیب زمینی ترشی هم پیدا کردیم. يک شنبه ای هم ريختيمشون تو "بولونی". نفس عميقی کشيديم و هر دو احساس کرديم چقدر خانوووووووووم شديم و کلی باد به غبغب داديم. هرچند همسر نازنين چند باری گفت کاشکی می رفتيم سوپر ايرونی ها و خانوم می شديم:))

امروز خانوميت بهم چشمک زد. بعد از دو روز رفتم و يک کاسه ی کوچيکش رو همراه غذا بلعيدم. خانوميت بس ناجوانمردانه خوشمزه بود...

2006-11-10T21:59:00.000-08:00

*باز با تاخير ولی حيفم اومد اين عکس های خوشگل رو اين جا نگذارم. دوتای اول کاخ اليزه ی پاريس و اهدای لژيون دونور به شيرين عبادی. بی نهايت دلم می خواست اون جا بودم. برای عبادی از صميم قلبم احترام قائلم و برای تمام فعاليت هايی که برای حقوق زنان و حقوق بشر انجام می ده، ارزش قائلم.اميدوارم سالم و سلامت و همين طور قوی باشه.

** عکس های بعدی هم دست گل های خودم است که در سن ديگو گرفتم. يکی از عکس ها رو خيلی دوست دارم يه کم تار افتاده ولی طوری نيست. اين اولين بار بود که تونستم در يک جمع خودمانی و دوستانه پای صحبت شيرين عزيز بشينم و از نزديک باهاش صحبت کنم. البته عکس ها مال دو ماه پيش است.

"بر پا خيز از جا کن :))

2006-11-07T13:22:00.000-08:00

*اين هم راهپيمايی از نوع اينترنتی که به همت گزارشگران بدون مرز امروز و فردا (سه شنبه و چهارشنبه) علیه سانسور در اینترنت برگزار می شه. با يک کليک ساده روی نقاط سياه روی نقشه که در واقع کشورهايی ست که سانسور در آنها صورت می گيره، می تونيد در اين حرکت همگانی بر ضد سانسور اينترنتی شرکت کنيد. جمله ی قشنگی در اين سايت خوندم که " آزادی بيان و عقيده ، تجمل نيست بلکه حق همگان است. " "La liberté d’expression n’est pas un luxe. C’est un droit pour tous ". اين جا هم می تونيد صدای خودتون رو ضبط کنيد و پيغامتون رو بگيد. بنا به پیشنهاد دست اندرکاران تنها می تونيد بگيد" Honte a Yahoo/ Shame on yahoo/ خجالت بکش ياهو:) / شرمت باد" بقيه اش رو خودتون بخونيد. به انگليسی هم هست.

**امروز بعد از مدت ها رفتم سراغ مسنجرم تا " آف لاين " هام رو چک کنم که ديدم لینک های
متعددی در مورد فيلم زنده ی رابطه جنسی يک شخصی و اخبار مربوط به اون در بين پيغام ها بود. يک لحظه با خودم گفتم آخه اين جماعت تا اين حد بيکار و ول معطلند که اين طور اين خبرها رو دست به دست می کنند و برای ديگران هم می فرستند که نکنه بی خبران سرشون کلاه بره و از قافله عقب بيافتند. تازه کلی پياز داغ ماجرا رو هم زياد می کنند و نظر شخصی شون رو هم می نويسند و يه عالمه علامت تعجب و سوال و نقطه و ويرگول هم جلوش. نمی دونم دوستانی که اين دست خبرها رو برای ديگران می فرستند، يک لحظه از خودشون می پرسند که اگر اين مسئله صحت داشته باشه ، مسئله ی شخصی خود طرفه و به هيچ کس ارتباطی نداره؟ اين جاست که گاهی با همه ی اهن و تلپی که داريم و مدام پز روشنفکری و تحصيلات و تيترمون رو به رخ هم می کشيم، در عوض از ادب و اخلاق اجتماعی بويی نبرديم.
برای فرستندگان اين لينک ها هم پيغام گذاشتم که لطفا از اين خبرها برای من نفرستيد و به حريم خصوصی افراد احترام بگذاريد.

از اون طرف مدام ای-میل هایی دریافت می کنم از کسانی که سالهاست در خارج از کشور زندگی کردند و مقاله ی فلان استاد و فلان سرور و فلان دانشمند و فلان نجات دهنده ی ایران رو با اصرار برات می فرستند که نکنه با نخوندنش نصف عمرت بر باد بره. به خودت می گی بذار ببینم این طرف حرف حسابش چیه و مقاله رو می خونی. همون شعار زدگی، فحاشی به خاتمی، مرگ گفتن ها که چشم دیدنش رو ندارم، دعوت به مبارزه ی مسلحانه که تنها راه نجات ایران است. می گم نه این طوری نمی شه. برای فرستنده ی لینک مقاله، نامه می دم که عزیزم لطفا از این دست مقاله ها برام نفرست و ارزش وقت من بیشتر از این هاست که صرف خوندن این شعارها و پرده دری ها بشه. اگر حرف حساب باشه به دیده ی منت می خونم ولی این فحاشی ها رو تحمل نمی کنم. بلافاصله جواب می گیرم: "ای خانم که دم از دموکراسی می زنی، اینه دموکراسی تعریفی تو؟ فرق تو با خونخواران و جنایت کاران فعلی چیه؟ آی استحاله شده. اگر بر حسب محال در فردای ایران قدرت به دست شما افتاد همین جوری می خواهید مخالفین نظری خود را ساکت کنید؟ این است آن آزادی که ما را محکوم به نفهمیدنشمی کنید؟...." :)

القصه که هر کدوم از ما باید خودمون رو در برابر وجدانمون مسئول بدونیم و سعی کنیم فرهنگ سازی کنیم. به حریم خصوصی هم احترام بذاریم همون طور که انتظار داریم دیگران به حریم خصوصی ما احترام بذارند.

صدام حسين اعدام می شود...

2006-11-05T15:17:00.000-08:00

صدام حسين اعدام می شود. صدام حسين، صدام حسين، صدام حسين... چه روزهای تلخی بود آن روزهای موشک باران های تهران، جلسه ی امتحان فيزيک و برگه های امتحان که يک لحظه در هوا پخش شد و بر و بچه های دبيرستان ما هجوم بردند طرف در خروجی... چه روزهای تلخی بود روزهای بمباران هوايی و سياه شدن آسمان... منيرسادات همسايه ی بخت برگشته ی ديوار به ديوار خونه ی بچه گی ها که تو زندگی ش فقط و فقط از پدر و نامادری و بعد شوهرش کتک خورده بود، آه می کشيد و می گفت: "خدا لعنتت کنه صدام! خدا به زمين گرمت بزنه!" درست مثل همون موقع هايی که زير ضربات کمربند شوهرش که از قضا اسمش حسین بود، بدنش سياه می شد و داد می زد: " خدا لعنتت کنه حسين! خدا به زمين گرمت بزنه!"

سال ها باید می گذشت تا از تلويزيون فرانسه چهره ی ترحم انگيز و بخت برگشته ی صدام حسين رو ببينم و صدای منيرسادات رو از دور دست ها بشنوم. خدا صدام رابه زمين گرم زد ولی منير سادات سال ها بود که در گوشه ای از بهشت زهرا برای هميشه آرميده بود...

حالا نه در ايران و نه در فرانسه، شنيدم که حکم اعدامش صادر شده. چه احساسی دارم؟ قدر مسلم خوشحال نيستم. از شنیدن خبر اعدام جنايت کارترين انسان هم خوشحال نمی شم. حرفی در این نیست که کشتن انسان های بی گناه، پست ترين و زشت ترين کار دنياست و صدام پست ترين و پليدترين کارها را انجام داد ولی با تمام وجودم اعتقاد دارم که با چوبه ی دار ياد و خاطره ی اون همه جنايت هرگز از بين نخواهد رفت. حتا دلم خنک هم نخواهد شد. کشتن و اعدام کردن و نابود کردن حق هيچ انسانی نيست حتا پليدترين آن ها. کاش تا ابد زندانشمی کردند و اين قسمت تاريک کشورشان را با چوبه داري، برای ابد تسلیم فراموشخانه نمی کردند. کاش...

"بر کبرا ببخشاييد..."

2006-10-23T08:33:00.000-07:00

خانم ها مينا و بي بی نياکيان! آقايان عليرضا، عبدالرضا و رضا نياکيان،

ماه رمضان امسال چنان به سرعت سپری شد گويی چشم برهم زدنی بود؛ گويا روزها و شب ها ی این ماه برای رسيدن به انتهای راه خود، از یکدیگر پیشی گرفته اند. پايان اين ماه برای من به منزله ی به پايان رسيدن يک زندگی ست. زندگی دختری جوان به نام کبرا که بی شباهت به زندگی دختران هم سن و سال اوست.

مينا خانم عزيز، بی بی خانم بیشتر از هرکسی روی صحبتم با شماست چرا که از جنس هم هستیم و شاید حرف یکدیگر را بهتر درک کنیم. مینا خانم عزیز! من غم و درد بی پایان شما را با تمام وجودم حس می کنم زیرا مادری دارم که عاشقانه دوستش دارم، همان طور که شما مادر خود را عاشقانه دوست داشتید. مینا خانم دوری از مادر و جای خالی او را با گوشت و پوست و استخوانم می فهمم زیرا که مادرم فرسنگ ها از من دور است. درد و اندوه جگر سوز شما را می شناسم زیرا دیگر مادری نیست که صدایش را بشنوید و با او از هر دری سخن بگویید. لرزش قلب دردکشیده ی شما را آشنایم زیرا که قلبم از غیبت چند روزه ی مادرم و نشنیدن صدای پرمهرش از فرسنگ ها فاصله و از پشت گوشی تلفن بارها لرزیده و به تب و تاب افتاده است. می دانم حضور مادر معنایش چیست. می دانم خشم و ناراحتی شما از برای چیست. مینا خانم، عزیزم، مادر نازنین من، هم سن و سال شماست، شاید برای همین بود که به خودم اجازه دادم برایتان نامه ای بنویسم و چند کلمه ای دخترانه با شما صحبت کنم. به عنوان یک انسان، یک زن، یک دختر و در نهایت به عنوان یک معلم می خواستم چند کلمه ای درد دل بگویم، مینا خانم!

مینا خانم، عزیزم، می خواستم برایتان از چشم های معصوم دخترکان ۱۷ ساله ای بگویم که شاگردان کلاسم هستند؛ از چشم های شاد، سبکبال و پر از شیطنت آنها که در ۱۷ سالگی از زندگی و مسئولیت دشوار آن هیچ باکشان نیست. چشمانی که هر روز به رويم لبخند می زنند. شاداب و پر از رنگ زندگی! در این یک ماه، چشمان معصوم و شاد شاگردانم به جای آن که سرشار از انرژی ام کند، غمگینم ساخته چرا که یادآور چشمان دخترکی هستند که سالیان پيش، فقر مالی و فرهنگی خانواده اش، اوضاع نابسامان اجتماعي، بی عدالتی و هزاران عامل ديگر که خود بهتر می دانيد، سرنوشتش را به گونه ای ديگر رقم زدند. دخترک ۱۷ ساله ی آن سال ها و زن امروز اين سال ها، خود قربانی ای بيش نيست. قربانی کوته فکری و فقر فرهنگی و ستمی که جامعه ی ما ساليان سال است بر شانه های دخترکان و زنان آن مرز و بوم تحميل کرده ست. مينا خانم، عزيزم! در باور من، دخترکان ۱۷ ساله هنوز ميانه ی کودکی و بزرگسالی سرگردانند و نيازمند حمايت بزرگانند؛ نيازمند دستانی قوی هستند که دستشان را بگيرد و از خوب و بد زندگی در گوششان بخواند، روش و شيوه ی زنداگانی نيکو را برايشان زمزمه کند و شانه های نحيفشان را پشتيبان و تکيه گاه باشد. انصاف نيست که در اين مرحله ی دگرديسي، به ناگاه و شتاب زده، در دريای پرتلاطم زندگی پرتاب شان کنيم که سرنوشتی جز غرق شدن در انتظارشان نخواهد بود. مگر آنکه شانس ياری کند و تکه چوبی بر آب مانده و يا دستی پرمهر از راه برسد.

مینا خانم، عزیزم! کبرا زندگی مشقت باری داشته است. یقین دارم که خود بهتر از من می دانید. ایمان دارم که ۱۷ سالگی دخترکان خود را به خاطر می آورید و می دانید که ۱۷ سالگی زمان شادی و نشاط و درس خواندن و پیشرفت است و نه به دوش کشیدن بارسنگین مسئولیت یک زندگی. از همان ابتدای تولد، زندگی روی خوش خود را از کبرا و دخترکان جنس او دریغ کرده است. اگر کسی نيازمند نباشد و آرزومند خلاصی از يک زندگی پر از مشقت، امکان ندارد که تن به ازدواجی دهد با اين همه تفاوت. این ناهمگونی چه ها که نمی کند!!! شما را در غمی بی پایان فرو می برد و دخترکی را به سوی سیاهی. شکی نیست که اندوه بی پایان شما را هر انسانی لمس می کند و می فهمد. می دانم که در اين سال ها اين اندوه همچنان زنده است و شما را لحظه ای آرام نمی گذارد. شما حق داريد که فراموش نکنید ، حق داريد که بر اين دخترک خشم بگیرید، ولی التماس می کنم که اين خطای بی بازگشت را بر کبرا ببخشاييد.

مينا خانم، عزيزم! بيایيد نمونه ای شويد از بخشودن! زندگی دوباره را به دخترکی هديه کنيد که در لحظه ای پر جنون، زندگانی را از مادرتان، از اين موجود عزيزتان دريغ کرده است. به گمان من معلم، کبرا در آن لحظه نوجوانی نابالغ بوده است. ايمان دارم که خود سخت پشيمان است و بارها بر اين ندامت پافشاری کرده است. باور دارم که وجدانش دقیقه ای او را آرام نگذاشته است. هفت سال است که تنبیهش می کند و روزها و شب ها در زندان بر او نهیب می زند. مينا خانم! کبرا اشتباه بزرگی مرتکب شده است. راهی بی بازگشت... بزرگواری کنید! اگر مایلید تنبیهش کنید، باور کنید که هفت سال روز و شب در انتظار مرگ نفس کشیدن، بزرگترین تنبیه است. بیایید فرصت دوباره ای به اين زن جوان بدهيد. فرصت آغازی ديگر، فرصت دوباره زيستن. بگذارید نامتان با احترام در یاد ایرانیان بماند. بگذارید نمونه ای شوید از گذشت. بگذارید الگویی شوید برای دیگرانی که نمی دانند چطور ببخشند. بگذاريد سنگ های زيرين ايرانی بدون مجازات اعدام را ما زنان با دستانمان بگذاريم. دستانی که جامعه ی مرد سالار، قرن هاست در بند و زنجيرش کرده است...

به عنوان يک انسان، يک دختر، يک زن و در آخر به عنوان معلم دخترکان ۱۷ساله، التماس می کنم بر کبرا ببخشاييد...

2006-10-17T17:05:00.000-07:00

* " شما فيلتر کنيد، ملت ما بيدار تر می شود" !!!! امام نازخاتون
نه نشد: " شما فيلتر مرحمت فرماييد، زنان ما مقاومت لطف می نمايند"!!! بااز هم همون امام نازخاتون ؛)))

آدرس جديد زنستان اينه. اگر به زنستان لينک داديد، آدرس جديدش اينه. از ما گفتن بود. کاش يه مسلمونی پيدا می شد و به من می گفت چطوری می تونم اون بالای لينک هام ، لينک جدا به نشرياتی که می خونم بدم. بی سوادی که باشه، مايه ی درد و مشکلات است!

جانان دل! کتاب " صديقه دولت آبادی: نامه ها، نوشته ها و يادها" سه جلد است و* ويراستاران اين کتاب هم سرکار مهدخت صنعتی و افسانه نجم ابادی هستند. چاپ اولش تابستان ۱۳۷۷ است و ناشرش هم "نگرش و نگارش زنان " است. اگر مايل باشيد فکر کنم بتونيد از اين طريق کتاب رو بخريد يا شايد بشه تو ايران هم پيداش کرد. من اطلاعی ندارم. اين هم عکس روی جلد :

** اگر حوصله کرديد اين فيلم رو هم ببينيد.

تف بر همه ی کسانی باد که باعث و بانی اين وضعيت شدند. آقايان اگر زحمت بکشند خانوم های شريفه ی نجيبه ی محترمه ی معززه ی معظمه ی مکرمه ی محتشمه ی مقربه ی جيگر طلای خودشون رو يک نک پا بفرستند بقالی محل که نه، همون سوپر کلاس بالای نزديک خونه شون و مزنه ی بازار و گرونی اجناس دستشون بیاد و ملتفت بشند چی داره سر مردم مياد، شايد يه کم به فکر باشند. به جای راه انداختن کاروان ۹۰ نفری از اون ور دنيا به اين ور دنيا ( تو بميری انگار ناصرالدين شاه قاجار با خدمه و حشمه و بار و بنديلشداره سفر می کنه) و خرج و برج های ديگه، بابا يه کم به فکر مردم باشيد! بعد از ديدن اين فيلم جيگرم سوخت. چی به سر جوون های ما داره مياد؟ اگر ميل داريد جيگرتون آتيش بگيره، اين فيلم رو از دست نديد.

*** راستی يکی می پرسيد اين پول نفت که قرار بود برسه چی شد پس؟خيلی وقته منتظريم:)

****التماس می کنم فيلم رو ببينيد.

*****اين هم ورژن ديگه ی فيلم که افروز عزيز يعنی مامان غزل تو وبلاگش گذاشته و هاله گلی می گه بهتر ديده می شه.

****** پوپک گلم، حال خودم همچنان عالی و خوبه ولی وقتی خبرهای ناگوار کبرا و سنگسار و این چیزا رو می شنوم دیگه دلم نمی خواد از خودم بنویسم. دل و دماغ برام نمی مونه . ديگه اين که من دو سه هفته ای ست که حسابی راننده شدم ها. الآن ديگه خوشم مياد رانندگی کنم. امروز هم يک پارک دوبل کردم که جيگرم جلا اومد. باورم نمی شه خودم تک و تنها و ديگه بدون ترس دارم رارندگی ( نه رانندگی:) می کنم:)

2006-10-10T15:09:00.000-07:00

این روزها صديقه دولت آبادي شده جزوی از زندگی ام. کتاب سه جلدی "صديقه دولت ابادي، نامه ها، نوشته ها و يادها" (ویراستاران مهدخت صنعتی و افسانه نجم آبادی) رو شب ها تنها وقتی که بی دغدغه و فکر می تونم کتاب بخونم دستم می گيرم و برمی گردم به فرانسه ی سال ۱۳۰۳ شمسی و تحصيل کردن اين بانوی محترم در سوربن. نامه های قمرتاج و فخرتاج به ايشون و جواب های صديقه دولت آبادی (خواهر ناتنی فخر تاج و قمرتاج) چنان حس نوستالژيکی رو در درونم زنده می کنه که گاهی مجبور می شم کتاب رو ببندم يا قسمت هاييش رو بلند برای همسر جان بخونم. شايد بيشتر از ۱۰۰ بار به عکس خانواده ی مهدخت صنعتی که تزيين بخش جلد کتابه، نگاه کردم. به صورت تک تک افراد حاضر ، لباس هاشون، غم گاه نهفته در چشماشون، طرز ايستادن و نشستن تک تک اونا. باورم نمی شه خانم مهدخت صنعتی حالا، همون دخترک کوچولوی يک ساله ی توی عکسه. به يادم نمياد که کتاب خاطراتی، تا اين حد جزيی از زندگی ام شده باشه و انقدر فکرم رو به خودش مشغول کرده باشه.

افکار بلند، پيشرو و مدرنی که صديقه دولت ابادی در زمان خودش داشته، به راستی قابل تحسينه. دغدغه ی باسواد کردن دختران ايراني تا آخرين روزهای زندگی اين بانو همراهش بوده. چرا که می دونسته تمام بلاهايی که سر زن ايرانی آمده و مي آید و خواهد آمد ريشه در بی سوادي، نا آشنا بودن با حق و حقوق خود و سو استفاده ی جامعه ی مردان از اين ناآگاهی ست. در پيشگفتار مهدخت صنعتی خاطره ای رو تعريف می کنه که با خوندنش دل آدم به درد مياد. می گويد: " روزی که از قبرستان قديم که اکنون پارک کوچکی در کنار رودخانه ی قلهک است می گذشتم؛ در کنار سنگ بی نامی که کنار جايگاه بازی کودکان قرار دارد، لحظاتی مکث کردم و از باغبانی که مشغول آبياری بود پرسيدم:" شما می دانيد اين سنگ از آن کيست؟" باغبان که مرد جوانی بود در جوابم گفت:"نمی دونم مال کيه، ولی شنيدم قبر زنی بوده که جلوی سينما فرهنگ لخت می رقصيده."...

انگار اين عادت جامعه ی مرد سالاره که دايم در تلاش برای خراب کردن چهره ی زنان يگانه، خوش فکر و پيشرو خودشه. حتا در جامعه ی کوچکی مثل خانواده، چنين رفتارهايی دور از ذهن و غريب نيست...

2006-09-26T14:55:00.000-07:00

انگار ماه رمضان شده.

گاهی حس می کنم چقدر دور شدم از آدم ها و چیزهایی که دوستشان داشتم و نداشتم. ماه رمضان يا ماه رمضون برای من خاطره ی تابستان های اصفهان و خانه ی مادربزرگه. افطار خوردن های دور همی و دست جمعی. پدربزرگ غرغرو که نمی دونم چه اصراری داشت که بچه ها و نوه ها قبل از روزه باز کردن، هول هولکی نماز بخونند و خوب اشکالی نداره که اين دولا راست شدن ها همش با فکر خوراکی های خوشمزه و بوی خوش زولبيا و باميه و عطر دلنواز هندونه ی زمين های پدربزرگ باشه. تو خونه ی پر از صفای مادربزرگم که بساطش با رفتنش جمع شد و رفت، ولوله ای در می گرفت این روزها. سینی دالبری آشپزخانه ی مادربزرگ پر می شد از استکان های اب جوشه با چند قاشق شکر. چای خوردن رسم نبود. بعد از افطار کردن یکی از دایی ها تخمه خربزه و گرمک ها رو بو می داد و تازه خانواده ی شلوغ مادربزرگ دور ماهی تابه ی پت و پهن تخمه حلقه می زدند و تق تق تخمه می شکستند. خنده بود و شادی، تو گویی مهمانی بزرگی بر پا بود. طرف های ساعت ۹ شب، مادر بزرگ چادر رنگی ش رو سرش می کرد و با بقیه راه میافتادیم خونه ی فامیل های دور و نزدیک. به این مهمونی ها می گفتیم: شب نشینی. مادربزرگ می گفت :" یه ماه رمضونه و شب نشینی هاش! باید صله ارحام پرستی رو به جا بیاریم. " گپ زدن ها و دور هم جمع شدن های فاميل و مهربانی و صفای اون ها ، بی غل و غشی آدم ها و ساگی شون به جرات می تونم بگم بعد از انقلاب پر کشید و رفت. انگار نه انگار که این آدم ها همون آدم های مهربان و ساده ی اون سال ها بودند. تو و منی ها، مومن های دو آتیشه ی تازه به دوران رسیده ی فامیل، امربه معروف کردن های حال به هم زن بعضی از خانم های عزیز فامیل که سابقا مدل موهاشون حتما می بایست گوگوشی باشه و حالا دماغشون رو هم به زور می ديدي، کينه ها و تنگ نظری ها همه و همه خوشی های ان روزهای شاد ماه رمضان رو کمرنگ ت و کمرنگ تر کردند. وقتی مادربزرگ برای هميشه رفت، می دونستم ديگه هيچ وقت بوی تخمه ی بو داده و صدای تق تق شکستن تخمه ها تو فضای دلپذير خانه ی مادربزرگ نمی پيچد...

اما ماه رمضان تهران، ياد اور مهربانی های انسان نازنينيه که ديگه هيچ وقت صدای پر مهرش را نخواهم شنيد. مرد بزرگی که توی زندگی، جز خوبی کردن به ديگران کار ديگه ای نکرده بود. سفره ی ساده و مختصر خانه اش هميشه پهن بود و در خانه اش به روی غريبه و آشنا باز. زحمتکش بود و درستکار با قلبی به وسعت آسمان آبی. از جنس مادربزرگ بود و مثل او با چشم بر هم زدنی رفت. امروز وقتی در نبودنش با همسرش حرف می زدم، برای لحظه ای چشمانم را بستم و خانه ای شلوغ و پر رفت و آمد ان سال ها را تصور کردم. امروز اما سفره ی افطارشان تنها دو مهمان داشت. از تصور تنهایی و سکوت خانه ی پرصفای آن ها، بغض کردم. چقدر ماه رمضان بدون مادربزرگ و هیاهوی خانه اش، بدون آقا رضا* و مهر بی پایانش، دلگیر و غمزده است...

*آقا رضا صداش مي زديم

2006-09-19T17:03:00.000-07:00

باورتون می شه دانشجوهای کالجی جوان من چشماشون مثل شاگردهای سابقم شيطون بود؟

چشم ها، شيطنت ها، لبخند ها و گاهی قهقهه ها، شوخی ها و التماس کردن هاشون که پی لی زززززز انگليسی حرف بزن :) اون معصوميت و خجالت کشيدن ها برای تلفظ حروف عجيب و غريب فرانسه جلوی همکلاسی هاشون، شرم و حيای دختر ها و گاهی پررويی پسرها، همه و همه برام آشنا بود. همه این ها رو اون دور دورها تجربه کرده بودم. تنها این بار زبان مشترک بین ما زبان فارسی نبود.

آنتونی که با فرانسه ی غلط غولوطش اول کلاس خودش رو آنتوان معرفی کرد و بعد که ازش پرسيدم اسمت که آنتونيه نه آنتوان، با اعتماد به نفس گفت: مادام اون اسم فرانسويمه؛) خوزه و پوست سیاهش و اون موهای ویزویزی و چشمان معصومش، کیمبرلی و دامن کوتاه سفیدش، کریستین با چشم های درشتش و موهای صافش و صبر و حوصله ای که به دفعات از خودش نشون می داد وقتی که به اشتباه کریستینا صداش می کردم، دانیل مهربون که مطمئنم یکی از شاگرد زرنگ های کلاسم خواهد بود و به هر بهانه ای در زمان استراحت و آخر کلاس ازم سوال می کرد، آدرین که بی نهایت شبیه بروس لی بود و مظلوم و خجالتی، کاترینا و مارینا که دو قلو بودند. در يک کلام، ديروز عشق کردم و فهميدم چقدر دلم برای کلاس درس تنگ شده بود...

اين روزها...

2006-09-17T23:32:00.000-07:00

*همه چيز سريع اتفاق افتاد. فردا دارم وارد زندگی کاری می شم. يه قسمتی ديگه از زندگی ام در اين مملکت تازه که به خاطرش هيجان زده ام. بعد از سال ها دوری از کلاس و شاگرد و تخته و گاهی بوی ماژيک وايت برد و گاهی بوی خوش گچ و لذت دلپذير گرده های گچ روی دست و لباس و گاهی پيشاني، فردا می رم که فرانسه درس بدم. اين بار شاگردهای پشت ميزم ديگه فارسی زبان نيستند و همين فکر هيجان کار رو بيشتر کرده. امروز با دلشوره ای که مدام واپس می زنمش، روی کاناپه لم دادم و کمی فيلم نگاه کردم و کتابی رو که بايد از اروی اون تدريس کنم، ورق زدم. دل بی قرارم رو پشت صورت شادم پنهان می کنم. دلم نمی خواد همسرم نگران بشه.

از همه سخت تر تجربه ی اولين رانندگی در اتوبان های اينجا، ديروز و امروزم رو پر از تشويش کرد. منی که هيچ وقت جز دورانی که می خواستم تو تهران گواهينامه بگيرم، پشت ماشين نشستم و بعد تنها ۵ روز تو اصفهان کنار مربی مهربانی نشستم که نمی دونم چرا خانم مهندس صدام می کرد. می گفتم بابا به خدا من مهندس نيستم. می گفت: من کاری ندارم. برای من شما خانم مهندسی:) ... ديروز با سلام و صلوات سوار ماشين شدم و همسر عزيز کنار دستم نشست تا با هم بريم تو دل اتوبان. آی عرق کردم و آی ترسيدم و عضلات طفلکم رو چنان منقبض کردم که به قول همسرم"جون و جيريقشون در اومد". وقتی به مقصد رسيديم چنان صورتم سرخ شده بود و چشمانم ترس آلود که بی اختيار خندم گرفت. رانندگی تو اتوبان و با سرعت بالای ۶۰ مايل، به خدا نفس گيره. امروزم باز تا محل کارم و به مدت بيشتری توی يه اتوبان ديگه پشت ماشين نشستم. خيلی بهتر از ديروز بود و ترسم کمی ريخته بود ولی فکر می کنم هنوز راه طولانی پيش رو دارم تا اون ترس های موذی کف دلم رو کاملا خنثی کنم. وقتی برگشتيم خونه، همون جوری بی حال روی کاناپه ی خونمون ولو شدم. احساس می کردم بدنم از انرژی تهی شده. خلاصه که روز دشواری بود.

**کنار همه ی اين ها فکر کبری ست که پکرم کرده. دلم می خواست بهش می گفتم که منم از طناب دار می ترسم و ازش متنفرم. دلم می خواست بدونه از زندان و مرگ در بيست و چند سالگی و انتظار طولانی چقدر بيزارم. دلم می خواست می تونستم يه کاری براش بکنم. کاش کسانی که مسئول واقعی اين حوادث غم انگيزند، کمی به فکر درمان جامعه بودند و نه پاک کردن صورت مسئله...

نيلوفر و بودنش

2006-09-13T09:56:00.000-07:00

"نيلوفر و بودنش" يکی از زيباترين و پرمحتوا ترین وبلاگ هايی ست که تا به حال خواندم. نوشته هاش روان و دلپذيرند. انديشه و فکر والايی در پشت هر پست از اين وبلاگ آشکارا احساس می شود. وقتی نيلوفر مکانی را توصيف می کند، چشمهايش می شود چشم خواننده ی مطلب و توصیف هایش به حدی زنده و گویاست، تو گویی خود خواننده ی وبلاگ در آن جا حضور دارد. وقتی از زندگی می گوید، نوشته اش چنان به دل می نشیند و به هیجانت می آورد و گاهی سفرت می برد به دوردست هایی که در ناخودآگاه ذهنت و در پستوی خاطراتت، پنهانشان کردی. نیلوفر همیشه کتاب هایی را که خوانده و از آن ها لذت برده ، در وبلاگش تقدیم می کند . شیفته ی توصیفاتش، نقد و بررسی هایش، احساسش، تجربیاتش و ديدگاهش هستم. چند وقتی بود که می خواستم راجع به او بنويسم و لذت نيلوفر خوانی رو با شما قسمت کنم. حيف است که نيلوفر و بودنش، در وبلاگ شهر، کم خوانده شود. از بودن نيلوفر در وبلاگ شهر خوشحالم و خوشحال تر اين که يه روز خوب و قشنگ به طور اتفاقی مهمان همیشگی وبلاگش شدم...

2006-09-06T09:42:00.000-07:00

*من کجام؟ خودم هم نمی دونم.

حال و حوصله ی وبلاگ نويسی و وبلاگ خونی از همون واقعه ی خوش خرابی اينترنت پر کشيد و رفت . راستش از بحث کردن و حرف زدن و فضای بعضی وقت ها در هم وبلاگ شهر کمی به تنگ اومدم. خودم رو گم کردم تو کتاب خوندن و فيلم ديدن و صفا کردن با همسر نازنينم. دارم روی وبلاگ فرانسويم کار می کنم. دلم می خواد اون جا بيشتر بنويسم. از اتفاقاتی که در اين مدت تو دنیا افتاده، دلم می خواست بنويسم و نظرم رو بگم ولی باز به خودم می گم، خب که چی؟ از تهمت زدن و چرت و پرت گفتن ها حالم بد می شه. از اين فرهنگ مارک چسبوندن به تنگ اومدم. اگر کسی همت می کنه چه در ايران و چه در خارج کار مفيدی انجام می ده، حرکتی می کنه، قدمی بر می داره، مثل اين زنبورها هی ويز ويز دنبال خطا می گرديم و مدام می زنيم تو سر طرف. ولی دريغ از اين که خودمون راه حلی تو چنته داشته باشيم. از اين برخوردها دلگيرم.

يه پست کوچيک درباره ی انسانی می نويسی که به زودی قراره حکم وحشيانه ی سنگسار در موردش اجرا بشه، بعد با کمال تعجب کسی میاد و برات می نویسه: "راستش من فكر ميكنم كه خيلي زشته كه اعتقادات انسان دوستانه آدمها فقط در جهت اهداف سياسيشون بروز كنه.من نميدونم اين خانم كلهر كي هست و اينكه شما اونو از كجا پيدا كرديد.اما اگر ميخواستيد احساسات انسان دوستانه خود را نشان بديد نياز نبود اينقدر بگرديد.درسته كه اين خانوم نبايد سنگسار بشه.اما چرا براي كودكان لبناني و اسرائيلي كه دارند زير بمبها بدترين شرايط رو ميگذرونند پتيشن ايجاد نميكنيد...."

راستش می خواستم بگم خيلی زشته که آدم وقتی وارد وبلاگی می شه، دست نازنينش رو روی ماوس نذاره و بعد انگشت اشاره ی مبارکش رو روی اون قرقره ی وسط ماوس حرکت نده و زياد هم راه دور نره فقط دو يا سه پست قبلی رو ببينه که در مورد مردم لبنان و فلسطينی و اسرائيليه. دليلی هم نداره که من از تک تک کارهايی که می کنم تو وبلاگم گزارش بدم. دليلی نداشت توی بوق و کرنا کنم که بدو بدو با وجود تمام کارهام از شهرمون کوبيدم و با قطار رفتم لس آنجلس و همسرم هم مرخصی گرفته و از کارش زده که بريم روبروی سفارت اسرائيل و به اين جنگ خانمان سوز اعتراض کنيم. که یک روز تعطیل شنبه بعد از ساعت ها توی ترافیک بودن رفتيم که در تظاهرات صلح شرکت کنيم. جايی که بعضا وجه مشترک فکری با برخی از شرکت کنندگانش نداشتيم ( عده ای دختر و پسر جوان که تعدادشون ده نفر هم نبود، به نفع حزب الله شعار می دادند که با انتقاد عده ای از برگزارکنندگان این مارش روبرو شدند. بهشون گفتند دلیل اصلی این مارش دفاع از صلح است و نه طرفداری از گروهی خاص) ولی وظيفه ی انسانی مون حکم می کرد که بريم و حرف مون رو بزنيم. و و و

حرف هايی از اين جنس " جرياني كه مثل آب روان در برابر ما در جريانه و متاسفانه هيچ يك از كساني كه مدعي حقوق بشر هستند كاري نميكنند.براي من فرقي هم نميكنه.چه كودكان لبناني چه كودكان فلسطيني چه كودكان شهركهاي يهودي نشين....من دليلشو ميدونم . دقيقا براي اهداف سياسيتونه و اين يعني گزينشي برخورد كردن با مسئله ((جان يك انسان)) است." خیلی گنده است و دور از انصاف. شایدم نشانه ی بی اطلاعی ست. و البته اگر کسی از کارهای انجام شده هر چند در سطح کم و محدود به همین وبلاگ شهر آگاه نیست ، بهتر نیست اظهار نظر هم نکنه؟ کلمه ی "هیچ یک" منصفانه نیست. بهتر نیست به جای این ایرادهای رنگارنگ سعی کنیم شانه به شانه ی هم، همیار بشیم؟ نمی گم همه مثل هم فکر کنیم که این ناشدنی ست و گوناگونی رو از بين می بره ولی لااقل از بهانه جويی و ايراد های فکر نشده به هم و تنگ نظری دست برداريم. البته روی صحبتم تنها به اين کامنت خاص نيست که مربوط می شه به مجموعه نوشته ها و مقاله هايی که این روزها در گوشه و کنار اين دنيای مجازی خوندم.

** یک پیشنهاد: وقتی خبر سنگسار کسی رو می شنوید یا محکوم شدنش به اعدام یا خبر خودکشی ساختگی توی زندان یا مردنش از اعتصاب غذا، جدای از هر مرام و نگرش و باوری که دارید، یک دقیقه چشماتون رو ببندید و خودتون رو جای اون زنی بذارید که روی سر و شانه و دستانش گونی کشیده اند و قراره آماج سنگ های ریز و درشت بشه. یک لحظه خودتون رو جای پدر مادر اون زندانی بذارید که خبر از دست رفتن جگرگوشه اشون رو می شنوند. یک لحظه سردی طناب اعدام رو دور گلوی خودتون تجسم کنید، بعد که چشماتون رو باز کردید ببینید هنوز می تونید روی صفحه ی کیبردتون تایپ کنید که مثلا : "کسی که واقعا زنا کرده اون هم محصنه مستحق مجازات اصولی اسلامی است نه بخشش..."

2006-08-07T14:31:00.000-07:00

سلام به همه گی دوست های گل گلم که دلم برای همه تون تنگ شده،

چه اونايی که محبت کردند و چند تا کامنت "بحث طلب" گذاشتند که سر فرصت با توپ پر ميام جوابشون رو می دهم:) و چه اونايی که احوالم رو پرسيدند و محبت کردند. خلاصه که دلم برای همتون تنگ شده. الآن بيشتر از ۱۰ روزه که ما به اينترنت دسترسی نداريم و کلی فلج شديم اين روزها. معلوم نيست ايراد از کجاست. خودمون يقين داريم که از خطوط بيرون از خونه ست ولی شرکتی که اينترنت به ما می ده ( می خواستم از لغت پروايدر استفاده نکنم و فارسی رو پاس بدارم، متوجه که شديد عزيزان؟) نظرش چپکيه ديگه. فعلا آن لاين دارند ما رو سرويس بارون می کنند هر شب. مردیم از این همه سرویسشون!!! عوضش کلی فيلم نگاه کردم و کتابم رو دارم می خونم و کارهای اساسی می کنم.
هوا هم بس ناجوانمردانه پر از حادثه های خوب است. این روزها پر از حس زندگی ام. اگر کسی احتیاج داشت بی دریغ تقدیمش می کنم. منظورم این انرژی های خوبه که در درونم دارند مدام زاد و ولد می کنند.

البته به جز اين آدم کشی های اخير در خاورميانه که دلمون رو ريش کرده و اين اتفاقات ناگوار در ايران. متاسفم که نتونستم تو اين مدت فعال باشم. الآن هم تو کتابخونه هستم و به جای درس خوندن و کار کردن روی رزومه ام اومدم وبلاگ نويسی.

تا بعد

پ.ن.راستی کسی می دونه اشرف کلهری چی شد؟

پ.پ.ن. سپنتا جونم تو عزيز دلمی اخوی نازنينم. اين چيزهايی که نوشتی خيلی خيلی برای من زياده. خيلی....

کیست میان سنگ ها؟ کیست که سنگ می زند؟ ...

2006-07-26T12:51:00.000-07:00

"اشرف کلهر زنی است که به خاطر زنای محصنه در زندان و در معرض سنگسار است. طبق قانون، تقاضای عفو و بخشش او می تواند به قاضی اجازه دهد که وی را ببخشد. اشرف، هم توبه کرده و هم بخشش خواسته و چهار سال هم در زندان بوده. جان یک انسان شوخی نیست!" برگرفته از وبلاگ جادی

متهم شدم به "موجودی کثیف"، "بی وطن"، "بی ریشه"، "غربزده"، "مفتخر به اوباشی گری غربی"، "بی هویت" و گاهی هم به لطف بعضی ها "فاحشه" :)) الآن که دارم این سطور رو تایپ می کنم باور کنید خنده ام می گیره. به حال کسانی که به آسانی به یکدیگر تهمت می زنند و به ناروا به القاب زشت و ناپسند، دیگران راخطاب می کنند بدون هیچ پایه و اساسی. واقعا اگر یه لحظه فکر کنیم، می بینیم چقدر کوچکند انسان هایی با این خصوصیات!

دلم می خواد همیشه به خاطر داشته باشم که انسانم و در طول مدت کوتاه زندگی، وظایفی برعهده دارم. آرزو می کنم هیچ وقت نسبت به دردمندی، مصیبت، گرفتاری، اندوه و مشکل هر انسانی با هر رنگ پوست و مو و هر ملیت و مذهب و آیینی، بی توجه و بی خیال نباشم. سهیم شدن در نجات جان یک انسان که هیچ کدوم نمی دونیم در چه شرایطی و تحت چه فشاری مرتکب عمل خطایی شده، چند ثانیه بیشتر طول نمی کشه.

پتیشن مربوط به عفو اشرف کلهری

با احترامات قلبی

"Gradually..."

2006-07-20T15:43:00.000-07:00

چند هفته پيش فستيوال فيلم های مستقل در لس آنجلس از ۲۲ ژوئن تا ۲ ژوئیه برگزار شد و چند تا فيلم يرانی هم در اين فستيوال به نمايش در اومد. تنها فيلمی که ما تونستيم ببينيم "به آهستگی" ساخته ی مازيار میری بود. فیلنامه نویس آن پرویز شهبازی و تهیه کننده، جهانگير کوثری است و به گفته ی کارگردان الآن باید تو ایران به روی پرده ی سینما باشه. مهمترین و اصلی ترین چیزی که نظر ما رو برای انتخاب این فیلم جلب کرد، یک بازی محمد رضا فروتن بود و دو، موضوع جالب و در نوع خودش تازه ی فیلم.

فیلم داستان دختر جوانی ست که در غیاب همسرش که کارگر راه آهن است و دور از او و دخترشون به سختی مشغول کاره، خانه و زندگی رو ترک می کنه . دخترشون رو در خانه ی پدر و مادر همسرش رها می کنه و می ره . کجا؟ هيچ کس نمی دونه. سيد محمود پس از تلفنی که از طرف يکی از همسايه ها بهش می شه و خبر رو با گوشه و کنايه به اطلاعش می رسونه، قيد کار رو می زنه و برمی گرده به خونه ای که کسی منتظرش نيست. دایی و خانوم دایی همسرش که همسایه شون بودند هم غیبشون زده و وقتی سید اونا رو پیدا می کنه، نه تنها در رو به روش باز نمی کنند که تهمت های نیش داری به سید و مخصوصا زن ناپدید شده اش می زنند و بهش می گند: "برو زنت رو جمع و جور کن مرتیکه!".همسایه ها پچ پچ می کنند، زن ها و مردها چپ چپ نگاهش می کنند و از حرف زدن با سيد پرهيز می کنند.چند تا کاسب محل که از اتفاق خدا و پيغمبر هم می کنند، در بسته چيزهايی بهش می گند و مدام سرزنشش می کنند که زن جوان و زيباروی خود رو به امان خدا رها کردن و رفتن آخر و عاقبتش همينه.خلاصه که تا ۴۵ دقيقه ی فيلم ، برای تماشاگر هيچ جای شک و گمانی نمی ماند که دختر دل در گروی فاسقی داشته و به خاطر او به همه چیز پشت پا زده. فاسقی که هیچ کس تا به امروز در دنیای واقعی او را ندیده ولی همه در ذهنشون تصویری از او ساخته اند که روز به روز چهره ای حقیقی به خودش می گیره... روزی دختر برمی گرده و سید محمود رو تنها در منزلشون غافلگیر می کنه....

و اما هدف کارگردان برهنه کردن "قضاوت ها و پیش داوری هاست؛ یک کلاغ چهل کلاغ کردن هاست؛ حدس و گمان نادرست هاست، تهمت های ناروا به دیگران زدن بدون دانستن حقیقت ماجراست" و البته در انتهای فیلم وقتی میکروفون رو به دست گرفت بیشتر بر "وجود قضاوت و پیش داوری های یک طرفه و غیر منصفانه در بطن و زندگی روزمره ی ايرانيان" تاکيد کرد. فيلم رو در ابتدا تقديم کرد به خانواده اش که ساکن لس آنجلس هستند و سالها بوده اونا رو نديده بوده و بعد به جامعه ی ايرانی ساکن لس آنجلس. صدای فرياد شور و شوق دو خانوم و يک آقا از پشت سر ما بلند شد و خانومی که به نظر می رسيد خواهر مازيار باشه با صدای بلند فرياد زد: آی لاو يو:)

فيلم تموم شد.قرا شد رای بديم. با وجود موضوع تازه، حساس و شجاعت کارگردان در انتخاب اين موضوع، فيلم نقص هايی هم داشت که از جذابيتش کم می کرد. بازی ای که از بازيگران گرفته بود، خوب بود ولی به هر حال به نظر من بی نقص نبود. در مجموع فيلم به دلم نشسته بود و حس خوبی از ديدنش داشتم ولی انتقادهام سر جاشون بودند. گزينه ها ، ضعیف، متوسط، خوب، خيلی خوب و عالي بودند. من فقط يه خودکار دنبالم بود که دادم به بيژن و اون گزينه ی "خيلی خوب" رو انتخاب کرد. منم به "خيلی خوب" رای دادم. در حال بيرون رفتن از سالن بوديم که خودکار به دستم رسيد و داشتم دور گزينه ی "خيلی خوب" دايره می کشيدم که خانومی که به کارگردان آی لاو يو گفته بود، صدای اعتراضش از پشت سرم بلند شد:
- خانوم برای چی اين گزينه رو می زنيد؟ بزنيد عالی ديگه.
- فقط نگاهش کردم. از تعجب صدام در نميومد. باورم نمی شد به خودش اجازه بده و در کار کسی دخالت کنه. زود روم رو برگردوندم و به کارم ادامه دادم. اون هم ادامه داد:
- واقعا که ما ايرانی ها غريبه پرستيم. هوای هم ديگه رو نداريم. چی ازت کم می شه به "عالی" رای بدی؟
باز سکوت من. شوکه بودم.
- آره همين شماها هستيد ديگه. می ريد به فيلم های ديگه رای خوب می ديد و هوای هم وطنتون رو نداريد.
نوچ نوچ کرد و سرس رو تکون داد و اه و پيف کرد و از ما دور شد.

به بيژن نگاه کردم و گفتم. بيژن جون ببين فيلم راجع به چی بود؟ کارگردان داشت می گفت قضاوت و پيش داوری ديگه ، نه؟ گفت: آره عزيزم. هر دو خنديديم و گفتم: بايد بهش می گفتم خانوم شما مطمئنید فيلم رو تماشا می کردید؟ فاميلتون خودش رو کشته بود که همين رو بگه که وقتی کسی رو نمی شناسيد و اصلا با فکرش و اصولی که بهش معتقده آشنا نيستيد چطور به خودتون اجازه می ديد ، اين طوری راجع بهش قضاوت کنيد.

با مازيار گفتگوی کوتاهی کرديم که در کمال فروتنی پاسخگوی سوالاتمون و چند تا از انتقاداتمون بود. براش آرزوی موفقيت کرديم و رفتيم.خانوم فاميل همچنان ناراحت و نگران منتظر گارگردان در گوشه ای از سالن ايستاده بود...

در همين رابطه ساز تنهايی مطلب جالبی نوشته که حتما بخونيد و اگر نظری داريد لطفا با ما هم در ميون بذاريد. کاش آقايون بيشتر در اين مورد می نوشتند.

2006-07-18T23:33:00.000-07:00

خوب من اولين گريه ی واقعا هق هقی ام رو امروز با موفقيت در خونه مون به انجام رسوندم. فکر نکنيد علتش فقط اين کلاج بی شعور و نفهم ماشينمونه که من با تمام وجودم ازش متنفرم ها. دلايل زيادی پشت اين هق هق توی تاريکي، البته با صدای بلند، و زير باران نوازش های همسر، وجود داره. اين همه مصيبت توی اين مدت کوتاه بايد يه جوری خالی می شد. يه احساس بد بی شعور بودن بهم دست داده اين روزها. از وقتی مردم دارند گر گر و الکی کشته می شند توی لبنان، دارم می ميرم. ياد اون روزهای کثيف جنگ ميافتم که نمی دونم اون سال های اول جنگ همون وقتی که ما ديگه تو خاک عراق بوديم، جام زهر الاغ کجا بود رفته بود گم و گور شده بود که اينهمه سال مصيبت گم شدنش رو من و امثال من بکشند؟ دلم می خواد سر به تن نماینده ی اسراییل تو سازمان ملل نباشه که میاد پشت تلویزیون و به خودش اجازه می ده که از طرف مردم لبنان حرف بزنه و از شادی اونا بگه. پر روی بی چشم و رو . نمی دونم هيام دوست لبنانی ام کجاست؟ ای-ميلش رو گم کردم. نمی دونم سهيلا کجاست؟ اون پسر پرشر شوره لبنانی که با ماشين دکپوتابلش ( همو نا که سقف نداره) تو شهر کوچيکمون با دوست دخترش ويراژ می داد و گاهی جلوی در دانشگاه ما بر و بچه های ايرانی رو که می ديد، از خوشگلی ايرانی ها می گفت و گاهی تو اون رستوران مرکز زبان وقتی بچه های ايرانی تازه وارد رو کنار ما می ديد، چشمکی نثارمون می کرد و بلند می گفت: از ايرانی ها متنفرم. بريد ديگه از لبنان. جل و پلاستون رو جمع کنيد! يه بار هم يکی از دخترهای دانشجو چنان شور حسينی گرفتش که لحن شوخ پسره رو نفهميد و گفت : آقای محترم به ايران توهين نکن.منم از لبنانی ها متنفرم:) طفلک هاج و واج مونده بود و می گفت که شوخی کرده بابا جون. نمی دونم محمد که يک هفته بعد از اومدن من قرار بود بره لبنان، الآن کجاست؟ سالمه؟ سلامته؟ اين يکی از دلايل گريه ای بود که در ساعت ۸ و ۴۵ دقيقه و ۲۳ ثانیه ی شب سه شنبه اتفاق افتاد. ( تقلید از دایی جان ناپلئون)

دليل اصلی اش اين بود که امروز بعد از ۲۵ روز دوباره با بيژن رفتيم يه سه ربعی تمرين رانندگی کنم. اين سومين بار بود. اولش هم خيلی خوب بود بعد ديگه اين کلاج نفهم، بازی در آورد.احساس کردم ديگه هيچ وقت راننده نمی شم. اصلا بدتر از اين: قهر کردم از ماشين اومدم بيرون. از ماشين دنده ای بزرگ بدم مياد. من آخه هيچ وقت رانندگی نکردم. فقط قبل از اين که از ايران بيام يه گواهينامه ی فوری فوتی گرفتم و تمام شد رفت. ماشين نداشتم که تمرين کنم ( قابل توجه اونايی که فکر می کنند بنده مرفه بی درد بودم:)))) به بيژن گفتم که چقدر از کلاج اين ماشين بدم مياد. تا چند دقيقه از فرط خنده ، همون موقعی که من تو تاريکی داشتم گريه می کردم و اون بغلم کرده بود، شونه هاش می لرزيد. بهش گفتم: نخند! :)) آقا من با اين ماشين نمی تونم بين کلاج و گاز تعادل برقرار کنم. خب معلومه که از اين بی استعدادی و خنگی خودم عصبانی بشم و ترمز دستی رو بکشم و همون وسط پارکينگ به بيژن بگم : من ديگه رانندگی نمی کنم. بدم نميومد اون موقع يه لگد هم به تاير ماشينه بزنم دلم جلا پيدا کنه و تگری بشه ولی خودم رو کنترل کردم. اين از دليل اول گريه ی .

دليل ديگه اش هم اينه که از وقتی خواهره رفته خيلی دلم می سوزه که چرا انقدر زود گذشت.

دليل چهارمشم اينه که از هرچی آدم اصفهانی پول پرسته که باعث آزار و اذيت ديگران می شه و همه چی رو در پول خلاصه می کنه و آدما رو با میزان پول و دارایی شون ارزش گزاری می کنه ، بيزارم...

2006-07-16T18:54:00.000-07:00

*از جنگ ، جنگ افروز ،جنگ به پا کن، جنگ طلب، آتش جنگ دامن زن، شعار جنگ بده، ادامه دهنده ی جنگ بيزارم. پکيدم (فعل اصفهانی) تا امروز تا بتونم بالاخره بيام به روز شم و اين جمله رو بنويسم.

** "چطور می تونم صدا رو در یک نقاشی به تصویر بکشم؟"("how can i show sound in a drawing?") مازن ساکن بیروت است و وبلاگ نویس. نقاشی های زیبایی کشیده و در وبلاگش گذاشته از حوادثی که در روزهای اخیر در بیروت لبنان اتفاق افتاده. حتما یه سر بزنید. وبلاگ به انگلیسی است و گاهی هم نوشته های تصاویر به فرانسه نوشته شده.
منبع: KERBLOG

*** امروز سومین روز اعتصاب غذاست برای آزادی زندانیان عقیده ی در بند. به امید روزی که کسی به خاطر داشتن عقیده ی متفاوت اسیر و در بند تاریکی نشه.
عکس روز اول. منبع : ادوار نیوز

****تازه از فرودگاه برگشتم خونه. تنها. همسر هم نیست تا بار این دلتنگی رو کم کنه. خواهرم و پسرکش الآن باید سوار هواپیما بشند. غمگینم. به خاطر دلتنگی عزیزترین هام که رفتند. غمگینم به خاطر لبنان و مردم بی گناه دو طرف ماجرا. به خاطر خودخواهی یه مشت بی مغز، بی شعور، نفهم الدنگ الاغ جنگ افروز ( دلم حال اومد با فحش). غمگینم به خاطر کسانی که به خاطر اساسی ترین حق انسانی خودشون یعنی آزادی بیان و اندیشه در بندند.

2006-07-09T09:28:00.000-07:00

شنبه هفده تیر:

*سی و سه سالگی... اومممممممممممم.... خوشمزه س :)

** دیشب رفتیم یه رستورانی که همسر نازنین برای تولدم در نظر گرفته بود. رستورانی که همه نوع غذای "میدل ایستی" توش پیدا می شد از جمله جوجه کباب ایرانی. خواننده هوار هوار و چیلی پم پم و یه آهنگ دیگه رو هم با لهجه ی بامزه ای خوند برامون. چهار تا متولد با خانواده هاشون اونجا بودند. اولیش آمریکایی بود. من دومیش بودم. سومیش هم ایرانی بود. چهارمیش ارمنی بود. کلی یاد ارمنستان کردیم. نفهمیدم کی بیژن سفارش یک تیکه کیک داده بود که گارسونمون با شمع روش آورد و خواننده هم برام تولد مبارک فرنگی خوند. تولد جمع و جور و چهار نفره ی قشنگی بود. پسر خواهرم میگه: خاله حالا دیگه هم سن مامانم شدی؟ می گم نه خاله جون! هنوز دو سال ازش کوچیک ترم. میگه: هان! فکر کردم دیگه همسن مامانم شدی:)
یه خانوم آمریکایی هم یهو با لباس عربی ظاهر شد و کلی عربی رقصید.ما مشغول آشامیدن بودیم دیدیم این پسر خواهر کوچولو و شیرین اون وسط داره با خانومه می رقصه. همه ی سالن دل هاشون رو گرفته بودند. بچه مون ۷ سالش بیشتر نیست:)

*** امروز ۱۸ تیر روز جنبش دانشجویی است. سال ۱٣۷٨ بود که با چند تا از دوستام دور هم بودیم و سنت قورمه سبزی تولد من هم به راه بود که یکی از دوستام زنگ زد که نمی تونه بیاد و خونه اش تو امیر آباد بود. گفت دارند دانشجوها رو می زنند...چقدر روزها زود سپری شدند. مطمئنم کسانی که دربند شدند همچین حسی نداشتند.

****خوشحالم بلوچ نازنین برگشته.

*****یه عالمه گفتنی دارم ولی وقت نیست.

2006-06-25T22:24:00.000-07:00

اين نوشته رو ديشب نوشتم:

* با وجود گرفتاری های عديده ی شيرين نتونستم جلوی به روز شدن نازخاتون رو بگيرم. موضوع مهمتر از اينه که بی توجه از کنارش رد بشم و ثبتش نکنم.

امروز شنبه ۲۴ ژوئن دو سال تمام شد و وارد سه سالگی شد. ازدواجمون رو می گم. هفته ی آينده با دوستانمون دور هم جمع می شيم. اين هفته نشد.

باورم نمی شه که آشناييمون سه ماهه که سه سالگی رو رد کرده و ازدواجمون دو سالگی رو.

نيلوفر گل من نمی دونی ی ي ی ي ي ي ي ي ي ي ی امروز عصر(يک شنبه) که برگشتم خونه و پيغامت رو و صدای ماهت رو که شنيدم چقدر ذوق کردم. اين که يادت مونده بود برام واقعا باارزشه. بی نهايت. اگر ساعت سه نصفه شب ايران نبود حتما بهت زنگ می زدم. دوستت دارم.

** انقدر اين روزها بحث های جالبی توی وبلاگ ها هست که آدم لذت می بره ولی متاسفانه نمی تونم جز به روش تند خوانی نصرت کار ديگه ای بکنم. یادتون نره، نظرات با ارزشتون رو به گوشزد بگيد.

2006-06-23T23:43:00.000-07:00

گوشزد عزيز بحث جالبی رو چند روزی است که در وبلاگش شروع کرده. البته هميشه موضوعات دست اولی رو رو می کنه و دلیلي رو هر کس ندونه، اصفهانی ها می دونند:) (مزاح است) ولی اين بار مجموعه ی نظراتی که توسط خوانندگان نوشته شده، جذابیت این بحث رو دو چندان کرده. اگر قبلا این پست این حکیم خوش ذوق و زیرک خطه ی اصفهان همون نصف جهان رو خوندید که هیچی ، اگر نه، لطفا یک سری بزنید و بدون گذاشتن نظر خود از اون جا نرید. گوشزد تاکید فراوانی داره که آقایون نظرشون رو حتما بذارند چون این موضوع تا حد زیادی به اونا مربوط است. گوشزد این طور ماجرا را تعریف می کنه:
"سالها پيش در بندر عباس پزشک عمومی بودم و مطب نسبتا پر رونقی هم داشتم. روزی خانم بيست سالهای که بيمارم بود و تازه عروس شده بود با حالتی چنان غمگين و مضطرب مراجعه کرد که نگرانش شدم...شوهر خواهرم را در آستانه در ديدم...گفت کاری با تو داشتم! با تعجب پرسيدم بفرماييد...در حالی که صدايش میلرزيد گفت که از سه سال پيش عاشق تو شدهام و همهاش ترا میخواستهام...هميشه تو در خيالات و تصورات منی...حتی موقعی که با خواهرت عشقبازی و سکس دارم ترا به جای او تصور میکنم...بدون اعتنا به حرفهايم، در اتاق را بست و با زور در عرض چند دقيقه به شکل وحشيانه و غير قابل باوری به من تجاوز کرد و بعد پشيمان شد!..."

بقیه رو خودتون بخونید. اما تلخ تر از این نوشته ، پیغام خآنمی ست به اسم "غریبه" که با خوندن این پست، به یاد تجربه دردناک خودش افتاده و درد دلی لرده که تیشه به قلب آدم می زنه. چون ممکنه چنین فاجعه ای در لابلای انبوه کامنت ها گم بشه ، همه ی اون رو عینا این جا آوردم: " من از تجربه خودم براتون میگم آقای گوشزد! من یه دختری هستم که مفعول چنین فاجعه ای قرار گرفتم! آقای گوشزد من فقط سکوت کردم و اشک ریختم و میریزم! چی کار می تونستم بکنم وقتی طرف دایی من بود؟! من ترجیح دادم خودم ذره ذره آب بشم ولی خم شدن کمر مامانم رو زیر بار این ماجرا نبینم! من خودم رو له کردم برای اینکه اگر می خواستم اون آدم رو له کنم تمام روابط فامیلیم و عاطفیم به هم میریخت! دیگه سنگ هم رو سنگ بند نمیشد! و این یواش یواش تبدیل به دردی آرام شد که در وجودم ته نشین شد! دیگه از اون گریه های جنون آمیز روز اول خبری نیست ولی چیزی در من شکسته که هرگر ترمیم نمی شه! روحم خط خورده! اقای گوشزد خیلی مهم که کی فاعل این تجاوز باشه. یه غریبه مسلما فرق داره با کسی که یه عمر محبتشو دیدی و بهت کمک کرده! این دومی خیلی سنگینتره! فشار روحیش خیلی بیشتره! اصول اعتقادات آدم رو نسبت به همه چیز و همه کس بهم میریزه! اقای گوشزد دایی من یه آدم جا مونده این اجتماع نیست! یه آدم فوق العاده موفق با پرستیز اجتماعی بالاست من هم یه دختر سنتی چشم و گوش بسته نبودم! ولی وقتی پاش افتاد مجبور بودم که مثل یه دختر سنتی بسته رفتار کنم! من به این فکر کردم که با افشای این ماجرا من چی به دست میارم و چی از دست میدم! متاسفانه خیلی نابرابر بود! من اعتبار حیثیت و روابط فامیلیم رو از دست میدادم ودر مقابل فقط یه دنیا تحقیر و سرزنش رو به جون می خریدم! فراموش نکنید اینجا ایرانه و مردمش حتی اونهایی که مذهبی نیستن تا مغز استخوان به یه سری چیزا اعتقاد دارند! من یه دختر تحصیل کرده و مستقل این اجتماع پا روی عقایدم گذاشتم و شیوه ای رو که نمی پسندیدم انتخاب کردم چون شهامت این رو نداشتم که برای مبارزه با تابوها که یه سری دوستان ازش دم می زنند زندگی خودم و عزیزترین هامو تباه کنم! تلخه ولی حقیقت داره که وقتی پای عمل میرسه همه چیز تغییر میکنه..."

و اما موضوعی که اگه نگم، دیوونه می شم در مورد بیماری، عادت، فرهنگ ( یا هر چی دیگه که اسمش رو می ذارید) "توهم" در بین بعضی از نظر دهندگان است. گوشزد یک مطلبی رو تعریف کرده و حالا خواسته بر پایه ی این مطلب ملت بیاند و نظر بدهند و عکس العمل نشون بدهند و چه خوبه این کار! چرا که افکار وقتی نوشته بشند، ملموس می شند و این جاست که می شه بهتر و بیشتر "خود " واقعی خودمون رو بشناسیم. حآلا نمی دونم چرا یک عده سعی دارند این وسط یا خانوم مارپل بشند یا شرلوک هولمز البته از نوع وطنی. مثلا صداقت زن داستان رو به زیر سوال می برند یا شک می کنند که طرف خودش هم بله دیگه! یا اصلا از کجا معلوم با رضایت طرف نبوده ، یا مگه می شه به کسی به همین سادگی تجاوز کرد و اگه راست می گفته چرا زخم و زیلی نبوده و و و

چرا بعضی ها متوجه نیستند که این وسط به یک نفر تجاوز و دست درازی شده. به جای حاشیه رفتن و قدرت تصور رو به کمک طلبیدن در مورد چگونگی وقوع این حادثه (قبل و بعد)، بهتره این مهم رو فراموش نکنیم. دوم: چیزی که از همه جالب تره اینه که "تعصب و آبرو و غرور مردانه" جایگاه مهم تری در کامنت های نظر دهندگان داره. حالا یه جوری می شه زیر سبیلی تجاوز رو فراموش کرد ولی چه می شه کرد با این تعصب؟؟؟ گاهی هم می بینی که طرف به خاطر همین" تعصب جان شریف" اظهار می کنه که در چنین شرایطی همسرش رو طلاق می داد. این جمله و این کامنت من رو یاد خیلی از چیزهایی زشتی میاندازه که در روح و ضمیرم ثبت شده، ثبت شدنی به گمانم جاودانی و پاک نشدنی... سوم: من به هیچ وجه مخالف عشق و عاشقی نیستم ولی معتقدم انسان باید اختیار خیلی چیزها رو داشته باشه و توی زندگی کنترلشون کنه. می گند دل یهو عاشق می شه و دست خود آدم هم نیست ( شخصا تا حدی با این مسئله مشکل دارم). باشه قبول. ولی بعدش چی؟ اگر انسان هستیم پس باید بر اعمال و رفتارمون کنترل داشته باشیم. اگر هم نیستیم که هیچ بحثش جداست. کسی که عاشقه و به قول حکیم الحکلما سه سال سرمایه گذاری عاطفی کرده، اگر واقعا عاشقه، حتا نمی تونه ناراحتی معشوق رو ببینه چه برسه که به زور بهش تجاوز هم بکنه. من نمی تونم اسم چنین احساسی روعشق بذارم.
با همه ی این حرف هاا با مجازات اعدام هم مخالفم. و مخالف ترم با این ایده که : کسی که یک بار تجاوز کرده باز هم این عمل رو تکرار خواهد کرد پس بهترین راه حل حذف فیزیکی اوست. آسان ترین و از سر باز کن ترین کاری که می شه انجام داد!

کاش بچه هایی که دوست پسر خارجی یا همسر خارجی دارند، بیشتر در این مورد می نوشتند.

2006-06-21T00:52:00.000-07:00

*امروز روز جهانی پناهندگان بود...

**ديروز: (تقدیم به کسی که خودش می داند)
تازه از سر کار برگشته بود خانه؛ لباسش را کنده بود؛ داشت تی شرت تنش می کرد.
به طرفش رفت؛ می خواست غافلگیرش کند و یواشکی قلقلکش بدهد؛ مثل هميشه که جينگولک بازی در مي آورد؛ آهسته به او نزدیک شد.
بی خبر از همه جا دستانش را بالا برد؛ بعد برای مرتب کردن لباسش با شتاب دستانش را پايين آورد؛ آرنج دستش با شدت به چانه ی او خورد.
درد به سرعت در تمام صورتش پخش شد؛ به جمجمه اش رسيد؛ دقیقا بالای پیشانی اش؛ چشماش هم درد گرفت؛ با دستانش چانه ی خود را گرفت؛ روی تخت نشست.
سرآسيمه به طرفش خم شد؛ مدام می پرسيد که چه شده است؛ سخت در آغوشش گرفت؛ سر او را روی سينه ی خود گذاشت؛ بی مهابا به سر و پيشانی و گونه هايش بوسه می زد؛ بی اختيار عذرخواهی می کرد.
به زور خنديد؛ گفت که چشمانش، پیشانی اش و شقیقه هایش درد می کند.
شقیقه هایش را به آرامی لمس کرد؛ با نوک انگشتانش دایره وار سعی کرد آرامشان کند؛ چشمانش را نیز.
فکر غریبی آزارش می داد؛ فکرش را به زبان آورد؛ این ضربه ی ناگهانی او را به یاد دخترکی انداخت؛ دخترکی که بدنش، صورتش، قلبش هر روز پذیرای ضرباتی می شد که ناخواسته و حساب نشده نبودند؛ بغض غریب تری گلویش را فشرد؛ سکوت کرد.
سخت تر در آغوشش گرفت؛ گفت "خدا نکند"؛ گفت "روزگار غریبی ست"؛ گفت "می داند، می فهمد"؛ گفت دوستش دارد.
آرامش برگشته بود اما تصویر دخترک از یاد نرفتنی بود...

***امروز:
روی کاناپه نشسته بود؛ روبروی تلویزیون؛ چشمانش را به دهان خبرنگار دوخته بود.
نگاهش کرد؛ پلک نمی زد؛ او نیز با دقت بیشتری به خبرنگار گوش داد.
چشمانش برق می زد؛ عصبی بود شاید؛ هویت برق چشمانش مبهم بود.
گاهی به چشمان او و گاهی به صفحه ی تلویزیون نگاه می کرد؛ به چادرهای پناهجویان سودانی؛ به بچه های گرسنه؛ به دست های کوچکی که به طرف تکه ای نان دراز و درازتر می شد.
پلک هایش همچنان با یکدیگر غریبه بودند؛ از یکدیگر دوری می کردند.
به پسرک ۷ ساله ای چشم دوخت؛ پسرک دوان دوان در پی ماشین حامل غذا می دوید؛ پسرک ۶ ساله ی دیگری با کارتونی خالی در دست، تکه ای نان را التماس می کرد؛ ديگر غذايی نبود.
نفسش بند آمده بود.
به طرفش رفت؛ دلش آغوش گرم او را می خواست؛ می خواست درد دیدن گرسنگی بچه های دارفو را در آغوش او کمی التیام دهد؛ آرامش کند؛ گفت"بچه های گرسنه..."؛ سکوت کرد.
مثل همیشه او را در آغوشش به سختی نفشرد؛ گویا سنگ شده بود؛ حرکتی نکرد؛ کلامی حتا بر زبانش جاری نشد.
سرش را در گریبان او پنهان کرد؛ واکنشی احساس نکرد؛ عجیب بود؛ سرش را برگرداند؛ می خواست علت را در صورت او جستجو کند.
گریه می کرد؛ چشمانش تر شده بود؛ گونه هایش خیس؛ نگاهش را دزدید.
قلبش لرزید؛ آغوشش را محکم تر به او تقدیم کرد؛ باز سرش را در گريبان او پنهان کرد؛ آهسته زير لب برايش زمزمه کرد؛ زمزمه ای بی صدا؛ بوسه هايش پياپی شد.

پی نوشت۱. هوس کردم دو نوشته ی بالا رو به سبک "رمان نو" يا "داستان نو" بنويسم. در نوشته ی بالا نقش نقطه و نقطه ويرگول مهم است. سعی کردم هيچ گونه ضمير فاعلی در ابتدای جمله ها نيارم. هر خط متعلق به يک پرسوناژ است.
پی نوشت ۲. خواهر جون جونم فردا مياد پيشم. کلی خوشحالم بابت سوغاتی ها:)) شايد در يک ماه آينده کمتر آفتابی بشم. يهو نگران نشويد عزيزان.

Sarkoler : Sarkozy + Hitler

2006-06-18T23:51:00.000-07:00

C’est le dernier souvenir de la France. En sortant du TGV à Lille Europe, j’ai vu cette photo de la couverture de « Le Point » avec la moustache de Hitler. Probablement un(e) Français(e) qui a eu beaucoup d’humour n’a pas pu passer indifférent(e) à côté de cette photo sans y avoir laissé sa trace.

Cette moustache à la Hitler se marie drôlement avec les pensées qui se cachent dans la tête de Sarko. Qu’en pensez-vous ?

Cliquez sur la photo pour l'agrandir.

*اين آخرين تصويری ست که پيش از ترک فرانسه در دوربينم ثبت کردم. در ایستگاه قطار شهر ليل. شايد رهگذری خوش ذوق، سبيل معروف هيتلر رو بسیار مناسب با "سرکوزی" ( وزير کشور فرانسه و بسيار منفور نزد فرانسویان و بخصوص چپ ها، با قوانين کج و کوله اش برای مهاجرین و خارجی ها و پز های بوشی (عين بوش) و هارت و پورت هايی که می کنه) تشخيص داده. به هر حال که اين سبيل و اون افکار موجود در کله ی سرکو ( فرانسوی ها اين جوری صداش می زنند) خوب با هم مچ شدند. ( با معذرت فراوان معادل خوب برای مچ به ذهنم نمياد اين لحظه).

**اين عکس رو تقديم می کنم به راحله ی نازنین که دلش يه کم خنک بشه.

welcome back my aziz e del!

2006-06-17T07:18:00.000-07:00

*اولين خبر خوب امروز ساعت ۷ صبح به وقت اين جا: خورشيد خانوم برگشت. بين ونو (Bienvenue) عزيز دل!

** آری وا ریوا: تو رو ابوالفضل باعث دومین خبر خوب بشید. برم نیمه ی دوم رو ببینم.

*** شيطونه می گه بزنم چشم و چار اين دوربين ها رو .... بابا يه بار هم تماشاگر های ايرانی رو نشون نمی ده چرا؟ تنها لحظه ای هم که نشون می ده!!!!! لااله الا الله! دو تا خورديم. از بس قلب درد گرفتم نشستم وبلاگ نويسی ...

پی نوشت. آخه کی ساعت ۶ صبح بلند می شه فوتبال ببینه؟ همسر گل می گه: جیگر طلا پا شو تو رو خدا با هم فوتبال ببینیم. من تنها بهم نمی چسبه!

****اين دفعه واقعا باختيم. بازی تموم شد. حس بديه شکست خوردن. هميشه هم برای همون دليل هايی که تک تکمون باهاش آشنا هستيم. تک کاري، به عبارتی ضعف کار گروهی، پاس هايی که گيرنده اش يا اعضای تيم حريفند يا می ره ناکجا آباد زمين. قيافه ی اون دفاع خوش تيپمون ( اسمش رو نمی دونم چيه) و خستگی چشماش کلی دلم رو به درد آورد. طفلک ها!!!

***** ما رفتيم دوباره بخوابيم. بهترين چاره برای فراموشی این مزه ی تلخ ...

"ياران جنبش زنان را آزاد كنيد!"

2006-06-14T16:54:00.000-07:00

نوشين عزيز رو هميشه دوست داشتم و حرف هايش به دلم می نشيند. نوشين نازنین حرف از دل می زند.
نوشين احمدی خراسانی
درست هفتاد سال پيش از شكل‎گيری جمهوری اسلامی يعنی از ١٢٨٥ زمان تدوين قوانين در انقلاب مشروطيت، زنان عدالت‎جوی ايرانی، برای كسب حقوق برابر، تلاش رنج‎خيز و مسالمت‎جويانه خود را آغاز كرده‎اند. مادربزرگ‎های ما در آن هنگام شايد تصور نمی‎كردند كه با كوشش حق‎طلبانه خود بذر تلاشی را در خاك ايران می‎نشانند كه صد سال بعد نيز هم‎چنان بارور خواهد ماند.
كوشندگان پيشكسوت جنبش زنان اما به يقين نمی‎توانستند حتا تصور بكنند كه يك قرن بعد حكومتی در ايران بر سركار بيايد كه با تلاش‎های مسالمت‎جويانه‎ فرزندان‎شان اين‎گونه خشن برخورد كند. لابد آنان اگر امروز می‎بودند از اين همه بی‎تدبيری و عدم مديريت كسانی كه قرار است حافظ نظم شهر باشند، متعجب می‎شدند و همراه با ما تاسف می‎خوردند از اين همه ناكارآمدی در برخورد به تجمعی مسالمت‎آميز كه فقط برای طرح خواسته‎هايی كاملا ابتدايی و كوچك‎ برگزار شد. متعجب از اين همه خشونت فجيعی كه به دختران جوان اين مرز و بوم كه در قرن بيست و يكم خواستار حق برابر طلاق، لغو تعدد زوجات، ارتقاء سن كيفری دختران و اين قبيل درخواست‎های اوليه هستند.
متعجب‎ام كه چرا برخی از افسران نيروی انتظامی، ما را كه در پارك نشسته بوديم و فقط سرود می‎خوانديم با كتك به "وسط ميدان" كشاندند، به‎راستی چرا، مگر می‎خواستند نظم شهر را به‎هم بريزند؟ ما زنان كه در بيانيه‎های‎مان بارها اعلام كرديم كه نمی‎خواهيم نظم ترافيك ميدان هفت تير مختل شود، اما گويا مخالفان جنبش زنان مصمم بودند ترافيك ايجاد كنند و نظم شهر را به‎هم بريزند، عجبا از اين همه تدبير و عقلانيت! اما نكته اميدبخش در اين ميان، وجود اين همه ظرفيت، مدنيت، صبوری و متانت در جنبش زنان است كه به رغم برخوردهايی چنين قهرآميز و بی‎سابقه، در ميدان هفت تير حتا يك شيشه هم نشكست، سنگی پرتاب نشد. اتومبيلی واژگون نشد. آری اين تحمل بالای زنان و دختران جوان اين مرز وبوم نشان از ايمان به حقانيت را‎ه‎‎مان است.
ما زنان خواسته‎هايی كه داريم بر حق است و قلب‎‎مان گواهی می‎دهد كه دير يا زود به حق‎مان می‎رسيم. سردی دستبند‎هايی كه به دستان پاك و زحتمكش "ژيلا بنی‎يعقوب" زده شد، كشيده شدن دلخراش "دلارام علی" روی آسفالت خيابان، بازداشت غيرقانونی علی‎اكبر موسوی خوئينی‎ها، بهاره هدايت، عاطفه يوسفی، اعظم الهامی، بهمن احمدی امويی و ده‎ها نفر ديگر و خشونت‎هايی كه همگان شاهد بودند درحالی صورت گرفت كه زنان با تجمع خود بذر صلح و نفی خشونت بر فضای شهر می‎فشاندند. اما بدانيد كه اين رسم زندگی منصفانه و بدانيم با چه توجيهی و به چه دليل با چنين تجمع آرامی، اين‎گونه فجيع و صلح‎آميز در يك جامعه انسانی نيست. ما می‎خواهيم ناعادلانه برخورد شده است؟ واقعا چرا؟

چه بكنيم تا مورد ضرب و شتم قرار نگيريم؟
می‎پرسم كه ای دولت ـ مردان، ما چه بكنيم كه برای بيان مشكلات و دردهای‎مان، اين‎گونه مورد ضرب و شتم قرار نگيريم؟ می‎گوييد چون تجمع در پارك ميدان هفت تير مجوز نداشته پس ما را كتك می‎زنيد و بازداشت می‎كنيد! عجبا مگر ما وقتی روز ٨ مارس (روز جهانی زن) سال ٨٢ با مجوز وزارت كشور می‎خواستيم در "پارك لاله" تجمعی آرام برگزار كنيم، گذاشتيد؟ نگذاشتيد و مجوز وزارت كشور را در آخرين لحظه لغو كرديد و سرآخر هم برخی از شركت‎كنندگان (كه فكر می‎كردند به يك تجمع قانونی آمده‎اند) كتك زديد و تعدادی را هم دستگير كرديد.
اگر می‎گوييد چون ايرانيان خارج از كشور از اين تجمع حمايت كرده‎اند و تجمع صلح‎آميزمان اين‎طور مورد حمايت وسيع قرار گرفته، پس ضرب و شتم و بازداشت ياران جنبش زنان را توجيه می‎كند، می‎پرسم تجمع مسالمت‎آميز روز جهانی زن (١٧ اسفند سال ٨٤ در پارك دانشجو) كه اين‎طور گسترده اعلام نشده بود و سازمان‎های حقوق بشر و نهاد‎های مختلف زنان هم حمايت نكرده بودند، با اين حال مگر باز هم به تجمع صلح‎آميز ما (كه فقط روی زمين نشسته بوديم و سرود می‎خوانديم) حمله‎ نشد و به‎طرز حيرت‎آوری مورد ضرب و شتم قرار نگرفتيم؟ به‎طوری كه تقريبا همگی‎مان با بدن‎های كبود شده به خانه‎های‎مان بازگشتيم، حتا بانوی شعر و غزل ايران نيز از اين كتك‎ها بی‎نصيب نماند. بعد هم كه از اين ظلم و ناروايی به دادگاه شكايت برديم آيا به جايی رسيد؟
برای تجمع‎های مسالمت‎آميزمان اگر مجوز داشته باشيم كتك می‎خوريم، اگر مجوز نداشته باشيم كتك می‎خوريم، اگر خبر تجمع را در سايت‎ها و روزنامه‎ها اعلام كنيم كتك می‎خوريم، اگر اعلام نكنيم كتك می‎خوريم، اگر شعارهايی صنفی و حقوقی بدهيم كتك می‎خوريم اگر شعار ندهيم و فقط سرود جنبش زنان را بخوانيم باز هم كتك می‎خوريم، شما را به خدا به ما بگوييد چه بكنيم تا كتك نخوريم و بازداشت نشويم؟ چگونه رفتار كنيم كه دختران جوان‎مان روی آسفالت كشيده نشوند و با كمر زخم شده به زندان نروند؟ چكار كنيم كه روزنامه‎نگاران‎مان را همراه شوهران‎شان دستبند نزنيد و بازداشت نشوند، چكار بكنيم كه دوستان عدالت‎جوی ما در دفتر تحكيم و ادوار تحكيم (كه فقط فراخوان فعالان جنبش زنان را لبيك گفته بودند) به زندان نيفتند؟
به‎هرحال ما فكر می‎كنيم جمع شدن آرام و مسالمت‎آميز (بدون اسلحه) طبق قانون اساسی فعلی، عملی كاملا قانونی و حق ماست. ما هم كه قرار بود فقط سرود بخوانيم و حتا از دادن شعارهای حقوقی هم پرهيز كنيم و اين‎كار را هم كرديم. قرار بود آرام در پارك ميدان هفت تير حاضر شويم با پلاكاردهايی كه رويش خواسته‎های‎مان را نوشته بوديم، اين‎كار را هم كرديم، اما چه كنيم كه شما هر دفعه بهانه‎ای‎ می‎گيريد.

تجمع زنان و نيروهای بيگانه
اين‎كه روشنفكران مرد و زن از سراسر جهان از اين تجمع حمايت كرده‎اند، خيلی طبيعی است چون هر انسان عدالت‎طلبی كه بشنود گروهی از زنان در يك نقطه دنيا می‎خواهند حق برابر طلاق داشته باشند و چند همسری لغو شود و اين قبيل خواسته‎هايی كه هر بنی‎بشری (اگر منافع خاصی نداشته باشد) با آن موافق است مسلما حمايت می‎كند. بنابراين قضيه را پيچيده نكنيد، اين خواسته‎هايی است كه صد سال است ما و مادران‎مان داريم برايش تلاش می‎كنيم، چه دلارهای آمريكايی و دولت آقای بوش سركار باشد و چه نباشد. چه دولت جمهوری اسلامی بر سر كار باشد و چه نباشد ما زنان هم‎چنان به دنبال حقوق حقه خود خواهيم بود.
به دنبال كشف "شبكه‎های" عجيب و غريب هم نباشيد، اين شبكه‎ی "مخفی" و عجيب و غريبی كه دنبال‎اش هستيد خيلی ساده همين شبكه‎ی اينترنتی است كه خود شما هم برای كارهای‎تان از آن سود می‎بريد. البته شما از اينترنت كمتر استفاده می‎كنيد و ما بيشتر، چون شما صدا و سيما و صدها روزنامه و بلندگو داريد ولی ما زنان نداريم. به‎هرحال اين اتهام كه تجمع اعتراضی زنان به بيگانگان وصل است كذب محض و شرم‎آور است يعنی توهين به جنبشی اصيل، بومی و صدساله است. يعنی حقير و بی‎مقدار نشان دادن جنبش خودجوش و ريشه‎دار اين مملكت است كه استقلال‎اش را به دفعات ثابت كرده است حداقل در همين بيست سال اخير، جنبش زنان فارغ از جريانات سياسی روی پای خودش ايستاده و به‎دنبال حقوق اوليه‎ و انسانی زنان است، چرا نمی‎خواهيم اين حقيقت را بپذيريم؟
برای همين هم می‎خواهم آقايان مسئولان مملكتی را مورد خطاب قرار دهم و بگويم، شما كه در آينده‎ای نه چندان دور مجبور خواهيد بود اين قوانين را تغيير دهيد (چون راه ديگری وجود ندارد) پس چرا با اين همه درد و تلخی و خشونت می‎خواهيد اين كار صورت بگيرد. خودتان بهتر از همه می‎دانيد كه خواسته‎های زنان بر حق است. خودتان خوب می‎دانيد كه در جامعه‎ی پيشرفته امروز قوانين موجود نه تنها ديگر كاركردی ندارد، بلكه مثل يك ديوار زمخت و عبوس مانع پيشرفت جامعه‎ی ماست. فقط با اين برخوردها، مسئله را پيچيده‎تر می‎كنيد و بذر كينه‎ را پخش می‎كنيد، كينه‎ای كه هم به ضرر خودتان (دولت) و هم به ضرر جامعه‎ی مدنی تمام خواهد شد.
به جای آن‎كه دختران‎مان روی زمين كشيده شوند و صورت‎مان با اسپری گازهای سوزناك پر شود و ده‎ها نفر از جمله دانشجويانی را كه به خاطر دفاع از حقوق زنان در گرمای روز ٢٢ خرداد به ميدان هفت تير آمدند و با صداقت تمام از منافع تاريخی خواهران‎شان پشتيبانی كردند، دستگير شوند، بهتر است قوانين‎ را تغيير دهيد. كافی است كه از همسران‎تان، از دخترهای‎تان و از خواهرزن‎تان سوال كنيد تا بلافاصله متوجه شويد كه خواسته‎ی زن ايرانی، حقانيت دارد.
ترديد نكنيد كه ما زنان اين قوانين ناعادلانه را بالاخره تغيير خواهيم داد چون روز ٢٢ خرداد امسال، مردان جديد امروز ايران نيز با حضور پرشمارشان، نشان دادند كه آن‎ها هم اين قوانين را نمی‎خواهند. همه‎ی كسانی را كه بازداشت كرده‎ايد، آزاد كنيد و به جای احضار و بازجويی و به خانه‎ی اين و آن رفتن (افزون بر شايعات ترس‎آور و ايجاد فضای دلهره و ارسال اس. ام. اس های تهديد‎كننده قبل از برگزاری تجمع) حداقل ميان تصميم‎سازان‎تان جلسه‎ای بگذاريد، لااقل قطعنامه‎ای را كه نگذاشتيد در تجمع بخوانيم جلوی‎تان بگذاريد و با آرامش و طمانينه ببينيد زنان هم‎وطن‎تان واقعا چه می‎خواهند؟
تا وقتی قوانين موجود، ما زنان را به عنوان انسان و شهروند برابر اين جامعه نپذيرد، ما نه خانه‎ای داريم و نه شهری. اين قوانين را تغيير دهيد تا احساس كنيم خانه‎ای داريم تا شما بتوانيد سراغ‎‏اش بياييد

زنان پليس: گیس می کشند ، نشگون می گیرند و باتون در هوا می چرخانند!

2006-06-12T16:54:00.000-07:00

کالیفرنیا، ساعت ۵ و ۳۵ دقيقه ی صبح دوشنبه ۱۳ ژوئن مطابق با ۴ بعداظهر دوشنبه در تهران: سراسيمه از خواب پريدم. خواب بدی ديدم. در خيابون کاخ بودم. نبش يکی از کوچه هاش. کافی نت کوچکی در نبش کوچه بود و برای استفاده از کامپيوتر لازم نبود وارد کافی نت شوی. بايد روی صندلی روبروی کامپيوترت می نشستی در حاليکه پشتت به خيابون و عابرين بود. با دختر جوانی که يکی از خواننده های وبلاگم بود قرار گذاشته بودم که همديگر رو در آن جا ببينيم. دير سر قرارمون اومد. نشستم پای يکی از کامپيوتر ها. صفحه ی وبلاگم داشت باز می شد. احساس کردم کسی پشت سرم ايستاده. بعد دو نفر شدند. نگاهشون که کردم يکی از آنها به نظرم آشنا اومد. شلوارهای گشاد پوشيده بودن و پيراهن های روشنشون رو روی شلوار انداخته بودند. ته ريشی داشتند هر دو با صورتی استخوانی. يادم اومد. پسر يکی از کاسب های محل سابقمون در تهران. همون که آب گل تو صورت دخترهای مانتويی محل می ريخت. همون که تازه بسيجی شده بود و بهش موتور داده بودند. گفتم کی هستيد؟ گفتند: بفرماييد بريم. شما بازداشتيد. گفتم چرا؟ گفتند: سوال نکنيد و سر صدا هم راه نياندازيد اگر نه بد می بينيد. باز اعتراض کردم ولی مسالمت آميز. صورت های استخوانی بی روح، تنها نگاهم کردند. داشتم سعی می کردم جوانکی را که می شناختم، قانع کنم که چشمم به دختر جوانی با مانتوی سورمه ای و مقنعه ی مشکی افتاد. لبخند تمسخر آمیزی زد و گفت: پس تویی نازخآتون؟

از خواب پریدم. اعتراف می کنم که به شدت ترسیده بودم. همسر عزیز هم بیدار شد.با صدایی که از ته چاه می آمد بهش گفتم که خواب هراسناکی دیدم. دستگیرم کردند... باید می خوابیدم و ادامه ی خوابم را به دلخواهم تغییر می دادم. مثل دفعاتی که پایان خواب های وحشتناکم رو خودم دستکاری می کنم... امروز سر کلاس می دونستم که تهران شلوغ خواهد شد که دوستانمون کتک خواهند خورد، ناسزا و فحش نصيبشون خواهد شد... آخر ماجرا رو اما نمی توسنتم دستکاری کنم...

در اين رابطه:
*سردرد ناشی از توهم دموکراسی
*تجمع آرام و بی حرکت ما به غوغایی تبدیل شد که بیا و ببین
*یادداشت های کوچکترین زن تجمع کننده
* زنان در مقابل زنان در تجمع 22 خرداد
*عکس های کسوف
*خبرهای خوبی ندارم
*ای زن ای حضور زندگی
*خسته‌ام، خيلي خسته
*درباره يك تجمع موفق
* همان چرخه باطل هميشگی
*zigzag dreams
*زنان خرداد از عروسک کوکی
*بازداشت ها ادامه دارد
*سر تیرک راه‌بند تازیانه می‌زنند ...
*لولی در میدان هفت تیر
*تجمع زنان در نطفه خفه شد
*گزارش تصویری از اعتراض 22 خزداد در 7 تیر
*صدای آزادی زنان خیلی نزدیک است!
* سرزمين آفتاب
*زن در برابر زن
* نزن زن!
*سهم زن نیمی از آژادی
* خشونت زنان علیه زنان
*خشونت بی پایان
*عکس های منصور نصیری پور
*گزارش تصويري ادوار نيوز
**عکس از مجموعه ی عکس های آرش عزيز

2006-06-11T11:23:00.000-07:00

*"مکزيک را خدا برنده کرد!"
امام نازخاتون
چرا؟ چون کسی تو خیابون های ایران به جشن و پایکوبی و شادی نپردازد که عذابی سخت شدید و دردناک در انتظارش خواهد بود عزیزان! هر چیزی را حکمتی ست. بر شماست که این حکمت را دریابید. ما می خواهیم شما را به سوی بهشت هدایت کنیم. نمی خواید؟ بی خود کردید. مگه دست خودتونه! وا...

**جای تفسیرهای فردوسی پور خالی بود امروز. من که دیگه بعد از گل دوم قلبم طاقت تماشای فوتبال رو نداشت پا شدم برم چای برای خودم بریزم که یهو گل سوم رو هم خوردیم. اگه داداش جونم این جا بود سربه سرم می ذاشت و می گفت: حالا نمی شد بعدا چای بخوری؟ اگه پا نشده بودی گل نمی خوردیم:)

*** به قول بیژن ما امروز یک "فوتبال عشقی" دیدیم.حالا مشخصات فوتبال عشقی چیه؟ ۱- صرف صبحآنه در سینی و روی کاناپه ، دقیقا جلوی تلویزیون. ۲- نون داغ و پنیر صدف و گردوی خیس خورده. ۳- خیار ایرانی گرد گرد شده و انگور خنک و قند عسل. ۴- گپ دوستانه ی گاه گاهی. ۵- و صد البته ماساژ به مقدار کافی.
اگر ایران می برد دیگه اندش بود.

**** دلم برای تیم خودمون سوخت. کاش انقدر سوراخ نشده بودیم. نیمه ی اول خوب بود. نیمه دوم چرا آخه مثل خیلی وقت های دیگه دفاعی بازی کردند، من نمی فهمم.

***** حرف آخر: "انرژی هسته ای حق مسلم ماست" و باز هم یه حرف دیگر آخر: " این پول نفت رو تو رو جون مادراتون بدید مربی به غیر از اروپای شرقی بیارید و درست و حسابی روی فوتبال سرمایه گذاری کنید و باز البته فراموش نکنید که انرژی هسته ای حق مسلم ماست!"

حرف اول: فردا ۲۲ خرداد روز بزرگی برای زنان و مردان ایران است. من که هوش و حواسم در میدان هفت تیر خواهد بود.

افتتاحیه ی جام جهانی*

2006-06-09T22:38:00.000-07:00

در راستای اين که اين روزها تب فوتبال همه رو گرفته و بعضی از وبلاگ ها کم خواننده شده يا کم کامنت گذار شده، از جمله اين وبلاگ، منم تصميم گرفتم يواشکی تا کسی حواسش نيست به روز بشم.
اول این که من امروز سر ساعت ۷ و ۵۴ دقیقه و ۳۶ ثانیه به هوای دیدن افتتاحیه جام جهانی فوتبال که همسر جان ذوقش رو داشت، از خواب بیدار شدم. نمی دونم منکه زیاد ذوقش رو نداشتم در این روز تعطیل (همسر جان امروز تعطیل بود و منم کلاس نداشتم) چرا از خواب به قول اصفهانی ها، جستم؟

امروز البته به جهتی دیگر خيلی خوشحالم چون امتحان کتبی راهنمايی رانندگی رو که به اصرار می خواستم فقط و فقط به زبان انگليسی پاس کنم را با سلام و صلوات يه ضرب و همون بار اول پاس کردم و دنيايی در عظمت اين پيروزی اوهو (صدای سرفه است:) مات و مبهوت و حيران ماند. چند تا دختر جغله ی آمريکايی هم که تو صف نهایی پشت سر من وایساده بودند و برای بار دوم داشتند امتحان می دادند، گفتند : بابا ای والله!!! حالا نمی دونستند فاصله ی سنی من و اونا چندين دهه است ها. منم به روی خودم نياوردم. همسر جان هم که اون دور دور ها طفلک کوچولوی من رو پا وايساده بود و نگرانی در چشماش موج می زد. آخه سر ۲۰ دلار شرط بسته بوديم که بهم بده اگر من همون بار اول برنده بشم. البته این شرط بندی ماجرا داره . باز هم در راستای اين که ما در آخر هر ماه با هم گفتگوهای جدی می کنيم ( گفتگوهای واقعا جدی ها، نه با خنده و شوخی) و از عملکرد یک ماهی که گذشته، داد سخن می دهیم و "عقده ی دل می گشاییم". هفته ی پيش انتقاداتی راجع به مسئله حیاتی رانندگی بنده، از جانب همسر جان بر من وارد بود که : دو ماه است که دارم اين کتابچه ای رو که سه سوت می شه خوندش ، می خونم و هنوز تمومش نکردم و بازی بازی می کنم.

حالا علت این همه وقت گذاشتن چی بوده؟ خودم براتون می گم: روزهای اول که منتظر همسر جان می شدم که بياد روی کاناپه يا تخت کنار من لم بده و من بخونم و اون گوش بده وگاهی اگر اشکالی داشتم به سوالات من جواب بده و برام توضيح بده. بعد از چند روز ديگه خودکفا شدم و با ديکسيونرم ( همون ديکشنری) رو کاناپه لم می دادم و خودم می خوندم ولی بيشتر از يکی دو صفحه جلو نمی رفتم چون باورم شده بود که انگار می خوام امتحان کنکور سراسری بدم. بعدم رفتيم سفر و عملا دو هفته از این کتاب مقدس دور بودم، بعد هم که مثل یک خانوم خر این روزها دارم هی خر می زنم و ساعت ۸ صبح که از خونه می رم ساعت ۳ بعداظهر خسته و کوفته برمی گردم. يعنی دو ساعت و نيم در آزمايشگاه گرامر می خونم و با نوار و فيلم کلنجار می رم. نه خودم هم قبلا معلم فرانسه بودم، کلی نسبت به خودم سخت گیری می کنم:) عصر که ميام خونه تازه ناهار می خورم و يک ساعت به زور پای برنامه های اکثرا مزخرف تلويزيون می شينم و اگر گاهی شانس بیارم یه فیلم خوب تو تلویزیون پیدا کنم، می بینم. کم کم سرو کله ی همسر جان پیدا می شه و با هم گپی دوستانه می زنیم و چایی و میوه می خوریم و گاهی میریم بیرون پیاده روی ، گاهی خرید خونه، گاهی برنامه ای فرهنگی. دیگه ۱۰-۱۱ شب هم یه ای-میلی، وبلاگی می خونم و اگر باز هم وقت کنم کتاب می خونم و بعد هم خواب. حآلا این وسط شما بگید، کی من درس خون می تونستم اون کتابچه ی راهنمای رانندگی رو بخونم؟

من البته همون موقع که داشتیم جدی گفتمان می کردیم، به همسر جان گفتم که هر کسی مد دو فونکسیون مان(mode de fonctionnement )خودش رو داره. یکی کند پیش می ره ولی با دقت می خونه مثل من ( حتاتک تک لغت های کتاب رو هم از تو دیکسیونر در آوردم و همه رو حفظ شدم). از این شاخه به اون شاخه هم نمی تونم بپرم. ولی چشم، باهات شرط می بندم که فقط یک بار جان برکف می رم تو اداره ی راهنمایی و رانندگی و سربلند و سرافراز و پیروز به حول و قوه ی الهی میام بیرون. تو هم نمی خواد هر هفته من رو ببری برای امتحان. تازه شم ارزون حساب می کنم و فقط ۲۰ دلار باهات شرط می بندم. (همسر جان تهدید کرده بود فقط و فقط دو بار حاضره من رو تا اون جا ببره و بار های بعدی من باید با اتوبوس یا خط ۱۱ خودم رهسپار اون جا بشم و البته من تو دلم می خندیدم و می گفتم شتر جون در خواب بیند پنبه دانه...)

القصه که یک کوهی کندیم و بابتش هم شادیم:) و ۲۰ دلار هم مبلغش با تکس و هزینه ی امتحان، رسیده به ۵۰ دلار که دریافت خواهد شد.
تازه بعدش هم همسر جان این کاروان شادی را هدایت کرد به سمت یک رستوران ایرانی تو شهرمون که تازه باز شده و در واقع یه خانواده هستند که اون جا رو می گردونند و همشون روسری سرشونه و البته اولش خیلی اخمو بودند و نمی دونم چرا روسری رنگ مشکی هم سرشونه. ولی الحق والانصاف عدس پلوی مشتی داشت که من خوردم ( فقط نصفه ش رو تونستم بخورم و بقیه اش رو آوردم که فردا بخورم و بابتش کلی پز دادم به همسر جان) و همسر جان جوجه کباب خورد. البته دختری که غذای ما رو سرو کرد، اخر سر یه ته لبخندی به ما زد. رویهمرفته دختر گلی بود. رستوران درست روبروی کالجیه که من می رم، حالا می خوام چند بار برم و ساندویچ کتلت و آش رشته بخورم و درضمن بهشون پیشنهاد کنم که تو رو ابوالفضل روسری رنگی سرتون کنید :) ۱۱۱۱ یا ۲۲۲۲ رو که یادتونه؟ همون قضیه ی شمردن فضول ها دیگه...

همسر جان هم بعد از این که از رستوران اومدیم بیرون گفت که این شیرینی قبولیت بود عزیزکم. منم گفتم حاشا و کلا که من غذا رو در ازای شیرینی قبول کنم که واقعا نشدنی ست. شیرینی سر جای خود خواهد بود و من حیث المجموع به روی مبارک نیاوردم که من قبول شدم و من باید شیرینی بدم نه همسرکم.

* اگر بین تیتر و متن رابطه ای پیدا کردید، به منم بگید:)

** قرار بود اصلا این پست کلا راجع به یه مطلب دیگه باشه ولی نمی دونم چی شد، دست هام یاری نکردند و خودشون هرچی خواستند نوشتند و حاصلش آن شد که در بالا می خوانید:)

● 22 خرداد: تجمع """"""مسالمت‎آميز"""""" زنان در اعتراض به قوانين زن ستيز

2006-06-06T00:26:00.000-07:00

از زمان تدوين قوانين در انقلاب مشروطه، طي 100 سال گذشته، تلاش زنان ايراني همواره متوجه
دستيابي به حقوق برابر و انساني بوده است. اما با وجود تمامي اين تلاش ها، در کليه قوانين از جمله قوانين مدني و جزايي، حقوق اوليه زنان همچنان ناديده گرفته شده و بن بست هاي قانوني بسياري را بر زندگي زنان جامعه ايراني تحميل کرده است.
ما زنان در 22 خرداد سال گذشته يک دل و يک صدا اعتراض خود را به کليه قوانيني که حقوق زنان را نقض کرده ابراز داشتيم اما مطالبات بر حق ما همچنان بي پاسخ مانده است. بدين سبب امسال نيز در پيگيري قطعنامه 22 خرداد سال گذشته دوباره گرد هم خواهيم آمد و خواسته هاي مشخص خود را از جمله منع چندهمسري، لغو حق طلاق يکطرفه مرد، حق ولايت و حضانت بر فرزند توسط پدر و مادر به طور مشترک، تصويب حقوق برابر در ازدواج (مانند حق بدون قيد و شرط اشتغال و حق تابعيت مستقل زنان متاهل و...)، تغيير سن کيفري دختران به 18 سال، حق شهادت و ديه برابر، و لغو قانون قراردادهاي موقت كار و ديگر قوانين تبعيض‎آميز اعلام خواهيم کرد.
از اين رو از همه شهرونداني که به نقض حقوق زنان در قوانين موجود اعتراض دارند مي خواهيم به گردهم آيي که به اين منظور در روز دوشنبه 22 خرداد ماه 1385 (ساعت 5 الي 6 بعدازظهر در ميدان هفت‎تير) برگزار مي‎شود بپيوندند.

** خوشبختی يعنی خوردن دلمه ی بادمجون دست پخت همسر جان در ساعت ۱ و ۲۸ دقيقه ی صبح. خوردن نصف نون مثلا تافتون اینجا و تکه های بادمجون باقی مونده در کف قابلمه و سس قرمز چرب و چيلی ته قابلمه تفلون بدون اين که نگران اضافه وزن باشی. خيلی وقت بود غذايی اين قدر به دلم نچسبيده بود.

بعداظهری بهاری با سيمين بهبهانی

2006-06-02T14:55:00.000-07:00

*این نوشته مربوط به سه هفته ی پیش است و قبل از سخنرانی شیرین عبادی ولی به دلیل گرفتای زیاد نتونسته بودم به موقع تمومش کنم.

امروز عصر (جمعه) رفتیم دانشگاه UCLA برای ديدن خانم بهبهانی که به مناسبت ۸۰ امين سالگرد تولدش در اينجا مراسم سخنرانی و شعرخوانی برگزار شده بود. خوب نفهمیدم چرا دیرتر از زمانی که قرار بود، از خونه زدیم بیرون و بعد یک ترافیک شدید تو بزرگراه و نتیجه این شد که با یک ربع تاخیر به مراسم رسیدیم. در کمال حیرت و البته مایه ی مسرت و خوشحالی بود که دیدیم تمام سالن ۲۵۰ نفری پر از جمعيت بود؛ کنار ديوار، انتهای سالن، جلوی درهای ورودی و خروجی که جمعا ۴ در بود، پیر و جوون و زن و مرد ایستاده بودند. عده ای حتا در فاصله ی بين دو رديف صندلي ها،روی سن و پایین و کنار ميز روی سن، روی زمين نشسته بودند. از کراواتی تا تيپ اسپرت. به چشم خودم آقای مسن خوش تيپی رو ديدم که روی زمين چهار زانو نشسته بود. ما که نصيبمون راه پله های مشرف به سالن بود و فقط صدای گرداننده ی برنامه و سخنرانان (مجيد نفيسي، پرتو نوری علا، احمد کريمی حکاک) و شعرخوانان(هما پرتوي، فرهنگ فرهي، شيرين عنايتی) و در نهايت خود سيمين بهبهانی عزيز رو می شنيديم. همسر جان که خوب يه سر و گردن که چه عرض کنم، بالاتر از من سير می کنه، رفت دم در سالن و با خوشحالی گفت که خود سيمين رو ديده و منم هر چی نک پا بلند شدم نشد که نشد و خسته شدم و از ديدن اين بانوی عزيز منصرف و برگشتم روی پله ها نشستم و گوش کردم و به بروشوری که دستم بود اکتفا کردم چون هیچ کدوم از سخنران ها یا شعر خوان ها رو نمی شناختم و فقط اسمشون رو این ور اون ور دیده بودم، بنابراین به دیدن عکس هاشون روی بروشور بسنده کردم.

شيرين عنايتی با لهجه ی بامزه ای ( از نسل دومی ها) يکی از شعر ها رو دکلمه کرد. بقيه هم به نوبت يا در مورد سيمين حرف زدند و از شعر و زندگی اش گفتند و يا قسمت هايی از شعر اون رو دکلمه کردند. در نهايت داريوش (همون خواننده) شعر "دوباره می سازمت وطن" رو به همراه جمعيت خوند که البته ما پله نشين ها نخودی بوديم و فقط شنونده. ولی خوب صدای داخل سالنی ها رو از بلندگويی که برای ما محرومان در نظر گرفته بودند، می شنيديم. در نهايت همه به هيجان اومده بودند و مفصل دست زدند و نوبت به خود سيمين بانو رسيد.اولين حرفش اين بود: "امروز، انقدر هیجان زده شدم که برای اولين بار در عمرم برای خودم دست زدم" که همه از خنده منفجر شدند. البته توضيح داد که شوخی می کنه و در واقع قصدش تشويق و تشکر از ساير برگزارکنندگان اين ديدار بوده.

سيمين زنی شوخ طبع، بسيار متواضع، دلنشين، خوش خنده و بذله گوست. به نظرم شعر پارسی برای هميشه نام اين شاعره ی شجاع و صادق و متعهد رو در تاريخچه ی خودش ثبت کرده و خواهد کرد. از اين که چنين فروتن، صميمي، دوستانه و شاد بود کلی لذت بردم. شعرهای زيبايی رو انتخاب کرده بود و باماژیک کلفت روی کاغذ نوشته بود و برای جمعيت دکلمه می کرد. با احساس و لطيف و عاشقانه. پيچ و خمی که هنگام خوندن بعضی از قسمت های شعر های انتخابی، به صداش می داد و لرزش و ارتعاش گاه به گاه نهفته در کلامش، حيرت آور بود و گاهی از يادت می برد که سيمين به زودی ۸۰ سالگی رو پشت سر می ذاره. آخر سر ديگه تاب نشستن روی پله ها و گوش دادن تنها، رو نداشتم و رفتم دم در سالن و به هر زوری بود صورت مهربونش رو ديدم. همون جا کنار همسر جان وايسادم و ديگه به صحبت های شيرينش گوش کردم.

ابتدای سخنش گفت که مشکل بينايی داره و متاسفانه چشماش ديگه قادر به درست ديدن نيست و نوشتن براش بسيار مشکل شده و برای همين هم مدام دنبال داستان هايی در مورد افراد نابيناست و دلش می خواست به همين بهانه، يه داستانی رو برامون تعريف کنه: یه روز یه خانوم حاجی بازاری خونه ش رو مرتب کرده بود و دیگه می خواست بره حمام که ترگل ورگل بشه برای حاج آقاش. تازه لباس هاش رو در آورده بود و می خواست آب بریزه رو سرش که شنید زنگ در خونه رو می زنند. تند و سریع لباسش رو می پوشه و می ره دم در و می بینه که حاجی براش توسط یکی از شاگردهاش میوه فرستاده بوده. دوباره میره تو حمام و روز از نو روزی از نو که می بینه باز زنگ در رو زدند. باز لباس می پوشه می ره دم در و می بینه اینبار پستچی اومده و نامه آورده. بار سوم که می ره تو حمام، دستش رو که روی دوش می ذاره ، باز صدای زنگ در رو می شنوه. از پنجره ی حمام نگاه می کنه و می بینه حسن آقا کوره ست. بنابراین با خیال راحت همون جور لخت و پتی می ره پشت در و در رو برای حسن آقا باز می کنه.حاج خانوم هم خیالش راحت بوده که حسن آقا کوره، در رو باز می کنه که بیاد تو چون از راه دور اومده بوده و از آشناهای قدیمی حاج آقا و حاج خانوم بوده. درضمن حاج خانوم می بینه که حسن آقا با یه بسته شیرینی اومده بنده خدا. تعارفش می کنه و راه میافته جلو و از پله ها می ره بالا و حسن آقا هم به دنبالش. همون طور لخت و عریون میشینه رو کاناپه و حسن آقا هم روبروش. می گه: خب خوش اومدی حسن آقا. صفا آوردی! این طرفا؟ حسن آقا سرخ و سفید می شه و جواب می ده: والله حاج خانوم عرض کنم خدمتتون که چشمام رو تازه عمل کردم و اینم شیرینی اش که آوردم خدمتتون...
دیگه سالن منفجر شد. خود سیمین انقدر شوخ و بامزه تعریف می کرد که من یکی دیگه نمی تونستم جلوی خنده ام رو بگیرم. بعد از این که شعر های خودش رو خوند، رو به جمعیت کرد و گفت: ترانه ی درخواستی هم خونده می شه . باز خنده بود و خنده که تو جمعیت وول می خورد. سیمین مدام در کلام و گفته ها و شعرهایی که می خوند از صلح و مهربانی و آشتی حرف می زد و از ریشه کنی جنگ و خونریزی. اولین سوالی که یکی از میون جمعیت ازش پرسید به نظرم سوال به جایی بود. از سیمین پرسید برای کشته شدگان و اعدامیان شهریور سال ۶۷ شعری گفته؟ بسیار تاسف خورد که این شعر همراهش نیست وگرنه دوست داشت خودش اون رو که اسمش "آتش به زندان افتاد" دکلمه می کرد و خاطره ای تعریف کرد از یکی از آشنایانش که هر دو فرزندش رو یک جا اعدام کرده بودند و سیمین به همراه دیگر دوستانش به دیدن این مادر می ره. مادر داغدیده تعریف می کرده که زنگ زدند و گفتند مردخونه بیاد دم زندان. و مرد خونه می ره و با ساک و وسایل شخصی دو پسرش برمی گرده. بهش می گند: در لعنت آباد تو گور انداختیمشون. اینم وسایلشون. ظاهرا این مادر به همراه چند نفر دم غروب به این به اصطلاح "لعنت آباد" می رند و خودش با دستان خودش خاک تازه ی تیره رو پس می زنه و جنازه ی یکی از پسرهاش رو از لباس سبز رنگی که خودش براش به زندان برده بوده، شناسایی می کنه... سیمین گفت کاری به عقیده ی کسی نداره و نمی گه چی درسته و چی غلط ولی کشتن به خاطر عقیده ی دیگر رو تحمل نمی کنه. دختر جوانی یک قدمی من ایستاده بود و با شنیدن این خاطره ی سیمین گریه می کرد؛ این رو از شونه هاش که تکون می خوردند فهمیدم. دلم می خواست بغلش کنم که خانوم بغل دستش که ظاهرادوستش هم بود و تازه متوجه ی حال دگرگون او شده بود، محکم در آغوشش گرفت. نفهمیدم چطور شد که اشک خودم هم گونه هام رو تر کرده بود.
در انتهای پرسش و پاسخ ها بود که بعضی از حضار کم کم سالن رو ترک کردند و ما تونستیم بریم روی صندلی های خالی بشینیم. سیمین از گنجی هم گفت و این که در آخرین روزهای قبل از سفر با گنجی تلفنی صحبت کرده و حالش خوب بوده. ازش راجع به کتک خوردنش در ۸ مارس پرسیدند که آیا حقیقت داره و چه جوری بوده؟ سیمین خندید و گفت:" یعنی به من نمیاد کتک بخورم؟ " بعد هم که قرار شد سیمین کتاب هایی رو که علاقه مندانش خریده بودند به یادگار امضا کنه که منم رفتم جلو و خوب نگاهش کردم. چقدر طفلک از بین رفته ولی همچنان سر حال و شاد و شوخ و خانوم. خانوم جوانی که همراهش بود دید من ساکت ایستادم و با لبخند دارم به سیمین نگاه می کنم، انگار دلش سوخت و به من گفت که کتاب رو بدم که سیمین امضا کنه. اسمم رو پرسید که من هم اسم خودم رو گفتم هم اسم همسر جان رو. اونم گفت: سیمین جان برای خانوم" نازخاتون" و "همسرجان" این کتاب رو امضا کنید. تا اومدم بگم "خانمش" رو حذف کنید فقط بنویسید "نازخاتون" ، کار از کار گذشته بود. تنها ناراحتی ام این بود که چرا دوربینم رو فراموش کرده بودم...

پی نوشت. یکی از سخنرانها در ابتدای سخنرانی اش انقدر القاب قلمبه سلمبه در مورد سیمین بهبهانی به کار برد که کلی اعصابم خرد شد. آخه ما ایرانی ها کی می خوایم این فرهنگ تقدس بخشیدن و آسمانی کردن آدم ها رو کنار بگذاریم؟ اونم از جانب کسی که خودش اهل قلمه و فرهنگ ساز! لقب "مادر وطن" یا لقب های دیگه، اغراق آمیزند و باعث می شه از اصل ماجرا دور بشیم. بهتر بود می گفت: سیمین شاعره ی متعهد ، قوی، زن، با اصالت، تحول گر ایرانی...

و اما به آذین...

2006-06-01T22:09:00.000-07:00

* به آذين هم هم رفت! غريبانه بود شنیدن این خبر. غریبانه تر این که خبر را در مجلس کوچکی شنیدیم که به یادبود حسن شهباز و "ره آوردش" برگزار شده بود. قبل از شروع سخنرانی، آقای محترمی از بین شرکت کنندگان، خبر رو با صدای شکسته اش اعلام کرد. ناگهان پرتاب شدم به ۱۵ سالگی و آشنایی با "جان شیفته". تا چند دقیقه بی اختیار به آنت فکر می کردم. تصویرش وقتی در رو به روی دلدار باز نکرد؛ در سکوت به در تکیه داد و تنها به حرفهاش گوش داد؛ تصویر خیالی اش جلوی چشمم بود. ژان کریستف هم حضور داشت؛ بابا گوریو و شب پاریس و چراغ های ریز و درشت درخشانش، زنبق دره و صحنه ای که جوان عاشق اختیار از کف داده، شانه های برهنه ی معشوق رو بوسه زد؛ دختر عمو بت و چرم ساغری که هرگز نتونستم تا آخر این کتاب رو بخونم. در واقع زمانی بود که بزرگتر شده بودم و دیگه بالزاک برام جذابیتی نداشت. همیشه از خودم می پرسیدم به آذین عجب باحوصله ست! به آذین بخشی از خاطرات نوجوانی من بود. با شنیدن خبر رفتنش عجیب احساس خلا کردم...

با خوندن نوشته ی آرش معتمد تحت عنوان " جان آزاد ما رفت" ، از خودم و بی اطلاعی ام نسبت به سرنوشت به آذين بعد از انقلاب خجالت کشيدم. هرگز تا به اين لحظه نمی دونستم که به آذين مترجم، در دهه ی شصت هم، شش بهار از زندگی خود رو در زندان گذرونده. معتمد می گويد: "... هر کدام از ما چهار سلول کنار هم در کميته مشترک زمان شاه و زندان توحيد زمان انقلاب جوابي داديم و سيلي خورديم. پير مرد فقط گريست و سيلي خورد. گريست و سيلي خورد..."

** نوشته ی سهيل آصفی در همين رابطه:" به آذين ما رفت: تمام عمر گدازش و سوزش..."

2006-05-21T12:46:00.000-07:00

* خب اين وبلاگ قراره ديگه گاهی فرانسه هم بشه بنابراين معذرت می خوام از کسانی که نمی تونند فرانسه بخونند. البته چيز زيادی هم از دست نمی ديد. چون نمی تونم شرح احوال خودم در آمريکا رو برای تک تک دوستان فرانکو فونم بدم، تصميم گرفتم گاه گاهی پست هايی رو به فرانسه بنويسم. البته آشپز باشی عزيز پيشنهاد داده که حاضره براتون ترجمه کنه بنابراين بايد بريد پيش ايشون. ظاهرا اگر مشتری بشيد ارزون هم حساب می کنه:))))

** اين دوچرخه سواری های ما هم حکايتی شده بس شيرين. ديروز از بس اين همسر جان شيرين کاری کرد نزديک بود من ترسو از روی دوچرخه کله پا بشم و بيافتم توی شن ها. اولا يه عالم پز می ده که بدون دست می تونه مسافت زيادی رو پا بزنه! جل الخالق! بعد هی ورزش دست و بازو و گردن می کنه و سوت می زنه و منم از حسودی می ميرم چون دست و بال و کت و کولم در اون لحظه له له می زنه که يه کم بهش ورزش بدم. البته طوری نيست ، توی اون لحظه سکوت می کنم ولی بعد زحمت ماساژ با کيه؟ اونی که هی پز داده ديگه:)

چند روز پيش يه جوکی برای همسر جان گفتم به شرح زير: يه روز يکی داشته تو خيابون راه می رفته و می گفته يک يک يک. يه بابايی بهش می رسه و می گه چرا هی می گی يک يک يک؟ اون هم به جای جواب دادن می گه: دو دو دو . نفر سوم می رسه و همون سوال رو ازش می کنه. اون هم باز به جای جواب دادن می گه: سه سه سه . حالا نگو طرف داشته فضول هاش رو می شمرده:) القصه ديروز يکی داشت جلوی ما دوچرخه سواری می کرد و بلوزش رو در آورده بود اين نامسلمون!!!! بالای باسن مبارکش يعنی دقيقا پايين کمرش اسمش رو تتو کرده بود : RAMI که البته ما هيچ کدوم از اون فاصله نمی تونستيم این اسم رو بخونيم. همسر جان به من گفت:چه جالب! اين پسره رو ببين شماره اش رو پشتش نقاشی کرده.
من: خب به ما چه ؟ دلش خواسته:) در همین حین همسر جان سرعتش رو زیاد کرد. من: کجا می ری؟ همسر جان: می رم ببينم من فضول شماره ی چندم . من: انقدر قهقه زدم که مطمئنم بقيه ی دوچرخه سوار ها گفتند يارو ديوونه ست.حتا وقتی به طرف رسيدم و اسمش رو خوندم هم اين خنده ادامه داشت. تو اين لحظه ها دلم می خواد همسر جان رو انقدر ماچش کنم که خداوند عالم می دونه...

*** اين عکس اولين مهمونی ما. "هيچ لذتی بالاتر از دو نفری کار کردن و آماده کردن خانه و غذا برای مهمانان نیست" امام نازخاتون... راستی این کوکا کولایی رو هم که در عکس مشاهده می کنید همسر جان همون روز یواشکی خریده بود برای مهمان ها. بهش می گم چرا پول می دی برای این ... می گه: دیکتاتور کوچولوی من! حالا ما نمی خوریم دلیل هم نمی شه که مهمون ها نخورند. نتیجه این که دو لیوانش بیشتر نوشیده نشده و دو هفته ای ست که در یخچال ما آب خنک می خورد و کسی پیدا نمی شه حلالش کنه. شاید مهمانی بعدی...
عاشق اين مهمون هامون هستم مخصوصا يکيشون رو خيلی دوست دارم. خيلی. قراره اين هفته باز هم بياد پيشمون با هم بشینيم يه شام به سبک فرانسوی بخوريم.: باگت و پنيرکپکی (بلو چیز) و سالاد .

پ.ن. یکی از عکس ها بی فلش ودیگری با فلش است.
پ.ن.ن. نرگس و بهار و نیلوفر، عزیزان دل، اون نعنا توی پارچ شما رو ياد چی می اندازه؟

2006-05-17T23:37:00.000-07:00

Ce que vous lisez au-dessous, c'est une petite partie des aventures d'une Persane aux USA. Attention, c'est le commencement: (Avril 2006)

Je suis vraiment désolée pour cette réponse tardive. Si je vous réponds pas toute de suite après avoir reçu vos gentils et doux et réconfortants e-mails, ça veut pas dire que je pense pas à vous mais bon, commencer une nouvelle vie, ça prend toujours du temps et c’est pas évident de répondre tous les e-mails ; c’est pourquoi j’ai décidé de raconter «mes aventures »:) de temps en temps dans mon weblog persan.

Je vais très bien et je suis occupée par ma nouvelle vie. Il me faut plein de choses à apprendre, à lire et à découvrir. Je me débrouille très bien jusqu’à maintenant je pense. Hamsar Jan est toujours présent; même quand il est au boulot, il m'appelle une ou deux fois au téléphone et m'encourage.

Je lis de temps en temps (ça veut pas dire que je suis paresseuse:)le guide de conduire en anglais et me prépare petit à petit pour l’examen du code de la route. Avoir un permis de conduire est absolument nécessaire ici; partout on te le demande comme une carte d’identité acceptable. Alors il faut que je me dépêche un peu plus…

A peine d’arriver à Pasadena (au bout de 10 jours), j'ai trouvé ma première amie américaine, Helena. Je vous dis pas où heheheheh =====> dans une église!!!!! Elle a soixante-dix ans ou peut-être un peu moins; très gentille, ouverte et bavarde, ce qui me convient parfaitement. Elle m'a invité chez elle pour boire un thé ensemble et discuter. Je lui ai promis d'y aller le plus tôt possible. Elle n'est pas religieuse, comme elle dit, mais spirituelle.

Vous ne savez pas combien j'ai envie de partager tout ce que j'aime ici, avec vous. Il faut que vous veniez un jour ici. Nous avons une chambre d’ami et Hamsar jan est la meilleure personne pour organiser un tour de Pasadena. Dans notre belle ville, vous voyez de temps en temps des affiches comme " Bush is our tragedy!" ou bien des voitures couvertes par des auto-collants " No War for Oil", " Stop this damn war!", " Come back home Soldiers!" etc. c'est très réconfortant et soulageant de voir les jeunes gens qui affichent leur mécontentement et leurs idées comme ça.

La semaine dernier (la deuxième semaine de mon arrivée) était une semaine bien chargée:une semaine sportive et culturelle pour nous deux surtout moi:)
Vendredi: une heure et 26 minutes (je compte même les minutes)de marche dans notre quartier. Tout est vert et frais autour de nous. La découverte d'un café à la française, pas très loin de chez nous. Que je suis contente de cette grande découverte! L'odeur de café me rend folle (seulement l'odeur et pas le goût). j'adore seulement le café turc et les séances de la lecture dans le marc du café chez Nazanine et surtout par elle(comme un passe-temps; je ne suis pas du tout superstitieuse).J'adore le cercle d'amis réunis autour de ce phénomène nommé,« Café turc»! Cette image à jamais gravée dans ma tête! Que c'est beau et tendre!

Samedi: visite du musée et des jardins exotiques de Huntingthon House pendant 4 heures ou un peu plus:)

Les roses n'étaient pas encore fleuries. J'avoue que j’ai piqué cette belle photo du site officiel de Huntington House.

on a visité une exposition dont le titre était:
Sensation and Sensibility: Viewing Gainsboroughs Cottage Door
(In association with the Yale Center for British Art)
Continuing through May 14, 2006.

Dimanche: faire de la montagne le matin. Départ:9h00 du matin. "La semaine prochaine on sort de la maison, un peu plus tôt ma chérie! fini la grasse matinée de dimanche!!" a dit Hamsar Jan en souriant. On s’est dirigés vers LA (Los Angeles) pour aller à Temescal Canyon Loop:

On s'est reposés ici en mangeant trois mandarines. c'était bon hummmmm! Imaginez la musique de l'eau, le chant des oiseaux, la joie d'être enfin sportive!
Si vous venez ici, on va y aller ensemble et on mangera de très belles mandarines en écoutant la musique de l'eau et regardant le beau ciel bleu avec les petits nuages tout blancs qui nous offrent leur beauté. La nature est vraiment généreuse ici en Californie! Regardons la danse des branches qui se remuent et se penchent sur ce sentier et caressent les passants sportifs comme moi:)

Bon ben, j'étais un peu trop bavarde aujourd'hui. Mais je vous laisse pas tranquille. Mes aventures s'arrêtent pas là et ça continue. Je vous les raconte petit à petit si vous avez envie de me lire bien sûr.

Je vous embrasse très fort
A +

سخنرانی شيرين عبادی

2006-05-15T22:50:00.000-07:00

امروز بعداظهر با همسرجان باز هم رفتيم UCLA (دانشگاه) برای سخنرانی شيرين عبادی. استقبال بسيار خوبی شده بود. شيرين عبادی از زنان شجاع ايرانی ست که شخصا از زمانی که وکيل مادر آرين ( دختربچه ای که به خاطر رفتار وحشيانه ی پدر، برادر ناتنی و نا مادريش و عدم حمايت و ناکفایتی قوانين موجود سیستم قضایی بسیار مظلومانه به قتل رسيد) بود ستايشش می کردم. امشب هم که به چشم خودم ديدمش و به صحبت هاش از نزديک گوش کردم، بيش از پيش براش احترام قائلم. صحبت هايش مناسب، به جا، سنجیده، به دور از خشونت کلامی، سرشار از اندیشه ای سالم بود. به عبادی احترام می ذارم چون نقدکردنش هم منصفانه ست. دور از تعصب کور و یک طرفه ست. در پایان صحبتش که در آن واحد توسط یکی دیگر از بانوان ایرانی (استاد دانشگاه) که درضمن دوست و همکلاس سابق شیرین عزیز بوده، به زيبايی به انگليسی ترجمه می شد. عبادی راجع به کتابش حرف زد و البته برای همین هم بخش مطالعات خاورمیانه ی دانشگاه UCLA دعوتش کرده بود. در کتابش که دربرگیرنده ی زندگی، کار و مبارزاتش در ایران است، عبادی علاوه بر به نقد کشيدن قوانين پراز اشکال دستگاه قضايي ايران درباره ی زنان و کودکان، قوانين "حيرت آور" ضد زنان (حضانت کودکان، ديه ، شهادت زن در برابر شهادت مرد)، به مبارزات خود و خاطراتش، به مبارزات جنبش فمینیسم در ایران و پیروزی های هرچند اندک و امیدبخشش،در کتابش اشاراتی نیز به مبارزات مردم ايران، تحولات ايران بعد از کودتای ۲۸ مرداد توسط ايادی رژيم پهلوي و دخالت سيا در اين حادثه و اثری که از اين شکست تاريخی در خاطره ی مردم به جا گذاشته، گروگان گيری کارکنان سفارت آمريکا و غيره و غيره می کند.

عبادی صریح، مستقیم و محکم اعلام کرد که با هرگونه جنگ در منطقه مخالف است. دموکراسی کالا نیست که کسی بخواهد آن رو به کشورهای دیگه صادر کند. با بمب اتمی هم دموکراسی رو به جایی نمی برند. ما اجازه نمی دیم که ایران عراق دوم بشه. جمعیت هم مدام با دست زدن های خود تشویقش می کرد. وقتی هم قسمت فارسی به انگلیسی ترجمه می شد، انگلیسی زبان ها دوباره تشویقش می کردند.
زمانی که خانم عبادی از قوانین نارسا و نامناسب در مورد زنان و بچه ها می گفت، یک خانم با عرض معذرت بدون چاک و دهان از جا بلند شد و عبادی رومتهم به دروغگویی کرد و ناسزا گفت و جیغ می زد. خوشبختانه چهار تا پلیس امنیتی آمریکایی ( البته اولش یه کم شل و ول بودند) هم بودند که با اشاره ی یکی از مسئولین ایرانی دانشگاه، خانوم رو به بیرون از سالن هدایت کردند. سه رديف اول سالن رو هم يه گروه از ايرانی هايی نشسته بودند که واقعا بايد بهشون آفرين گفت چون هر دو باری که دو تا خانوم سلطنت طلب بی ادب از جاشون بلند شدند که جلسه رو به هم بزنند، اين سه رديف بلند دست می زدند و گاهی هم می گفتند: "ايران، آزادي، عبادی!" يا "زنده باد عبادی!" يا فقط به تشويق کردن پشت سر هم ادامه می دادند تا صدای ناسزاگويی و فحش های اين دو رو خنثی کنند.

ما هم رديف سوم نشسته بوديم و قبلش داشتيم با چند تا از دوستانمون حرف می زديم و همسرجان ناراحت بود که نکنه دوباره مثل دفعه پيش اين سلطنت طلب ها جلسه رو به هم بزنند. منم گفتم باور کن بهترين راه برای اين که صدای جیغ های بنفش و فحش های گاها ناموسی اين لمپن ها رو کسی نشنوه، دست زدنه اونم پشت سر هم. وقتی اين بچه های سه رديف وسط اين کار رو کردند، داشتم ازخوشحالی پس می افتادم و بهشون آفرين می گفتم. خانم عبادی هم با متانت و ادب گفت: خانم عزیزی من رو متهم به دروغگویی می کنه؛ والله من يک ماهه از ايران اومدم و اين قوانين تا يک ماه پيش هيچ تغييری نکرده بود حآلا اگر از يک ماه پيش به اين طرف اين قوانين همش تغيير کرده، حتما ايشون در جريانند. من که روحم هم خبر نداره. جمعيت هم زد زير خنده. يه جای ديگه که از بدی و خرابی و ويرانی جنگ و عدم کارآمدی اون می گفت اون خانم دوم بلند شد و جیغ می کشید که زود از سالن با حقارت توسط پليس امنيتی بيرون برده شد. من شنيدم که اون ته سالن با صدای بلند به يکی می گفت: بی شرف! چون جمعيت ته سالن تقريبا اين خانوم رو "هو" می کرد. در پايان هم رييس دانشگاه از "رفتار بسيار بسيار عالی" خانم شيرين عبادی قدردانی کرد و بهش تبريک گفت. شيرين عبادی هم پشت بلندگو همراه جمعيت سرود ای ايران رو خوند که يکی از زيباترين لحظه های امشب بود.

شیرین عبادی در پاسخ به یکی از سوالات درباره ی موضعگیری اش در مورد فیض مهدوی که قراره فردا اعدام باشه گفت که انجمن دفاع از حقوق بشر در ایران که سرپرستی اش ( هیئت رییسه) به عهده ی خود اوست، بیانیه ای صادر کرده و این حکم رو محکوم کرده. او باز هم تکرار کرد که امیدوار است همه ی زندانیان سياسی وعقیدتی در ایران آزاد بشوند.

دم آخری وقتی داشتم از انتهای سالن، از صف طولانی شرکت کنندگان (عکس هاش رو بعدا می ذارم) که برای گرفتن امضا در صفحه ی اول کتاب شيرين عبادی ايستاده بودند، عکس می گرفتم، ديدم آقايی پرچم ايران با شير و خورشيد رو دستش گرفته و آرام و ساکت در انتهای سالن رو به سن وايساده و ورقه ای هم دستش است. مامور سالن هم اومد بهش گفت که بره بيرون و اون هم سرش رو زير انداخت و رفت. نمی دونم چرا يهو دلم خيلی براش سوخت. وقتی از سالن بيرون می رفتيم ديدم هنوز دم در وايساده و بالاخره تونستم جمله ی انگليسی رو که نوشته بود بخونم: "شرم بر تو آخوند شيرين عبادی!" می خواستم بگم آقا اين بنده خدا کجاش آخوند بود که ما نديديم؟ يه دو تا پسرک اطو کشيده هم شور وطن دوستی و شاه دوستی برشون داشته بود و اون وسط پرچم گنده ای رو تکون می دادند و فحش و ناسزا به "مزدوران جمهوری اسلامی" يعنی شرکت کنندگان و شنوندگان اين سخنرانی می دادند. يکی از همدستانشون هم يه هندی کم دستس بود و از مردم فيلمبرداری می کرد و بهشون وقيحانه فحش می داد و می گفت: "مرگ بر مزدوران جمهوری اسلامی". به نظرم همون بهتر که دهنشون رو می بستند چون با کراوات و کت شلواراشون ابدا هماهنگی نداشت. فرقی نمی کنه حزب اللهی يا شاه اللهی، اگر اهل شنيدن نباشه، اهل گفتگو نباشه و فحاش و بددهن باشه و به حقوق ديگری احترام نذاره، هر دو از يک قماشند.

در آخر هم بعد از اين که از جلسه بيرون اومديم با همسر جان رفتيم رستوران قناری در وست وود و يک پرس کشک و بادمجان و يک پرس ميرزا قاسمی خورديم همراه با ريحون و پيازچه و نان سنگک:) واقعا که امروز روز بسيار پرباری بود...

برای صلح و آرامش

2006-05-10T18:24:00.000-07:00

سوی چشمانم را به سویت رهسپار می کنم
می سپارمش به آغوش سخاوتمند نسيمی خنک،
نسيمی سبکبال
که می دانم گاهی
اگر باد سرکش یاری اش دهد،
از کویت گذر می کند
گاهی نیز شاید
چند صباحی
مهمان منزلت شود.

تنها و چشم به راهم
چشم به راه و پر تمنا، تا بدانم
با سوی چشمانم چه کردی؟
آنقدر می مانم و مردم نگران چشمانم را
به رهگذار سفر کرده ی مهربانم،
همان نسیم روح نواز،
خیره می سازم
تا که از راه رسد
تا که از تو بگوید
و
چشمان دوخته شده به راهم را
مرهمی باشد...

متن و عکس از نازخاتون

اعدام نه!

2006-05-08T20:33:00.000-07:00

مجاهد، چپ، راست، مستقيم، مسلمان، بی اعتقاد؟؟؟؟؟؟ ولی الله فیض مهدوی فقط ۲۸ سال داره. هر عقيده و منشی هم دارد تنها به خودش مربوط است و بس. انصاف نيست که هیچ، به دور از منش انسانی ست که انسان دیگری را به خاطر داشته عقيده ی مخالف و آنچه بر خلاف ميل ماست، از زيستن و نفس کشيدن محروم کنيم. اگر روزی زندگی را جانشين مرگ، صلح را جانشين جنگ و خونريزي، مهربانی و بخشش را جانشين خشونت و انتقام کرديم، آن روز شايسته ی نام "انسانيم". به اميد روزی که "مرگ بر ها" به پايان رسد، به امید روزی که آرزوی زیستن برای دیگری و دیگران جهان گير شود!